خورشيد تابنده عشق



هـلال عيـــــد نمايـــــان شد از سري بامي سحـــــر رسيد ز من بـــــرد تيره ي شامي کواکب از صدف کهکشان برون زده است بدور چــــــرخ کشيــــدند تـــــــازه احرامي به بــــاغ ما ز گل معـــرفت گلستان کاشت چــو موج لالـــه درخشيــد مــــــاه صيـامي مبـــــارک است ز صهبا عيد جرعه زنيم ز دست ســاقيء کوثــر رسيده است جامي صبا به گلشن دلـــــدادگان چنيــــن ميگفت که عيـــــد ميرســـد از راه و روزه اتمامي شفق دميـــــد و نسيم دلــــم بهـــــــاري شد ز فيـــض عشق به محمود گشــــت الهامي -------------------------------------- سه شنبه 07 جوزا 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 28 مي 2019 ترساي سرودم احمد محمود امپراطور




هـلال عيـــــد نمايـــــان شد از سري بامي

سحـــــر رسيد ز من بـــــرد تيره ي شامي

کواکب از صدف کهکشان برون زده است

بدور چــــــرخ کشيــــدند تـــــــازه احرامي

به بــــاغ ما ز گل معـــرفت گلستان کاشت

چــو موج لالـــه درخشيــد مــــــاه صيـامي

مبـــــارک است ز صهبا عيد جرعه زنيم

ز دست ســاقيء کوثــر رسيده است جامي

صبا به گلشن دلـــــدادگان چنيــــن ميگفت

که عيـــــد ميرســـد از راه و روزه اتمامي

شفق دميـــــد و نسيم دلــــم بهـــــــاري شد

ز فيـــض عشق به محمود گشــــت الهامي
--------------------------------------

سه شنبه 07 جوزا 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 28 مي 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


 مخمس بر غزل: محترم مسعود خليلي ملال خويش ببينم، ولي ملال تو ني به غير عشق من، عشقِ دگر حلال تو ني چو من کسان دگر، کشته‌ي وصال تو ني شکسته باد پرَي من، وليک بال ِ تو ني سياه باد رخ ِ من، ولي جمال ِ تو ني ----------------------------- به گوشه گوشه‌ي رنگين بهار رفتم و ديدم به کهکشان بلنداي يار رفتم و ديدم به هر حديقه و هر مرغزار رفتم و ديدم به فصل ِ گل به چمنزار رفتم و ديدم گلاب و‌ نرگس و سوسن، ولي مثال ِ تو ني ----------------------------- به هر کجا ز تو گويند و گشته‌ي مشهور چو آفتاب شدي و به ديده کردي ظهور به جان من شده اي فرقت و غمي منصور همانکه سر به فلک ميزدي به ناز و غرور بداشت هيبت و شوکت، ولي جلال ِ تو ني ------------------------------ تو هست و بود من هستي، تو هستي شايق عشق تو در اسارت و درد من هستي، رايق عشق تو افتخار مني هستي، تو هستي، فايق عشق هميشه آرزوي من بودي ز خالق عشق زوال خويش ببينم ، ولي زوال ِتو ني ------------------------------- به پيش بارگه ات من خدا خدا کردم سرم به مقدم سبزي تو من فدا کردم غزل سرودم و محمود را ثنا کردم بديدمت که چو سروي بدل دعا کردم خميده باد قد من ، ولي نهال تو ني -------------------------------- دوشنبه 24 اسد 1401خورشيدي که برابر ميشود به 15 آگست 2022 ترسايي سرودم  احمد محمود امپراطور ahmad mahmood imperator


 مخمس بر غزل: محترم مسعود خليلي


ملال خويش ببينم، ولي ملال تو ني

به غير عشق من، عشقِ دگر حلال تو ني

چو من کسان دگر، کشته‌ي وصال تو ني

شکسته باد پرَي من، وليک بال ِ تو ني

سياه باد رخ ِ من، ولي جمال ِ تو ني

-----------------------------

به گوشه گوشه‌ي رنگين بهار رفتم و ديدم

به کهکشان بلنداي يار رفتم و ديدم

به هر حديقه و هر مرغزار رفتم و ديدم

به فصل ِ گل به چمنزار رفتم و ديدم

گلاب و‌ نرگس و سوسن، ولي مثال ِ تو ني

-----------------------------

به هر کجا ز تو گويند و گشته‌ي مشهور

چو آفتاب شدي و به ديده کردي ظهور

به جان من شده اي فرقت و غمي منصور

همانکه سر به فلک ميزدي به ناز و غرور

بداشت هيبت و شوکت، ولي جلال ِ تو ني

------------------------------

تو هست و بود من هستي، تو هستي شايق عشق

تو در اسارت و درد من هستي، رايق عشق

تو افتخار من هستي، تو هستي، فايق عشق

هميشه آرزوي من بودي ز خالق عشق

زوال خويش ببينم ، ولي زوال ِتو ني

-------------------------------

به پيش بارگه ات من خدا خدا کردم

سرم به مقدم سبزي تو من فدا کردم

غزل سرودم و محمود را ثنا کردم

بديدمت که چو سروي بدل دعا کردم

خميده باد قد من ، ولي نهال تو ني

--------------------------------

دوشنبه 24 اسد 1401خورشيدي

که برابر ميشود به 15 آگست 2022 ترسايي

سرودم



احمد محمود امپراطور

 


   عمريست دلـــــــم پُــــر بود از رنج زمانه غم بر ســـــرِ غم ميــــزند از غصه جوانه آرامــــي و آزادي شعـــــــار است و فسانه خرسنــــدي مگر گــــــم بنموده رهي خانه روز است ولي پـُـــــر شده از رنگ شبانه --------------------------------------- آفـــــــاق ز آفــــــات و جنون پر شده بيني دل در بــــــر و احســــاس مکدر شده بيني يــــــارانِ وفــــــــــا کيش ستمگر شده بيني اهــــــلِ ادب و فضل محقــــــــر شده بيني زاهـــــــد ز پـيء مرکبِ جهل است روانه --------------------------------------- ميــــــراثِ وطن يکسره بــــر باد فنا رفت از سينه ي کوه ها گهر و لعل و طلا رفت سلطان به ســـــرِ دار شد از شهر گدا رفت تا گشت نيـت رحمت ام از سوي خدا رفت شرمنـــدگي را نيست دگـــــر شرم و بهانه --------------------------------------- نيـــک و بد اين طايفــــه از هـــم گله دارد آتش بـــه درونِ دل شــــان ولــــــوله دارد در بـــــــاورم اين کينـــه به خود قافله دارد از مـــــا دو جهان عشق و وفـا فاصله دارد از دلبــــــري و يــــــاري نمي بيني نشانه --------------------------------------- در مـــــدرسه ها حـــرفِ تهي ناف شنيديم از مهتــــــر اين مُلک بســــي لاف شنيديم در شــــاًن بــــدان يکسـره اوصاف شنيديم سخت است گپِِ مـــــردمِ اجـــلاف شنيديم خوشـــــگويي نبــــاشد سخنِ بـــي ادبــانه --------------------------------------- محمود چه قـــــدري دگـــري ميکني فرياد از دستِ همين طايفـــه ي خود سر و شياد با دشمنِ ديــــــرين نشـــــود اين وطن آباد بايد که فــــروريخت اول خــــانه ي صياد تا زندگي زيبــــــــا شود از شعــر و ترانه --------------------------------------- سه شنبه 10 جدي 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 31 دسامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور


عمريست دلـــــــم پُــــر بود از رنج زمانه

غم بر ســـــرِ غم ميــــزند از غصه جوانه

آرامــــي و آزادي شعـــــــار است و فسانه

خرسنــــدي مگر گــــــم بنموده رهي خانه

روز است ولي پـُـــــر شده از رنگ شبانه
---------------------------------------

آفـــــــاق ز آفــــــات و جنون پر شده بيني

دل در بــــــر و احســــاس مکدر شده بيني

يــــــارانِ وفــــــــــا کيش ستمگر شده بيني

اهــــــلِ ادب و فضل محقــــــــر شده بيني

زاهـــــــد ز پـيء مرکبِ جهل است روانه
---------------------------------------

ميــــــراثِ وطن يکسره بــــر باد فنا رفت

از سينه ي کوه ها گهر و لعل و طلا رفت

سلطان به ســـــرِ دار شد از شهر گدا رفت

تا گشت نيـت رحمت ام از سوي خدا رفت

شرمنـــدگي را نيست دگـــــر شرم و بهانه
---------------------------------------

نيـــک و بد اين طايفــــه از هـــم گله دارد

آتش بـــه درونِ دل شــــان ولــــــوله دارد

در بـــــــاورم اين کينـــه به خود قافله دارد

از مـــــا دو جهان عشق و وفـا فاصله دارد

از دلبــــــري و يــــــاري نمي بيني نشانه
---------------------------------------

در مـــــدرسه ها حـــرفِ تهي ناف شنيديم

از مهتــــــر اين مُلک بســــي لاف شنيديم

در شــــاًن بــــدان يکسـره اوصاف شنيديم

سخت است گپِِ مـــــردمِ اجـــلاف شنيديم

خوشـــــگويي نبــــاشد سخنِ بـــي ادبــانه
---------------------------------------

محمود چه قـــــدري دگـــري ميکني فرياد

از دستِ همين طايفـــه ي خود سر و شياد

با دشمنِ ديــــــرين نشـــــود اين وطن آباد

بايد که فــــروريخت اول خــــانه ي صياد

تا زندگي زيبــــــــا شود از شعــر و ترانه
---------------------------------------

سه شنبه 10 جدي 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 31 دسامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  مستزاد:  گشتـــم خبـر که گــاه، گــاه مي آيي - - پنهــان، پنهـان  بي توســــن و، بـدونِ سپاه مي آيي - - آســان، آســـان  ليلي وش من دلم برايت خون است - - آه مجنون است  در شـــامِ فــراق چون پگاه مي آيي - - تابـــان، تابــان  اينبــار که آمـــدي کنـــارم مي باش - - دل را مخراش  کي گردي نهان چو پادشـاه مي آيي - - قربــان، قربـان  محمود به مذهبِ تــــو باشد پيــــرو - - ديـگر تو مـرو  يوسف شـده اي، نـورِ نگاه مي آيي - - کنعـان، کنعـان --------------------------------- ----------  سه شنبه 26 حمل 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 14 اپريل 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور



مستزاد:

گشتـــم خبـر که گــاه، گــاه مي آيي - - پنهــان، پنهـان

بي توســــن و، بـدونِ سپاه مي آيي - - آســان، آســـان

ليلي وش من دلم برايت خون است - - آه مجنون است

در شـــامِ فــراق چون پگاه مي آيي - - تابـــان، تابــان

اينبــار که آمـــدي کنـــارم مي باش - - دل را مخراش

کي گردي نهان چو پادشـاه مي آيي - - قربــان، قربـان

محمود به مذهبِ تــــو باشد پيــــرو - - ديـگر تو مـرو

يوسف شـده اي، نـورِ نگاه مي آيي - - کنعـان، کنعـان
--------------------------------- ----------

سه شنبه 26 حمل 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 14 اپريل 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  تو با اين سياستِ ناساز کشور را چتل کردي  تو اقشارِ وطن را دست بستي و کسل کردي  تو در اوجِ غرورِ نا بسامانت سوار استي  تو با صد عقده مردم را گرفتارِ اجل کردي  تو پير و کودک و نسلِ جوان در خاک افکندي  تو نام بانوان را هر کجا برده دغل کردي  تو نفرت کردي از يار و رفيقِ نيک انديشت  تو هر جا فتنه پروردي و دشمن را بغل کردي  تو اسم خائينِ يک قرن را از يادمان بردي  تو از بس در خطوطِ دشمنِ ملت عمل کردي  تو تاريخ و نشان سر بلندي را کجا بردي؟  تو پامير و تو هندوکش به خاکستر دبل کردي  تو خود را باختي در بازي از قبل سنجيده  تو خود حيران شدي و حس ما را در خلل کردي  تو از من بردي آن ابيات سبز عشق و عرفان را  تو با اعمال زشتت جاري بر من اين غزل کردي  تو بردي آبروي احمد و محمود و يک ملت  تو با اين خود سري ها شهرت ما را مثل کردي  ------------------------------------------  بامداد يکشنبه 23 سنبله 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 13 سپتمبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




تو با اين سياستِ ناساز کشور را چتل کردي

تو اقشارِ وطن را دست بستي و کسل کردي

تو در اوجِ غرورِ نا بسامانت سوار استي

تو با صد عقده مردم را گرفتارِ اجل کردي

تو پير و کودک و نسلِ جوان در خاک افکندي

تو نام بانوان را هر کجا برده دغل کردي

تو نفرت کردي از يار و رفيقِ نيک انديشت

تو هر جا فتنه پروردي و دشمن را بغل کردي

تو اسم خائينِ يک قرن را از يادمان بردي

تو از بس در خطوطِ دشمنِ ملت عمل کردي

تو تاريخ و نشان سر بلندي را کجا بردي؟

تو پامير و تو هندوکش به خاکستر دبل کردي

تو خود را باختي در بازي از قبل سنجيده

تو خود حيران شدي و حس ما را در خلل کردي

تو از من بردي آن ابيات سبز عشق و عرفان را

تو با اعمال زشتت جاري بر من اين غزل کردي

تو بردي آبروي احمد و محمود و يک ملت

تو با اين خود سري ها شهرت ما را مثل کردي


------------------------------------------

بامداد يکشنبه 23 سنبله 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 13 سپتمبر 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور




 ز عشق اش يک عمر شد دل ميان موج خون دارم نفس مي ســوزم و از سعــــي طاقت رهنمون دارم مـــــرا از بيســـوادي ره ندادن ســـــوي دانشــــگاه ولــــي امــــــــروز از بي دانشــــي دارالفنون دارم دعــــا کـــن من بميــــرم ختــــم گردد ماجــراي ما اگـــــر چه تا قيـــــامت منـــــزلي در ارغنون دارم بخواهي يا نخواهي چون غبـــــــار هر جا پريشانم نهـــــان در ذره ام جولان صــــد دشت جنون دارم فراغت کو خيـــــــال دل پر از ســــــوادي عالم را به هر جا بشکند دل شيشــــــه اي در آزمون دارم مرا اوهــــــام ميــــگرد ز بس در اجتماع هـــر دم تفــــــــکر همـــــــــرهي احباب در حد قرون دارم عرق آلـــــود و پر اشک و پرشان حال و پر دردم عجــــب بايـــد نـــکردن آشيــــــان بي ستون دارم صراحي مشـــــــربم در کوي دلبـر سجده ها سازم نگيـــن در خاتـــــــم طالــــع ز بخت واژگون دارم لبــــــاس فقر بر تن وجــــدِ استغنــــــــاست منـــالم به کم آســـــوده ام با کمتـــرين هايش س دارم زمستــــــــانم بهارست و بهارم روضه ي رضوان به چشـــم بستــــه اي خود آسماــــــن نيلگون دارم ســــرم شد امپراطور و تنـــــم محمود و جان احمد دو عــالم شـــــور هستي در خم عشقش فزون دارم ------------------------------------------- بامداد چهارشنبه 20 حمل 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 08 آپريل 2020 ترسايي احمد محمود امپراطور





ز عشق اش يک عمر شد دل ميان موج خون دارم




نفس مي ســوزم و از سعــــي طاقت رهنمون دارم




مـــــرا از بيســـوادي ره ندادن ســـــوي دانشــــگاه




ولــــي امــــــــروز از بي دانشــــي دارالفنون دارم




دعــــا کـــن من بميــــرم ختــــم گردد ماجــراي ما




اگـــــر چه تا قيـــــامت منـــــزلي در ارغنون دارم




بخواهي يا نخواهي چون غبـــــــار هر جا پريشانم




نهـــــان در ذره ام جولان صــــد دشت جنون دارم




فراغت کو خيـــــــال دل پر از ســــــوادي عالم را




به هر جا بشکند دل شيشــــــه اي در آزمون دارم




مرا اوهــــــام ميــــگرد ز بس در اجتماع هـــر دم




تفــــــــکر همـــــــــرهي احباب در حد قرون دارم




عرق آلـــــود و پر اشک و پرشان حال و پر دردم




عجــــب بايـــد نـــکردن آشيــــــان بي ستون دارم




صراحي مشـــــــربم در کوي دلبـر سجده ها سازم




نگيـــن در خاتـــــــم طالــــع ز بخت واژگون دارم




لبــــــاس فقر بر تن وجــــدِ استغنــــــــاست منـــالم




به کم آســـــوده ام با کمتـــرين هايش س دارم




زمستــــــــانم بهارست و بهارم روضه ي رضوان




به چشـــم بستــــه اي خود آسمـــــــان نيلگون دارم




ســــرم شد امپراطور و تنـــــم محمود و جان احمد




دو عــالم شـــــور هستي در خم عشقش فزون دارم



-------------------------------------------




بامداد چهارشنبه 20 حمل 1399 خورشيدي




که برابر ميشود به 08 آپريل 2020 ترسايي




احمد محمود امپراطور



 درود ملت هميشه حاضر در بازار وهمآلود بحث و سياست هاي جهاني.! چند سطري از ديدگاه من نيز بخوانيد.  کسانيکه براي دفاع از کشور و حفظ تماميت ارضي شان نقشه طرح ميکنند و شبانه روز بدون مدعا و با کمترين معاش در سنگر ها پر مشقت عليه وحشتگران توطئه و فجايع مي جنگند، با کسانيکه براي منفعت کشور شان ملت هاي ديگر را به خاک و خون يکسان مي کنند هيچگاه برابر نبوده و در مقابل عدالت الهي سر انجام بدگونه واژگون مي گردند.  من به تاريخ پنج هزار ساله و لشکر کشي و چه بوديم و چه شديم نمي پردازم. همچنان از اشخاص و افراد خاصي هم نام نميبرم،  چون قهرمان و فاتح يک جامعه به جامعه ديگر  و خلاف کاري بيش نيست و اين را به وضاحت همه ميدانند.  ولي چيزي را که من تا امروز منحيث يک شهروند عادي و بيطرف در اذهان مردم ملاحظه کرده ام اين است که در کل ملت فقير و با همت افغانستان در هيچ گذر تاريخ با فشار تمام مشکلات نه زير بار همسايگان رفته اند و نه زير بار خودکامگي غرب و شرق، درست است هر نابساماني که به اين درخت تنومند پيش آمده، دسته تبر بيگانگان از شاخه هاي خشکيده خودش بوده، و هر سنگ که به سرش حواله شده از دامن کوه هاي سر به فلکش است. اما نه درخت تنومند اش از رشد مانده و نه رانشي به ستيغ کوه اش آمده. خطاب من براي عام مردم اين است که در خاک ما ديگر جاي نمانده است که خون نريخته باشد و انساني را سراغ ندارم که در حق اش ظلم صورت نگرفته باشد. ما آماري قرباني دادن را تا قيامت در اين چند دهه ي اخير تکميل کرده ايم، القاب انقلابي، القاب شهيد پرور، و هر آنچه که مربوط به کشت و خون است را بگذريد به کسانيکه از اين اسما سود جستن و امروز صاحب قدرت هاي کاذب اند. ديگر به القاب ‌علم پرور، هنر پرور، فرهنگ پرور و صدها همچو اين که پيام پيشرفت و تعالي دارد بپردازيد و جامه عمل بپوشانيد. با احترام به تمام جوامع کشور هاي جهان امروز ما از اعتبار قابل توجه در سطح دنيا برخوردار نيستم. بيسوادي؛ جنگ؛ مواد مخدر، قانون شکني، فقر و مورد مشابه ديگر که در اينجا لازم بذکر نمي بينم. اعتماد ما را شديداً صدمه زده است. التماس من اين است که: هر فرد جامعه در حقيقت خودش يک انديشه، يک تغير و يک حرکت است به شرط که ما به خودمان؛ به همنوع مان؛ به دين مان، به کشور مان صادق باشيم. تا صلح،امينت، پيشرفت و بالاخره رسيدن به رفاه اجتماعي از نهاد خود مان شکل نگيرد، به دست رنج دهقان بيگانه انبار مان روي غله را نمي بيند. از مرده باد و زنده باد به دستور غريبه ها بگذريد. آنها به مردگان شان قبرستان هاي پر از گل و سبزه ساخته اند و زندگان شان در فکر درنورديدن کهکشان راه شيري هستند. لطفا بيدار شويد.! انقلابي و احساساتي نه، از راه علم و دانش، و همديگر پذيري. مجاهدت را در کار و عمل به اثبات برسانيد. تا شکوفايي به ارمغان بياوريد و پيش خداوند و خلق اش رستگار شويد. با ارادت #احمدمحمودامپراطور


درود ملت هميشه حاضر در بازار وهمآلود بحث و سياست هاي جهاني.!
چند سطري از ديدگاه من نيز بخوانيد.


کسانيکه براي دفاع از کشور و حفظ تماميت ارضي شان نقشه طرح ميکنند و شبانه روز بدون مدعا و با کمترين معاش در سنگر ها پر مشقت عليه وحشتگران توطئه و فجايع مي جنگند، با کسانيکه براي منفعت کشور شان ملت هاي ديگر را به خاک و خون يکسان مي کنند هيچگاه برابر نبوده و در مقابل عدالت الهي سر انجام بدگونه واژگون مي گردند.



من به تاريخ پنج هزار ساله و لشکر کشي و چه بوديم و چه شديم نمي پردازم.
همچنان از اشخاص و افراد خاصي هم نام نميبرم،


چون قهرمان و فاتح يک جامعه به جامعه ديگر و خلاف کاري بيش نيست و اين را به وضاحت همه ميدانند.


ولي چيزي را که من تا امروز منحيث يک شهروند عادي و بيطرف در اذهان مردم ملاحظه کرده ام اين است که در کل ملت فقير و با همت افغانستان در هيچ گذر تاريخ با فشار تمام مشکلات نه زير بار همسايگان رفته اند و نه زير بار خودکامگي غرب و شرق، درست است هر نابساماني که به اين درخت تنومند پيش آمده،
دسته تبر بيگانگان از شاخه هاي خشکيده خودش بوده،
و هر سنگ که به سرش حواله شده از دامن کوه هاي سر به فلکش است.
اما نه درخت تنومند اش از رشد مانده و نه رانشي به ستيغ کوه اش آمده.
خطاب من براي عام مردم اين است که در خاک ما ديگر جاي نمانده است که خون نريخته باشد و انساني را سراغ ندارم که در حق اش ظلم صورت نگرفته باشد.
ما آماري قرباني دادن را تا قيامت در اين چند دهه ي اخير تکميل کرده ايم،
القاب انقلابي، القاب شهيد پرور، و هر آنچه که مربوط به کشت و خون است را بگذريد به کسانيکه از اين اسما سود جستن و امروز صاحب قدرت هاي کاذب اند.
ديگر به القاب ‌علم پرور، هنر پرور، فرهنگ پرور و صدها همچو اين که پيام پيشرفت و تعالي دارد بپردازيد و جامه عمل بپوشانيد.
با احترام به تمام جوامع کشور هاي جهان
امروز ما از اعتبار قابل توجه در سطح دنيا برخوردار نيستم.
بيسوادي؛ جنگ؛ مواد مخدر، قانون شکني، فقر و مورد مشابه ديگر که در اينجا لازم بذکر نمي بينم.
اعتماد ما را شديداً صدمه زده است.
التماس من اين است که:
هر فرد جامعه در حقيقت خودش يک انديشه، يک تغير و يک حرکت است به شرط که ما به خودمان؛ به همنوع مان؛ به دين مان، به کشور مان صادق باشيم.
تا صلح،امينت، پيشرفت و بالاخره رسيدن به رفاه اجتماعي از نهاد خود مان شکل نگيرد، به دست رنج دهقان بيگانه انبار مان روي غله را نمي بيند.
از مرده باد و زنده باد به دستور غريبه ها بگذريد.
آنها به مردگان شان قبرستان هاي پر از گل و سبزه ساخته اند
و زندگان شان در فکر درنورديدن کهکشان راه شيري هستند.
لطفا بيدار شويد.!
انقلابي و احساساتي نه،
از راه علم و دانش، و همديگر پذيري.
مجاهدت را در کار و عمل به اثبات برسانيد.
تا شکوفايي به ارمغان بياوريد و پيش خداوند و خلق اش رستگار شويد.
با ارادت
#احمدمحمودامپراطور



خبر رحلت جانگذار نجم العرفا حاج استاد حيدري وجودي رح سخت اندوهگين نمود. بي ترديد جايگاه ايشان در حوزه علمي، ادبي، عرفان و تصوف ساليان سال خالي خواهد ماند. آشنايي حضوري من با استاد فقيد از 18 سال به اينطرف بود. هميشه در مجالس و محافل عرس حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخي رح و عرس حضرت ابوالمعاني ميرزا عبدالقادر بيدل رح ميديدم شان و طرف نوازش شان قرار ميگرفتم. من هيچگاه در محضر استاد شعر نمي خواندم تا اينکه در محافل بزرگداشت از چهل و دومين سالياد حضرت مولانا خال محمد خسته که در آکادمي علوم افغانستان برگزار شده بود ناگزير صحبت کوتاهي کردم و پارچه غزل را که به همين مناسبت سروده بودم به دکلمه گرفتم. بعد از ختم محافل سفير تاجيکستان و استاد وجودي با هم ايستاده بودن و مرا پيش خود خواستن و هر دو مرا تحسين نمودن، استاد فقيد به تبسم پر معني و محبت فراوان دست مبارکشان به شانه ام زدن و گفتن نام خدا تو که بسيار عالي ميسرايي، لحظات بعد زمانيکه از مجلس بيرون ميشدم به خدا حافظي نزد استاد رفتم روي را بوسيد گفت بچيم نقل غزل اگر پيشت است برايم بده، من آن کاغذ پاره را به استاد تقديم کردم. به همين شکل خاطرات زيادي با استاد وجودي فقيد داشتم هميشه به زيارت شان به رياست کتابخانه عامه ميرفتم و يکي دو پارچه مخمس ميخواندم و در اخير نقل سروده هايم را از من مي گرفتند و برايم دعا خير ميکردند. پروردگار عالميان روح پر فتوح آن مرد بزرگ را با جميع گذشتگان تا قيام قيامت در لفافه هاي رحمانيتش شاد و آرام داشته باشد. يادش گرامي و نامش ستوده تصاوير چند با #استاد_حيدري_وجودي_رح با اندوه فراوان #احمد_محمود_امپراطور چهارشنبه 21 جوزا 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 10جنوري 2020 ترسايي




خبر رحلت جانگذار نجم العرفا حاج استاد حيدري وجودي رح

سخت اندوهگين نمود.

بي ترديد جايگاه ايشان در حوزه علمي، ادبي،

عرفان و تصوف ساليان سال خالي خواهد ماند.

آشنايي حضوري من با استاد فقيد از 18 سال به اينطرف بود.

هميشه در مجالس و محافل عرس حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخي رح

و عرس حضرت ابوالمعاني ميرزا عبدالقادر بيدل رح ميديدم

شان و طرف نوازش شان قرار ميگرفتم.


خبر رحلت جانگذار نجم العرفا حاج استاد حيدري وجودي رح  سخت اندوهگين نمود.  بي ترديد جايگاه ايشان در حوزه علمي، ادبي،  عرفان و تصوف ساليان سال خالي خواهد ماند.  آشنايي حضوري من با استاد فقيد از 18 سال به اينطرف بود.  هميشه در مجالس و محافل عرس حضرت مولانا جلال الدين محمد بلخي رح  و عرس حضرت ابوالمعاني ميرزا عبدالقادر بيدل رح ميديدم  شان و طرف نوازش شان قرار ميگرفتم.   من هيچگاه در محضر استاد شعر نمي خواندم تا اينکه در محافل بزرگداشت  از چهل و دومين سالياد حضرت مولانا خال محمد خسته که در  آکادمي علوم افغانستان برگزار شده بود ناگزير صحبت  کوتاهي کردم و پارچه غزل را که به همين مناسبت  سروده بودم به دکلمه گرفتم.  بعد از ختم محافل سفير تاجيکستان و استاد وجودي  با هم ايستاده بودن و مرا پيش خود خواستن و هر دو مرا  تحسين نمودن، استاد فقيد به تبسم پر معني و محبت فراوان دست  مبارکشان به شانه ام زدن و گفتن نام خدا تو که بسيار عالي ميسرايي،  لحظات بعد زمانيکه از مجلس بيرون ميشدم به خدا حافظي نزد استاد  رفتم روي را بوسيد گفت بچيم نقل غزل اگر پيشت است برايم بده،  من آن کاغذ پاره را به استاد تقديم کردم.  به همين شکل خاطرات زيادي با استاد وجودي فقيد داشتم  هميشه به زيارت شان به رياست کتابخانه عامه ميرفتم و يکي  دو پارچه مخمس ميخواندم و در اخير نقل سروده هايم  را از من مي گرفتند و برايم دعا خير ميکردند.  پروردگار عالميان روح پر فتوح آن مرد بزرگ را با  جميع گذشتگان تا قيام قيامت در لفافه هاي رحمانيتش شاد و آرام داشته باشد.  يادش گرامي و نامش ستوده  تصاوير چند با  #استاد_حيدري_وجودي_رح  با اندوه فراوان  #احمد_محمود_امپراطور  چهارشنبه 21 جوزا 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 10جنوري 2020 ترسايي


من هيچگاه در محضر استاد شعر نمي خواندم تا اينکه در محافل بزرگداشت

از چهل و دومين سالياد حضرت مولانا خال محمد خسته که در

آکادمي علوم افغانستان برگزار شده بود ناگزير صحبت

کوتاهي کردم و پارچه غزل را که به همين مناسبت

سروده بودم به دکلمه گرفتم.

بعد از ختم محافل سفير تاجيکستان و استاد وجودي

با هم ايستاده بودن و مرا پيش خود خواستن و هر دو مرا


تصاوير احمد محمود امپراطور و نجم العرفا حيدري وجودي


تحسين نمودن، استاد فقيد به تبسم پر معني و محبت فراوان دست

مبارکشان به شانه ام زدن و گفتن نام خدا تو که بسيار عالي ميسرايي،

لحظات بعد زمانيکه از مجلس بيرون ميشدم به خدا حافظي نزد استاد

رفتم روي را بوسيد گفت بچيم نقل غزل اگر پيشت است برايم بده،

من آن کاغذ پاره را به استاد تقديم کردم.

به همين شکل خاطرات زيادي با استاد وجودي فقيد داشتم

هميشه به زيارت شان به رياست کتابخانه عامه ميرفتم و يکي

دو پارچه مخمس ميخواندم و در اخير نقل سروده هايم

را از من مي گرفتند و برايم دعا خير ميکردند.

پروردگار عالميان روح پر فتوح آن مرد بزرگ را با

جميع گذشتگان تا قيام قيامت در لفافه هاي رحمانيتش شاد و آرام داشته باشد.

يادش گرامي و نامش ستوده

تصاوير چند با

#استاد_حيدري_وجودي_رح

با اندوه فراوان

#احمد_محمود_امپراطور

چهارشنبه 21 جوزا 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 10جنوري 2020 ترسايي


  باده اي پير مغانت بخورم   لب و دندان و زبانت بخورم  چه سعادت که بگردي تو غضب  تيري از رمشي کمانت بخورم  تو سخن گوي و هنگام سخن  واژه از ورد دهانت بخورم  عطر اندام تو تسکين من است   گلشن عطر فشانت بخورم  تو فقط يک شبي مهمان باش  من غم جا و مکانت بخورم  مني دلباخته قطحي زده ام  لقمه از نعمت خوانت بخورم  ميشوم آدم و ز هستي بيرون  سيبي از باغ جنانات بخورم   تو مرا ميکشي اي بي پروا  گر چنين زخم نشانت بخورم   من عطش ناکم و آرامم نيست  آب از تيغ برانت بخورم  تو بکن بر سر محمود حساب  قســـــمِ دشمن جانت بخورم ----------------------------------- شنبه 02 حوت 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 20 فبروري 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور

باده اي پير مغانت بخورم
 
لب و دندان و زبانت بخورم

چه سعادت که بگردي تو غضب

تيري از رمشي کمانت بخورم

تو سخن گوي و هنگام سخن

واژه از ورد دهانت بخورم

عطر اندام تو تسکين من است
 
گلشن عطر فشانت بخورم

تو فقط يک شبي مهمان باش

من غم جا و مکانت بخورم

مني دلباخته قطحي زده ام

لقمه از نعمت خوانت بخورم

ميشوم آدم و ز هستي بيرون

سيبي از باغ جنانات بخورم
 
تو مرا ميکشي اي بي پروا

گر چنين زخم نشانت بخورم
 
من عطش ناکم و آرامم نيست

آب از تيغ برانت بخورم

تو بکن بر سر محمود حساب

قســـــمِ دشمن جانت بخورم
-----------------------------------
شنبه 02 حوت 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 20 فبروري 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


تخميس و مخمسات از شاعر جوان زبان پارسي دري احمد محمود امپراطور ريـــــــــزش بـــرگ در بهار آمد غصـــــــه و درد بي شــمار آمد جــــــاي گلشن ســــــــمِ غبار آمد  هــــــــا راس اقتــــــــدار آمد روز روشــــن چو شـــــام تار آمد ------------------------------- کــــــار ما بر طويلــــــه بان افتاد دست مـــــــا دست ناکســـان افتاد کـــــوکب مــــــا ز آســــمان افتاد خــــــواري ما بهــــــر دهان افتاد بخت مـــــــــا سخت ناگـــوار آمد -------------------------------- خون مــــــــا ريختنـد چمن کردند اجنبــــــي صـــــاحب وطن کردند زنــــده را زنــــــده در کفن کردند خــــــر خود جامـــه و چپن کردند نام و ننــــــــگ سوي بي وقار آمد -------------------------------- گاو پيــــــــر رشقه زد غناجي شد بچه بــــاز مکه رفت و حاجي شد دين و دينــــــــداري ناعلاجي شد هــــــــر نـفس درد و احتياجي شد ســـــــــر عاشق به زيـــر دار آمد ------------------------------- بــــــــار را بــــــــــا الاغ يدند باغبــــــــــان را ز بــــاغ يدند از کف شـــــــب چــــراغ يدند ســــــــکر مي بـــــــا اياغ يدند فتنــــــــه از هــــر سو آشکار آمد -------------------------------- روبه در شهر شيــــــر سلطان شد اهــــل دانش به خاک يکســان شد جاهليـــــــت نبـــــــــوغ انسان شد زيـــــــــر پا صفحه هاي قرآن شد چـــــــه فجــــايع به اين ديــار آمد -------------------------------- ســــــــــاز اين زندگاني ساز نماند سفــــــــــــــره را نان با پياز نماند دري احســـــاس و لطف باز نماند جيفه خواران ز حرص و آز نماند خنـــــده انـــــدر دهـــــــان مار آمد -------------------------------- مي کشنــــد اهل علـــــم و دانش را اهل خرسنـــــــــدي اهل سازش را در دهنــــد هـــــــــر کجاي آتش را بستــــــــه سازند رهــي گشايش را مسنــــــــد دادرس حمــــــــــار آمد -------------------------------- خــــام بـــــازي و خام سازي است نيک و بد هر دو هم طرازي است لــــگد و مُشـــت دلنـــــوازي است خلق در مـرگ خويش رازي است ظلــــــم را تـــــازه ابتــــــکار آمد -------------------------------- يا الهـــــي تو چــــــــاره ي ما کن دفــــع اين درد و رنج و سودا کن زنـــــــدگي را تو عشـق معنا کن کـــــــــار مــلت بدست دانــــا کن رهزانــــــــان صاحب اختيار آمد ------------------------------ دل محمـــــود تا جـــــــــگر پاره است در شهــــــــر خويش آواره رفتــــه از دست مان رهي چاره جا نگرديم به هيــــــچ يک قاره تلخـــي در طعـــــم روزگار آمد ------------------------------ چهارشنبه 15 عقرب 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 06 نوامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




ريـــــــــزش بـــرگ در بهار آمد

غصـــــــه و درد بي شــمار آمد

جــــــاي گلشن ســــــــمِ غبار آمد

هــــــــا راس اقتــــــــدار آمد

روز روشــــن چو شـــــام تار آمد
-------------------------------

کــــــار ما بر طويلــــــه بان افتاد

دست مـــــــا دست ناکســـان افتاد

کـــــوکب مــــــا ز آســــمان افتاد

خــــــواري ما بهــــــر دهان افتاد

بخت مـــــــــا سخت ناگـــوار آمد
--------------------------------

خون مــــــــا ريختنـد چمن کردند

اجنبــــــي صـــــاحب وطن کردند

زنــــده را زنــــــده در کفن کردند

خــــــر خود جامـــه و چپن کردند

نام و ننــــــــگ سوي بي وقار آمد
--------------------------------

گاو پيــــــــر رشقه زد غناجي شد

بچه بــــاز مکه رفت و حاجي شد

دين و دينــــــــداري ناعلاجي شد

هــــــــر نـفس درد و احتياجي شد

ســـــــــر عاشق به زيـــر دار آمد
-------------------------------

بــــــــار را بــــــــــا الاغ يدند

باغبــــــــــان را ز بــــاغ يدند

از کف شـــــــب چــــراغ يدند

ســــــــکر مي بـــــــا اياغ يدند

فتنــــــــه از هــــر سو آشکار آمد
--------------------------------

روبه در شهر شيــــــر سلطان شد

اهــــل دانش به خاک يکســان شد

جاهليـــــــت نبـــــــــوغ انسان شد

زيـــــــــر پا صفحه هاي قرآن شد

چـــــــه فجــــايع به اين ديــار آمد
--------------------------------

ســــــــــاز اين زندگاني ساز نماند

سفــــــــــــــره را نان با پياز نماند

دري احســـــاس و لطف باز نماند

جيفه خواران ز حرص و آز نماند

خنـــــده انـــــدر دهـــــــان مار آمد
--------------------------------

مي کشنــــد اهل علـــــم و دانش را

اهل خرسنـــــــــدي اهل سازش را

در دهنــــد هـــــــــر کجاي آتش را

بستــــــــه سازند رهــي گشايش را

مسنــــــــد دادرس حمــــــــــار آمد
--------------------------------

خــــام بـــــازي و خام سازي است

نيک و بد هر دو هم طرازي است

لــــگد و مُشـــت دلنـــــوازي است

خلق در مـرگ خويش رازي است

ظلــــــم را تـــــازه ابتــــــکار آمد
--------------------------------

يا الهـــــي تو چــــــــاره ي ما کن

دفــــع اين درد و رنج و سودا کن

زنـــــــدگي را تو عشـق معنا کن

کـــــــــار مــلت بدست دانــــا کن

رهزانــــــــان صاحب اختيار آمد
------------------------------

دل محمـــــود تا جـــــــــگر پاره

است در شهــــــــر خويش آواره

رفتــــه از دست مان رهي چاره

جا نگرديم به هيــــــچ يک قاره

تلخـــي در طعـــــم روزگار آمد
------------------------------

چهارشنبه 15 عقرب 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 06 نوامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور









امشب شبِ پر خاطره ي بود.

سالگره استاد سلطان احمد کريمي رئيس ميديوتيک افغانستان؛

رونمايي نخستين کتاب ناي و نوا، و برگزاري 20 مين دوره حلقه ناي و نوا،

در حاشيه اين محفل من نيز شعر خواندم

خواستم اين جريان را با شما عزيزان شريک سازم.

با مهر امپراطور

پنجشنبه 31 سنبله 1398 خورشيدي

2019/08/26



  زندگاني چيست در اندوه و آتش زيستن  از شرنگ زندگي چون قند لذت ميبرم  نشئه‌ي ديگر نمي سازد به زخم روح من  من ز دود بوربو و اسپند لذت ميبرم ني خمار باده هستم ني به فکري آبجو  از انار و تربوزي هلمند لذت ميبرم  گر نشد بر من ميسر سيري اطراف جهان  در خراب آباد خود يک چند لذت ميبرم  گرچه سهم من در اين عالم بود درد و الم ليک هر کس مي‌شود خرسند لذت ميبرم من که مضجورم ز جنگ و نفرت و بشکستگي  هر کجايي مي شود پيوند لذت ميبرم  خوش ندارم من مدمغ مردمان هرزه را  از حضور شخص دانشمند لذت ميبرم  عاشقي دارد هزاران خواري و درماندگي  هر که شد در عاشقي پا بند لذت ميبرم  با کمي ديوانگي و با کمي آزادگي  با کمي اشک و کمي لبخند لذت ميبرم اسم من محمود و شهرت امپراطور سخن  من از اين نام و از اين پسوند لذت ميبرم -------------------------- بامداد سه شنبه 13 ثور 1401 خورشيدي  که برابر ميشود به 03 مه 2022 ترسايي سرودم  احمد محمود امپراطور

زندگاني چيست در اندوه و آتش زيستن


از شرنگ زندگي چون قند لذت ميبرم


نشئه‌ي ديگر نمي سازد به زخم روح من


من ز دود بوربو و اسپند لذت ميبرم


ني خمار باده هستم ني به فکري آبجو


از انار و تربوزي هلمند لذت ميبرم


گر نشد بر من ميسر سيري اطراف جهان


در خراب آباد خود يک چند لذت ميبرم


گرچه سهم من در اين عالم بود درد و الم


ليک هر کس مي‌شود خرسند لذت ميبرم


من که مضجورم ز جنگ و نفرت و بشکستگي


هر کجايي مي شود پيوند لذت ميبرم


خوش ندارم من مدمغ مردمان هرزه را


از حضور شخص دانشمند لذت ميبرم


عاشقي دارد هزاران خواري و درماندگي


هر که شد در عاشقي پا بند لذت ميبرم


با کمي ديوانگي و با کمي آزادگي


با کمي اشک و کمي لبخند لذت ميبرم


اسم من محمود و شهرت امپراطور سخن


من از اين نام و از اين پسوند لذت ميبرم

--------------------------

بامداد سه شنبه 13 ثور 1401 خورشيدي


که برابر ميشود به 03 مه 2022 ترسايي


سرودم

احمد محمود امپراطور


نازنين در عشق خود سنگِ صبورم کرده يي از نمـــاز و روزه و تسبيــــح بدورم کرده يي سرگران در کوچه هاي دشت شورم کرده يي از فـــراقت خانــــــه در بين تنــورم کرده يي زنـــده ام، ميـــــگردم از اهل قبورم کرده يي ------------------------------------------ چون گدايــي گر به پشت کوچه ات در ميزنم گاهي از کلکين،گه از کلکينچه ات سر ميزنم گاه خودم را پاسبـــــــان شهر و عسکر ميزنم گاه طبيب و گــــاهي خود مست قلنــدر ميزنم کوچه گرد و خود سر و ديوانه جورم کرده يي ------------------------------------------ داغ من از لالـــــه و مرغ چمن بگذشته است نکته ي احساس ما از تو و من بگذشته است مرده ي صد ساله کارش از کفن بگذشته است کار من اين روز هــا از پيرهن بگذشته است خود بيـــــا اي يوسف ثـاني که کورم کرده يي ------------------------------------------ لعبتي نيــــــکو سرشــتِ نـــازک اندمي پري گـــــردِ دامن تو دارد بــــر ســــرم دولتگري دوش بر تن کرده بودي جامــــــه ي نيلوفري دست من ديشب به يادت سوخت پهلوي چري اي سليمـــــان زمـان جان داده مورم کرده يي ------------------------------------------ دوستان اين روز ها گوينـــد که من ديوانه ام چون که من کمتر روم بيرون و داييم خانه ام نيست آن کيف و خيـال و خنده يي مستانه ام ني هوايــي مسجدم باشـــد نـــه از ميخانه ام خود فکر کن جانم از هـر چه دورم کرده يي ------------------------------------------ عشق ما از شمس و مولانــا تو کمتر نشمري از گــــداز وامق و عـــــذار تو کمتر نشمري از وفـــــا و يــــاريي ليــــلا تو کمتر نشمري از علي و حضرت زهــــرا تو کمتر نشمري پس عزيز من چــــرا پا در غرورم کرده يي ------------------------------------------ در ســــرم شوق سفـر شيراز و تبريزي نبود در کمنـــد زندگي رهــــواري شبــديزي نبود باغ عمـــر رفتــــه را سرو دل انگيزي نبود کلبــــه ويران من را دفتـــــــر و ميزي نبود اي کليــم الله روان در کوهي طورم کرده يي ------------------------------------------ ناله ي من تا ابد از سينــــــــه ها بيرون شود بعــــــد من در عالم امکان بسـي مجنون شود در صفـــات شعر من گل واژه ها افزون شود يک جمعِ از ديده خون ريزد جمع ميمون شود پادشــــاه ها صاحب تخت و قصورم کرده يي ------------------------------------------ مدتي من در بدخشـــــــــان شمـــــا جــا داشتم نالــــــــــه و زاري و استغفــــار شبـــها داشتم ارتبـــــاطات قــــــوي بــــــا ذات يکتــا داشتم نــــــــــام زيبـــــا تــــرا در سينــه نجوا داشتم حاليــــا صحرا نشين در ملک غورم کرده يي ------------------------------------------ تـــا به کي محمـود را بـــــــا ديده تر ميکشي گـــاه از اقليـــــم خود گاهي ز کشـور ميکشي اين مسلمان عجـــــم را بـــــاز کافــر ميکشي از جمــع دلـــــدادگان نيـــک اختــــر ميکشي صد تشـــکر امتحان از طبـع زورم کرده يي ------------------------------------------ چهارشنبه 11 ثور 1398 خورشيدي که برابر ميشود به اول مي 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور

مخمس احمد محمود امپراطور

نازنين در عشق خود سنگِ صبورم کرده يي

از نمـــاز و روزه و تسبيــــح بدورم کرده يي

سرگران در کوچه هاي دشت شورم کرده يي

از فـــراقت خانــــــه در بين تنــورم کرده يي

زنـــده ام، ميـــــگردم از اهل قبورم کرده يي
------------------------------------------

چون گدايــي گر به پشت کوچه ات در ميزنم

گاهي از کلکين،گه از کلکينچه ات سر ميزنم

گاه خودم را پاسبـــــــان شهر و عسکر ميزنم

گاه طبيب و گــــاهي خود مست قلنــدر ميزنم

کوچه گرد و خود سر و ديوانه جورم کرده يي
------------------------------------------

داغ من از لالـــــه و مرغ چمن بگذشته است

نکته ي احساس ما از تو و من بگذشته است

مرده ي صد ساله کارش از کفن بگذشته است

کار من اين روز هــا از پيرهن بگذشته است

خود بيـــــا اي يوسف ثـاني که کورم کرده يي
------------------------------------------

لعبتي نيــــــکو سرشــتِ نـــازک اندمي پري

گـــــردِ دامن تو دارد بــــر ســــرم دولتگري

دوش بر تن کرده بودي جامــــــه ي نيلوفري

دست من ديشب به يادت سوخت پهلوي چري

اي سليمـــــان زمـان جان داده مورم کرده يي
------------------------------------------

دوستان اين روز ها گوينـــد که من ديوانه ام

چون که من کمتر روم بيرون و داييم خانه ام

نيست آن کيف و خيـال و خنده يي مستانه ام

ني هوايــي مسجدم باشـــد نـــه از ميخانه ام

خود فکر کن جانم از هـر چه دورم کرده يي
------------------------------------------

عشق ما از شمس و مولانــا تو کمتر نشمري

از گــــداز وامق و عـــــذرا تو کمتر نشمري

از وفـــــا و يــــاريي ليــــلا تو کمتر نشمري

از علي و حضرت زهــــرا تو کمتر نشمري

پس عزيز من چــــرا پا در غرورم کرده يي
------------------------------------------

در ســــرم شوق سفـر شيراز و تبريزي نبود

در کمنـــد زندگي رهــــواري شبــديزي نبود

باغ عمـــر رفتــــه را سرو دل انگيزي نبود

کلبــــه ويران من را دفتـــــــر و ميزي نبود

اي کليــم الله روان در کوهي طورم کرده يي
------------------------------------------

ناله ي من تا ابد از سينــــــــه ها بيرون شود

بعــــــد من در عالم امکان بسـي مجنون شود

در صفـــات شعر من گل واژه ها افزون شود

يک جمعِ از ديده خون ريزد جمع ميمون شود

پادشــــاه ها صاحب تخت و قصورم کرده يي
------------------------------------------

مدتي من در بدخشـــــــــان شمـــــا جــا داشتم

نالــــــــــه و زاري و استغفــــار شبـــها داشتم

ارتبـــــاطات قــــــوي بــــــا ذات يکتــا داشتم

نــــــــــام زيبـــــا تــــرا در سينــه نجوا داشتم

حاليــــا صحرا نشين در ملک غورم کرده يي
------------------------------------------

تـــا به کي محمـود را بـــــــا ديده تر ميکشي

گـــاه از اقليـــــم خود گاهي ز کشـور ميکشي

اين مسلمان عجـــــم را بـــــاز کافــر ميکشي

از جمــع دلـــــدادگان نيـــک اختــــر ميکشي

صد تشـــکر امتحان از طبـع زورم کرده يي
------------------------------------------

چهارشنبه 11 ثور 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به اول مي 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  زندگي صحنه اي جنگ است به شهري که منم  دودي باروت و تفنگ است به شهري که منم  ارزش آدمي ‌در فهم و خرد هرگز نيست  آدم آن غول دبنگ است به شهري که منم  دکتر و انجنير و مکتبي سرگردان است  هر يکي پشت تبنگ است به شهري که منم  سمِ ترياک و هيروين و حشيش است هرجا  همه آلوده اي بنگ است به شهري که منم  افتخاري ز دموکراسي فقط تصويريست  پشت سر لکه اي ننگ است به شهري که منم  سالها شد که مسلمان کشي و خونريزيست  ليک بد نام فرنگ است به شهري که منم  پند ناصح نکند رخنه به وجدانِ کسي  حرف حق تير و خدنگ است به شهري که منم  مجلس شعر و ادب پروري از عشق تهيست  واژه اي نغز جفنگ است به شهري که منم  سخن ماتم و مرگ است و عزاداري و قبر  نغمه اي بيل و کلنگ است به شهري که منم  کاروان خسته و ره دور و بيابان وحشت  ساربانم خر لنگ است به شهري که منم  نظم محمود خريداري فراوانش نيست  شعر بي وزن قشنگ است به شهري که منم --------------------------------------------  دوشنبه 14 ميزان 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 05 اکتبر 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور


زندگي صحنه اي جنگ است به شهري که منم

دودي باروت و تفنگ است به شهري که منم

ارزش آدمي ‌در فهم و خرد هرگز نيست

آدم آن غول دبنگ است به شهري که منم

دکتر و انجنير و مکتبي سرگردان است

هر يکي پشت تبنگ است به شهري که منم

سمِ ترياک و هيروين و حشيش است هرجا

همه آلوده اي بنگ است به شهري که منم

افتخاري ز دموکراسي فقط تصويريست

پشت سر لکه اي ننگ است به شهري که منم

سالها شد که مسلمان کشي و خونريزيست

ليک بد نام فرنگ است به شهري که منم

پند ناصح نکند رخنه به وجدانِ کسي

حرف حق تير و خدنگ است به شهري که منم

مجلس شعر و ادب پروري از عشق تهيست

واژه اي نغز جفنگ است به شهري که منم

سخن ماتم و مرگ است و عزاداري و قبر

نغمه اي بيل و کلنگ است به شهري که منم

کاروان خسته و ره دور و بيابان وحشت

ساربانم خر لنگ است به شهري که منم

نظم محمود خريداري فراوانش نيست

شعر بي وزن قشنگ است به شهري که منم
--------------------------------------------

دوشنبه 14 ميزان 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 05 اکتبر 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


احمد محمود امپراطور ، عبدالمالک عطش و جناب کريمي صاحب مسؤل ميديوتيک افغانستان




از راست به چپ

عبدالمالک عطش

احمد محمود امپراطور

جناب محترم کريمي


جديد ترين تصوير احمد محمود امپراطور دوره 13 ناي و نوا تصوير بردار جليل پويا

احمد محمود امپراطور

تصوير بردار جليل جان پويا


احمد محمود امپراطور در حال شعر خواني در برنامه ناي و نوا سر کوه هاي شمال افغانستان

تصاوير احمد محمود امپراطور با جمع شاعران افغانستان

از چپ به راست

جناب محترم کريمي صاحب

احمد محمود امپراطور

يکي از همکاران

و

ارجمند استانکزي

احمد محمود امپراطور و هلال فرشيدورد


از راست به چپ

هلال فرشيدورد

و

احمد محمود امپراطور

احمد محمود امپراطور، عبدالمالک عطش، هلال فرشيدورد و هادي ميران شاعران جوان افغانستان

از راست به چپ

هادي ميران

هلال فرشيدورد

عبدالمالک عطش

و

احمد محمود امپراطور


شاعران جوان افغانستان دوره 13 ناي و نوا ميديوتيک افغانستان

از چپ به راست

وکيل نايبي

و

احمد محمود امپراطور

احمد محمود امپراطور با جمع شاعران جوان کشور در حال کوهنوردي

احمد محمود امپراطور با جمع شاعران جوان کشور در اجتماع دوره 13 ناي و نوا



  بيــــا به درگـــــه اي پروردگار گريه کنيم بيــــا به روزي بــــدي روزگار گريه کنيم فريب روشنيء شمع کشتـــــــه را نخوريم به صبح تيــــره تــر از شام تار گريه کنيم در اين بهار که کمتر ز روز م نيست چو رعد و برق به ليـل و نهار گريه کنيم طـــراوتِ چمـــن و بــاغ ميـرود از دست به شاخه شاخه اي کـاج و چنار گريه کنيم به آن فقيـــــر که افتـــاده در حوالــي شهر بـــدان غنــــي که ندارد وقـــار گريه کنيم به زخم هـــــــاي تن خلق اليتـــــام شــويم به چشم چـار مهــــاجر، ديـــار گريه کنيم به حال زار سياســـي وشــــان بي تدبيـــر به وضــــــع ملت زيـــــر فشار گريه کنيم کجـــــا رويم که بــــا درد مبتــــــلا نشويم چه ها کنيم و چه سازيـم و چار گريه کنيم شديم دست و گريبــــان به درد خون آشـام به بختِ نـــا رسِ آفت ســـــوار گريه کنيم به روي نعش خود هر کس جنازه ميخواند به وضــع بي کســيء مرگبـــار گريه کنيم به گريه، گريه قيـــام و رکوع به پا سازيم به سجده، سجده به درگاهي يار گريه کنيم به روي سنگ لحد رخ نهــــاده اي محمود بيــــا به نيستــي خــود مــــزار گريه کنيم -------------------------------------- بامداد يکشنبه 24 حمل 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 12 آپريل 2020 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




بيــــا به درگـــــه اي پروردگار گريه کنيم




بيــــا به روزي بــــدي روزگار گريه کنيم




فريب روشنيء شمع کشتـــــــه را نخوريم




به صبح تيــــره تــر از شام تار گريه کنيم




در اين بهار که کمتر ز روز م نيست




چو رعد و برق به ليـل و نهار گريه کنيم




طـــراوتِ چمـــن و بــاغ ميـرود از دست




به شاخه شاخه اي کـاج و چنار گريه کنيم




به آن فقيـــــر که افتـــاده در حوالــي شهر




بـــدان غنــــي که ندارد وقـــار گريه کنيم




به زخم هـــــــاي تن خلق اليتـــــام شــويم




به چشم چـار مهــــاجر، ديـــار گريه کنيم




به حال زار سياســـي وشــــان بي تدبيـــر




به وضــــــع ملت زيـــــر فشار گريه کنيم




کجـــــا رويم که بــــا درد مبتــــــلا نشويم




چه ها کنيم و چه سازيـم و چار گريه کنيم




شديم دست و گريبــــان به درد خون آشـام




به بختِ نـــا رسِ آفت ســـــوار گريه کنيم




به روي نعش خود هر کس جنازه ميخواند




به وضــع بي کســيء مرگبـــار گريه کنيم




به گريه، گريه قيـــام و رکوع به پا سازيم




به سجده، سجده به درگاهي يار گريه کنيم




به روي سنگ لحد رخ نهــــاده اي محمود




بيــــا به نيستــي خــود مــــزار گريه کنيم



--------------------------------------



بامداد يکشنبه 24 حمل 1399 خورشيدي




که برابر ميشود به 12 آپريل 2020 ترسايي




سرودم




احمد محمود امپراطور








سروران صاحبدل، درودها و تمنيات سبز و بهاري من نثارتان باد.!  روز گذشته بيست نهم حمل 1398 خورشيدي به همکاري دوستان و همياري شايسته‌ي مديران ميديوتيک افغانستان به ويژه استاد محترم عبدالله رسولي و بانوي والاگهر و فصيح‌البيان فرح جان مصطفوي پانزدهمين دَورِ حلقه‌ي ناي و نوا را در ولايت باستاني پروان، در تپه ارغوانيِ گلغندي برگزار نموديم.  در اين همايشِ ادبي- هنري، تعدادي از شاعران، نويسنده‌گان، ژورناليستان و هنرمندان جوان کشور اشتراک داشتند. روزِ پر از شادي و سرور بود. با شاعران نازنين و مستعد دَور هم بوديم، شعر خوانديم و قلب‌هاي پر دردمان را با ابيات شکرينِ شعر و غزل‌آهنگ‌هاي ناب هنرمندان جوان، آرامش بخشيديم.  حرف‌ها عاشقانه و فريادها بيکرانه بود. دماغ‌مان را عطر گل‌هاي سرزمين مردخيز و مهمان‌نواز پروان باستان نوازش مي‌کرد، و آيينه‌ي دل‌هامان را از زنگار مصفا مي‌ساختيم.  هرچه از آن لحظات هم‌دلي و پر ميمنت بنويسم کم است و قلمم را در حدِ توان آن نمي‌بينم. هرچند تصاوير زياد از ما در صفحات اجتماعي بدست نشر رسيده است، منم خواستم اين مقدمه را بهانه گيرم و تصاويرِ چندي با شما سروران شريک سازم. با مهر احمد محمود امپراطور




سروران صاحبدل، درودها و تمنيات سبز و بهاري من نثارتان باد.!


روز گذشته بيست نهم حمل 1398 خورشيدي به همکاري دوستان و

سروران صاحبدل، درودها و تمنيات سبز و بهاري من نثارتان باد.!  روز گذشته بيست نهم حمل 1398 خورشيدي به همکاري دوستان و همياري شايسته‌ي مديران ميديوتيک افغانستان به ويژه استاد محترم عبدالله رسولي و بانوي والاگهر و فصيح‌البيان فرح جان مصطفوي پانزدهمين دَورِ حلقه‌ي ناي و نوا را در ولايت باستاني پروان، در تپه ارغوانيِ گلغندي برگزار نموديم.  در اين همايشِ ادبي- هنري، تعدادي از شاعران، نويسنده‌گان، ژورناليستان و هنرمندان جوان کشور اشتراک داشتند. روزِ پر از شادي و سرور بود. با شاعران نازنين و مستعد دَور هم بوديم، شعر خوانديم و قلب‌هاي پر دردمان را با ابيات شکرينِ شعر و غزل‌آهنگ‌هاي ناب هنرمندان جوان، آرامش بخشيديم.  حرف‌ها عاشقانه و فريادها بيکرانه بود. دماغ‌مان را عطر گل‌هاي سرزمين مردخيز و مهمان‌نواز پروان باستان نوازش مي‌کرد، و آيينه‌ي دل‌هامان را از زنگار مصفا مي‌ساختيم.  هرچه از آن لحظات هم‌دلي و پر ميمنت بنويسم کم است و قلمم را در حدِ توان آن نمي‌بينم. هرچند تصاوير زياد از ما در صفحات اجتماعي بدست نشر رسيده است، منم خواستم اين مقدمه را بهانه گيرم و تصاويرِ چندي با شما سروران شريک سازم. با مهر امپراطور

همياري شايسته‌ي مديران ميديوتيک افغانستان به ويژه

استاد محترم عبدالله رسولي و

بانوي والاگهر و فصيح‌البيان فرح جان مصطفوي

پانزدهمين دَورِ حلقه‌ي ناي و نوا را در ولايت باستاني پروان،

در تپه ارغوانيِ گلغندي برگزار نموديم.

احمد محمود امپراطور ، محمد خان انيس ، حسيب احراري ، هلال فرشيدورد


در اين همايشِ ادبي- هنري، تعدادي از شاعران، نويسنده‌گان،

ژورناليستان و هنرمندان جوان کشور اشتراک داشتند.

روزِ پر از شادي و سرور بود. با شاعران نازنين و مستعد دَور هم

تصاوير احمد محمود امپراطور با دوستان و شاعران جوان کشور

بوديم، شعر خوانديم و قلب‌هاي پر دردمان را با

ابيات شکرينِ شعر و غزل‌آهنگ‌هاي ناب

هنرمندان جوان، آرامش بخشيديم.



حرف‌ها عاشقانه و فريادها بيکرانه بود. دماغ‌مان را عطر گل‌هاي

تصوير احمد محمود امپراطور فرحناز مصطفوي هلال فرشيدورد محمد خان انيس حسيب احراري شاعران جوان و پر کار کشور افغانستان

سرزمين مردخيز و مهمان‌نواز پروان باستان نوازش مي‌کرد،

و آيينه‌ي دل‌هامان را از زنگار مصفا مي‌ساختيم.

شاعران جوان افغانستان


هرچه از آن لحظات هم‌دلي و پر ميمنت بنويسم کم است و قلمم را در

حدِ توان آن نمي‌بينم. هرچند تصاوير زياد از ما

در صفحات اجتماعي بدست نشر رسيده است،

احمد محمود امپراطور در پازدهمين حلقه ي ناي و نوا در حال دکلمه شعر

منم خواستم اين مقدمه را بهانه گيرم و تصاويرِ

چندي با شما سروران شريک سازم.

با مهر

امپراطور



  من ز دستِ يار بي پــــــروا شـدم بي بال و پر  زنـــدگي دارم به روي خنجــــرِ تيــــز و تبـــر  غيــــــرِ حق از حال من ديگر نمي باشد خبــر  بستـــــرِ خوابـــــم شده در دوزخِ يـــــوم البـدتر  سوختـــــم وا سوختــــم از دستِ عشـقِ بي پدر --------------------------------------------  نالـــــه ي خود را به ســــوي کهکشان بايد کنم  رفتـــــه رفتـــــه تا به دشتِ بيــــکران بايد کنم  اين سيـــــــه بختـــــم دگــر بار امتحان بايد کنم  يــــــا به جانِ درد منـــــــدم قصـدِ جان بايد کنم  زنــــدگي دارم سراســـر در مجــــازات و خطر --------------------------------------------  بلبـــــــلِ داستـــــان سرايي ســــروي آزادم نشد  حسِ خرسنـــــدي به حـــــالِ زار و ناشـادم نشد  مــــانعي ايــن درد و آه و داد و فـــريـــــادم نشد  بسمل افتــــــــادم به پايش ليــــــک صيـادم نشد  گپ نشـــد گريــــه نشــد در قلبِ سنگش کارگر --------------------------------------------  با الهــــــــا توبه کـــــــردم در نمــــــاز افتاده ام  در نهـــــان خود به ســـــوز و در گذار افتاده ام  عذر خواهــــــي کرده و با صـــد نيـاز افتاده ام  همچــو مــــــرده پيش پــــــاي او دراز افتاده ام  صبـــــــر ميخواهـم به خود با اينچين نوع بشر --------------------------------------------  خون ز چشمــــم از سحر تا نيمـه شبها ميـــرود  شيـــــــون من گاه گــــــاهي تـــا ثـــريا ميـــرود  بيخـــودي هايـــــم به گـــــردون تماشا ميـــرود  عمــــر من با درد و غم اينـــگونه شيدا ميـــرود  کس مبــــــادا همچـون افتـــــــاده با اين درد سر --------------------------------------------  گــاه به طعنه گــاه به تهمت گاه به سنگم ميزند  گــاه در بيـــــن خـــــــلايق نـــــام و ننگم ميزند  گــاه به عشــــــوه ميبــــرد گـــاه با تفنگم ميزند  آتشِ آشــــــــوبِ خــــود در خُلــقِ تنـــگم ميزند  کــــــاش از اول ز خوي او همـــــي بــودم خبر --------------------------------------------  صد پشيمـــــــانم مـــــرا از زنده بـــودن ميکند  صد مـــــراتب هر چـه را بدتر ز دشمن ميکند  زندگـــاني بر ســـــرم چون جان سپردن ميکند  طالب و داعش نکرد او آنچــــــه بــا من ميکند  مشکل مــــا حل نمي گــــردد به دوحـه و قطر --------------------------------------------  مي کشي محمود يا که زنده مي ماني بس است  اينقــــدر ظلم و جفـــا و نامسلمـــــاني بس است  يک کمي آبــــــاد ميکن خانه ويراني بس است  هي رهايم کن.! ستــم بر جان زنداني بس است  در زمين گــر جا نـــدادي ميــــــروم سوي قمر --------------------------------------------  جمعه 05 ميزان 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 27 سپتمبر 2019 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




من ز دستِ يار بي پــــــروا شـدم بي بال و پر

زنـــدگي دارم به روي خنجــــرِ تيــــز و تبـــر

غيــــــرِ حق از حال من ديگر نمي باشد خبــر

بستـــــرِ خوابـــــم شده در دوزخِ يـــــوم البـدتر

سوختـــــم وا سوختــــم از دستِ عشـقِ بي پدر
-------------------------- ------------------

نالـــــه ي خود را به ســــوي کهکشان بايد کنم

رفتـــــه رفتـــــه تا به دشتِ بيــــکران بايد کنم

اين سيـــــــه بختـــــم دگــر بار امتحان بايد کنم

يــــــا به جانِ درد منـــــــدم قصـدِ جان بايد کنم

زنــــدگي دارم سراســـر در مجــــازات و خطر
--------------------------------------------

بلبـــــــلِ داستـــــان سرايي ســــروي آزادم نشد

حسِ خرسنـــــدي به حـــــالِ زار و ناشـادم نشد

مــــانعي ايــن درد و آه و داد و فـــريـــــادم نشد

بسمل افتــــــــادم به پايش ليــــــک صيـادم نشد

گپ نشـــد گريــــه نشــد در قلبِ سنگش کارگر
--------------------------------------------

با الهــــــــا توبه کـــــــردم در نمــــــاز افتاده ام

در نهـــــان خود به ســـــوز و در گذار افتاده ام

عذر خواهــــــي کرده و با صـــد نيـاز افتاده ام

همچــو مــــــرده پيش پــــــاي او دراز افتاده ام

صبـــــــر ميخواهـم به خود با اينچين نوع بشر
--------------------------------------------

خون ز چشمــــم از سحر تا نيمـه شبها ميـــرود

شيـــــــون من گاه گــــــاهي تـــا ثـــريا ميـــرود

بيخـــودي هايـــــم به گـــــردون تماشا ميـــرود

عمــــر من با درد و غم اينـــگونه شيدا ميـــرود

کس مبــــــادا همچـون افتـــــــاده با اين درد سر
--------------------------------------------

گــاه به طعنه گــاه به تهمت گاه به سنگم ميزند

گــاه در بيـــــن خـــــــلايق نـــــام و ننگم ميزند

گــاه به عشــــــوه ميبــــرد گـــاه با تفنگم ميزند

آتشِ آشــــــــوبِ خــــود در خُلــقِ تنـــگم ميزند

کــــــاش از اول ز خوي او همـــــي بــودم خبر
--------------------------------------------

صد پشيمـــــــانم مـــــرا از زنده بـــودن ميکند

صد مـــــراتب هر چـه را بدتر ز دشمن ميکند

زندگـــاني بر ســـــرم چون جان سپردن ميکند

طالب و داعش نکرد او آنچــــــه بــا من ميکند

مشکل مــــا حل نمي گــــردد به دوحـه و قطر
--------------------------------------------

مي کشي محمود يا که زنده مي ماني بس است

اينقــــدر ظلم و جفـــا و نامسلمـــــاني بس است

يک کمي آبــــــاد ميکن خانه ويراني بس است

هي رهايم کن.! ستــم بر جان زنداني بس است

در زمين گــر جا نـــدادي ميــــــروم سوي قمر
--------------------------------------------

جمعه 05 ميزان 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 27 سپتمبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


شعر از شاعر کلاسيک سرا و جوان کشور افغانستان احمد محمود امپراطور /   نفـــس غم زندگــــي غم آشنـــا غم  ز تو کي مي شـــود؟ گـردم جدا غم  ز بــــدو هستـــــي تا روزي قيامت  گهي پيش است و گاهـــي بر قفا غم  شکستـــــم خون شـــــدم ناشاد گشتم  ولي بـــــاز هم نه گــــردد منتها غم  ز يارانــــي که تنهـــا مي گــــذارند  تو نيــــکو تر که هستي بــا وفا غم  گلــــه از دشمن و بيــگانه ام نيست  که از خود ميـــــزند سر تا به پا غم  در اين شهر که داد از ازدحام است  فقـــــط پهــــــــلوي من دارد ادا غم  يکي دو خنــده اي آهستــــــه کردم  نگاه کــــردم نشستــــه بي صدا غم  به درمانــــــم چه ميکوشي که آخـر  مـــرض غم دارو غم درد و شِفا غم  زميــــن پـــر آفت و دريا پر آشوب  بــــود اين کشتـــي بــي ناخـــدا غم  کسي از کس نگردد خوش در اينجا  صـــداقت غم محبـــت غم حيـا غم  به عرض زندگي محمــــود بنــگر  که عمـــر خضر را باشـــد بقا غم -------------------------------  شنبه 25 اسد 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 15 اگست 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور   AHMAD_MAHMOOD_IMPERATOR#




نفـــس غم زندگــــي غم آشنـــا غم

ز تو کي مي شـــود؟ گـردم جدا غم

ز بــــدو هستـــــي تا روزي قيامت

گهي پيش است و گاهـــي بر قفا غم

شکستـــــم خون شـــــدم ناشاد گشتم

ولي بـــــاز هم نه گــــردد منتها غم

ز يارانــــي که تنهـــا مي گــــذارند

تو نيــــکو تر که هستي بــا وفا غم

گلــــه از دشمن و بيــگانه ام نيست

که از خود ميـــــزند سر تا به پا غم

در اين شهر که داد از ازدحام است

فقـــــط پهــــــــلوي من دارد ادا غم

يکي دو خنــده اي آهستــــــه کردم

نگاه کــــردم نشستــــه بي صدا غم

به درمانــــــم چه ميکوشي که آخـر

مـــرض غم دارو غم درد و شِفا غم

زميــــن پـــر آفت و دريا پر آشوب

بــــود اين کشتـــي بــي ناخـــدا غم

کسي از کس نگردد خوش در اينجا

صـــداقت غم محبـــت غم حيـا غم

به عرض زندگي محمــــود بنــگر

که عمـــر خضر را باشـــد بقا غم

-------------------------------

شنبه 25 اسد 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 15 اگست 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


  صــدقه ميشم  قامت و رفتـــارته  غمـــــــزه و ناز و شيرين گفتارته  بـــا حريفــــــانم نکن لطف نظـــر  بسکلان اين رشتــــــه ي ناکارته  بي مــروت بودنت مطلوب نيست  ميکشي بيچــــــاره گک دلـــــدارته   نيست انصافي چنين با من نکن  مختفي ســــازي چـــرا رخسارته  انتظاري بــــرده کـــارآيي ز من  ده تو پايـــان اين همـــــه آزارته  از پريشــــان حالي و درمانـدگي  بوســــه مي گيرم جـــغِ ديـوارته  باز بر ياد همان روز هاي دور  بر تنــت کن جامـــــه ي گلدارته  مي کنم تشميـــم عطر پيــــکرت   روي چشــم من بمــــان  پيــزارته  تا رويـــم هر دو به گلگشت چمن  زهــــره کف بينـــم جمع اغيارته  در تن من جاي زخـم تازه نيست  مرهمــــي ده محمــــودِ اوگـــارته --------------------------  بامداد سه شنبه 21 دلو 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 09 فبروري 2021 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور

صــدقه ميشم  قامت و رفتـــارته

غمـــــــزه و ناز و شيرين گفتارته

بـــا حريفــــــانم نکن لطف نظـــر

بسکلان اين رشتــــــه ي ناکارته

بي مــروت بودنت مطلوب نيست

ميکشي بيچــــــاره گک دلـــــدارته
 
نيست انصافي چنين با من نکن

مختفي ســــازي چـــرا رخسارته

انتظاري بــــرده کـــارآيي ز من

ده تو پايـــان اين همـــــه آزارته

از پريشــــان حالي و درمانـدگي

بوســــه مي گيرم جـــغِ ديـوارته

باز بر ياد همان روز هاي دور

بر تنــت کن جامـــــه ي گلدارته

مي کنم تشميـــم عطر پيــــکرت
 
روي چشــم من بمــــان  پيــزارته

تا رويـــم هر دو به گلگشت چمن

زهــــره کف بينـــم جمع اغيارته

در تن من جاي زخـم تازه نيست

مرهمــــي ده محمــــودِ اوگـــارته
--------------------------

بامداد سه شنبه 21 دلو 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 09 فبروري 2021 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


I have the harrow of love in my heart I have the wing to fly in your air Like the breeze Which blows from time to time, I pass over your area The heart is boiling in the pot of my chest I have water from the clay pot of spark I am not afraid of the fearless enemy I am complaining about the ill- mannered lover Years passed by waiting I have nothing but soil in wet eyes The impoverished love has made me suffer I have no dark night nor morning I say romantic sonnet I have the harvest from the literature tree My body is the nation of pride I am whinning about the unsophisticated tribe I am far from any trouble and enticement I have simple life The jealous eyes will be ashamed before me I have the shield from blade of the prayers I am from Badakhshan rich in garnet I have good reputation in Kashem I became the poet of my time I have sweetness from the lips of words I have been given the title of imperator of hearts In descent I took after my father God created me "Mahmood" That I have such a say and piece of work ---------------------- Ahmad Mahmood Imperator


 





I have the harrow of love in my heart
I have the wing to fly in your air
Like the breeze Which blows from time to time,
I pass over your area
The heart is boiling in the pot of my chest
I have water from the clay pot of spark
I am not afraid of the fearless enemy
I am complaining about the ill- mannered lover
Years passed by waiting
I have nothing but soil in wet eyes
The impoverished love has made me suffer
I have no dark night nor morning
I say romantic sonnet
I have the harvest from the literature tree
My body is the nation of pride
I am whinning about the unsophisticated tribe
I am far from any trouble and enticement
I have simple life
The jealous eyes will be ashamed before me
I have the shield from blade of the prayers
I am from Badakhshan rich in garnet
I have good reputation in Kashem
I became the poet of my time
I have sweetness from the lips of words
I have been given the title of imperator of hearts
In descent I took after my father
God created me "Mahmood"
That I have such a say and piece of work
----------------------
Ahmad Mahmood Imperator





 هنوز زنده ايم و تا هنوز مي خنديم  هنوز درب غم و رنج و غصه مي بنديم  هنوز بارگه اي عشق را سپهداريم  هنوز بهر تب و تاب فضل دلبنديم  هنوز جنت ما نقش پاي دلدار است  هنوز هاويه را بي دليل اسپنديم  هنوز شاهرهي دلبري بنا سازيم  هنوز بهر شکستن هزار پيونديم  هنوز ذائقه اي ما ذليل تلخي نيست  هنوز از شکر شعر، شهد و گل قنديم  هنوز گرچه که يک قرن شد ز آزادي  هنوز بي سبب از هر طريق دربنديم  هنوز محموديم و آفتاب مان سرخ است  هنوز در بر عشاق خويش خرسنديم ------------------------------  يکشنبه 16 سنبله 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 06 سپتامبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور

تابلو هاي اشعار احمد محمود امپراطور


هنوز زنده ايم و تا هنوز مي خنديم

هنوز درب غم و رنج و غصه مي بنديم

هنوز بارگه اي عشق را سپهداريم

هنوز بهر تب و تاب فضل دلبنديم

هنوز جنت ما نقش پاي دلدار است

هنوز هاويه را بي دليل اسپنديم

هنوز شاهرهي دلبري بنا سازيم

هنوز بهر شکستن هزار پيونديم

هنوز ذائقه اي ما ذليل تلخي نيست

هنوز از شکر شعر، شهد و گل قنديم

هنوز گرچه که يک قرن شد ز آزادي

هنوز بي سبب از هر طريق دربنديم

هنوز محموديم و آفتاب مان سرخ است

هنوز در بر عشاق خويش خرسنديم
------------------------------

يکشنبه 16 سنبله 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 06 سپتامبر 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  غزل ناب و ارزشمند از جد بزرگوارم مرحوم مغفور داملا محمد ارباب محزون است  که تقريبا 200 سال پيش از امروز سروده اند.   تقديم شما صاحبدلان.  هرچند هنرمندان زيادي اين غزل را به خوانش گرفتند و به شهرت رسيدند و  سود جستن ولي متاسفانه که نامي از شاعرش نبردن.  آرزومندم که روزي اين فرهنگ ناپسند خاتمه يابد.  جان در ره جــانانه فدا شد چه بجا شد  از گردنم اين دين ادا شـد چه بجا شد  از دود دلــم وسمه کشيدست به ابرو  دود دل من قبله نما شد چه بجا شد  ازخون دلم بستــه حنا بر سر انگشت  خون دلم انگـشت نما شد چه بجا شد  ميخواست رقيبم که من از غصه بميرم  ديدي که خودش زود فنا شد چه بجاشد  صد عقده به دل داشتم از حلقه زلفش  تيرنگهش عقده کشـا شد چه بجا شد  محزون ز غم عشـــق تو افتاد ببالين  چون ماه نو انگشت نما شد چه بجاشد --------------------------- #داملا_محمد_ارباب_محزون_کشمي

غزل ناب و ارزشمند از جد بزرگوارم مرحوم مغفور داملا محمد ارباب محزون است

که تقريبا 200 سال پيش از امروز سروده اند.

 تقديم شما صاحبدلان.

هرچند هنرمندان زيادي اين غزل را به خوانش گرفتند و به شهرت رسيدند و

سود جستن ولي متاسفانه که نامي از شاعرش نبردن.

آرزومندم که روزي اين فرهنگ ناپسند خاتمه يابد.


جان در ره جــانانه فدا شد چه بجا شد

از گردنم اين دين ادا شـد چه بجا شد

از دود دلــم وسمه کشيدست به ابرو

دود دل من قبله نما شد چه بجا شد

ازخون دلم بستــه حنا بر سر انگشت

خون دلم انگـشت نما شد چه بجا شد

ميخواست رقيبم که من از غصه بميرم

ديدي که خودش زود فنا شد چه بجاشد

صد عقده به دل داشتم از حلقه زلفش

تيرنگهش عقده کشـا شد چه بجا شد

محزون ز غم عشـــق تو افتاد ببالين

چون ماه نو انگشت نما شد چه بجاشد

---------------------------
#داملا_محمد_ارباب_محزون_کشمي


تصوير احمد محمود امپراطور از تلويزيون طلوع  برنامه طلوع نيوز   دل يـــــــــار، يـــــــاري نباشد نباشد کـــــه يـــــاري به زاري نباشد نباشد به دلـــــداري دل دار، دل را بــــــــده دلــــــت ايلجـــــــــــاري نباشد نباشد نمک ريـــــــــــز در پــاره هاي جگر ز کس غمگســـــــــــاري نباشد نباشد رخِ زرد خود جشـــــن پائيــــــــز گير هــــــــوايت بهــــــــــاري نباشد نباشد دو پا بـــــا دو پاي ديـــــگر ضم مکن خـــــر حرص بـــــــــاري نباشد نباشد تو معشـــــوقِ عاشــــــق خريدار باش سرشــــــــک ات انـــاري نباشد نباشد خودت بر خودت حمد و ياسين بخوان به ختـــــمِ تــــــو قــــاري نباشد نباشد نمـــــــازي جنـــــازه نـکردن نـکردن بمــــان ســـــوگــــــواري نباشد نباشد به زر مي شــــــود دانش آمـــــوختن نبـــــــــــوغ افتخــــــاري نباشد نباشد به هيـــــچ خودت حاتــــــم طاي باش تـــــو را ميش و چـــاري نباشد نباشد روان تــــــــو محمـــــــود آرام بـــــاد بيـــــــــان ات شعــــاري نباشد نباشد _____________________ دوشنبه 22 ثور 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 11مي 2020 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




دل يـــــــــار  يـــــــاري نباشد نباشد

کـــــه يـــــاري به زاري نباشد نباشد

به دلـــــداري دل دار، دل را بــــــــده

دلــــــت ايلجـــــــــــاري نباشد نباشد

نمک ريـــــــــــز در پــاره هاي جگر

ز کس غمگســـــــــــاري نباشد نباشد

رخِ زرد خود جشـــــن پائيــــــــز گير

هــــــــوايت بهــــــــــاري نباشد نباشد

دو پا بـــــا دو پاي ديـــــگر ضم مکن

خـــــر حرص بـــــــــاري نباشد نباشد

تو معشـــــوقِ عاشــــــق خريدار باش

سرشــــــــک ات انـــاري نباشد نباشد

خودت بر خودت حمد و ياسين بخوان

به ختـــــمِ تــــــو قــــاري نباشد نباشد

نمـــــــازي جنـــــازه نـکردن نـکردن

بمــــان ســـــوگــــــواري نباشد نباشد

به زر مي شــــــود دانش آمـــــوختن

نبـــــــــــوغ افتخــــــاري نباشد نباشد

به هيـــــچ خودت حاتــــــم طاي باش

تـــــو را ميش و چـــاري نباشد نباشد

روان تــــــــو محمـــــــود آرام بـــــاد

بيـــــــــان ات شعــــاري نباشد نباشد
_____________________

دوشنبه 22 ثور 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 11مي 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


دوستــــي بـــــا مردمـــــان سفـــــله و نـاني نکن پول و وقت خويش را بــــــر هـرزه ارزاني نکن يک نگاهي گــرم و يک لبخنـــــد داريـــــم آرزو ســـوي ما از بي کسي هـــــــا چيني پيشاني نکن حرص را ميکن دفن، در گــــــور شـــــوق نابجا چون گدايــــي گر به هـــــر در لفظ گرداني نکن خود رئيس خويش مي بـــاش انــــدرين دار فنـــا فـــــــکرِ چوکــــي و مقـــــامي خانه ساماني نکن همــــــرهي يــــــــار بدخشاني بساز و شــــاد زي آرزوي دختــــــــــرانِ شـــــوخي تهـــــراني نکن گر رسد نــــان و پيـــاز و چمچـــه ي از آب سرد شـــوقِ پيـــــزا و کبـــــاب و آش و بـــولاني نکن از سياست دور باش آدمــــگري را پيشــــــــه کن هفـــــت پشت خـــويش را با حيـله زنــــداني نکن بــــگذر از ظلـــــم و دو روزِ زندگي وارسته باش لحظه هـــاي عمــــــــر خود با رنج طولاني نکن رو مکن با چرس و ترياک و شراب و خود سري اين حيـــــــات بي گـــــزند خويش تـــــاواني نکن با کتــــاب و دفتـــــر و ديوان و خوانش خو بگير در پس هــــر رمه ي بــــــز رفتـــه چوپاني نکن حرص و آز و شهوت از مــــــا ميبــــرد بالنـدگي دور از خـــــود خصلت زيبــــــــاي انسـاني نکن حلقـــــه ي گوش خودت ميســـاز ابيـــــــات مـرا گفتــــــــه ي محمود را ناخـــــوانده قربـاني نکن -------------------------------------------- سه شنبه 23 دلو 1397 خورشيدي که برابر ميشود به 12 فبروري 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور

دوستــــي بـــــا مردمـــــان سفـــــله و نـاني نکن

پول و وقت خويش را بــــــر هـرزه ارزاني نکن

يک نگاهي گــرم و يک لبخنـــــد داريـــــم آرزو

ســـوي ما از بي کسي هـــــــا چيني پيشاني نکن

حرص را ميکن دفن، در گــــــور شـــــوق نابجا

چون گدايــــي گر به هـــــر در لفظ گرداني نکن

خود رئيس خويش مي بـــاش انــــدرين دار فنـــا

فـــــــکرِ چوکــــي و مقـــــامي خانه ساماني نکن

همــــــرهي يــــــــار بدخشاني بساز و شــــاد زي

آرزوي دختــــــــــرانِ شـــــوخي تهـــــراني نکن

گر رسد نــــان و پيـــاز و چمچـــه ي از آب سرد

شـــوقِ پيـــــزا و کبـــــاب و آش و بـــولاني نکن

از سياست دور باش آدمــــگري را پيشــــــــه کن

هفـــــت پشت خـــويش را با حيـله زنــــداني نکن

بــــگذر از ظلـــــم و دو روزِ زندگي وارسته باش

لحظه هـــاي عمــــــــر خود با رنج طولاني نکن

رو مکن با چرس و ترياک و شراب و خود سري

اين حيـــــــات بي گـــــزند خويش تـــــاواني نکن

با کتــــاب و دفتـــــر و ديوان و خوانش خو بگير

در پس هــــر رمه ي بــــــز رفتـــه چوپاني نکن

حرص و آز و شهوت از مــــــا ميبــــرد بالنـدگي

دور از خـــــود خصلت زيبــــــــاي انسـاني نکن

حلقـــــه ي گوش خودت ميســـاز ابيـــــــات مـرا

گفتــــــــه ي محمود را ناخـــــوانده قربـاني نکن

--------------------------------------------
سه شنبه 23 دلو 1397 خورشيدي
که برابر ميشود به 12 فبروري 2019 ترسايي
سرودم
احمد محمود امپراطور


مخمس -   گاه مولانا گه يوسف گه عيسي بينمت  گاه عاشق تر ز مجنون و ز ليلا بينمت  گاه چون آهوي مستِ رو به صحرا بينمت  گاه ترا چون موج هاي سبزِ دريا بينمت  گاه پنهاني و گاهي هم هويدا بينمت ______________  برده اي ميراث حسنِ خويش را از مصطفا  پيش چشم من نمايان هستي چون شير خدا  ميکنم گاهي گمان باشي ز جمعِ اوليا  بهرِ درمانِ هزاران درد من باشي شِفا  يک سر و گردن ز جمع خلق بالا بينمت ______________  تا تلاوت ميکني اشعارِ نابِ خويش را  بر گلوي خلق مي ريزي شرابِ خويش را  مي رساني بر دماغِ ما گلابِ خويش را  با تبسم ميکني معنا کتابِ خويش را  مرشد دارالادب پيوسته مولا بينمت ______________  عسکرِ سر در کفي از درگه بيرونت منم  عاشقِ آشفته اي افتاده در خونت منم  از بري درمانِ زخمِ کهنه رادونت منم  هرچه خواهي ميکن کن باز مديونت منم  کي شود در خلوتِ تنهايي تنها بينمت ______________  از حوالي يي قدوم سبز ميگردد چمن  خنده ات جان مي‌فروشد بر لبان ياسمن  داغ دوري و فراق و غصه را هرگز مزن  کاش دستارِ سرت گردد براي من کفن  تا قيامت در برم باشي و يکتا بينمت ______________  تا مرا ديدي در اين ماتم سرا بشناختي  با نگاهي گرم احساس مرا بگداختي  شعله اي عشق زليخا در دلم پرداختي  پرده در چشمان يعقوبِ خودت انداختي  ماه کنعاني به مصر عشق رعنا بينمت  ______________  قلب محمود از جمالت تازه و روشن شود  نقش پايت هر کجا باشد به ما ميهن شود  از کراماتت بيابان سبزه و گلشن شود  شعر هاي نغز در گنجينه ها معدن شود  م دلدادگان عاري ز غمها بينمت _______________  چهارشنبه 21 عقرب 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 11 نوامبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور

 


گاه مولانا گه يوسف گه عيسي بينمت


گاه عاشق تر ز مجنون و ز ليلا بينمت


گاه چون آهوي مستِ رو به صحرا بينمت


گاه ترا چون موج هاي سبزِ دريا بينمت


گاه پنهاني و گاهي هم هويدا بينمت
______________


برده اي ميراث حسنِ خويش را از مصطفا


پيش چشم من نمايان هستي چون شير خدا


ميکنم گاهي گمان باشي ز جمعِ اوليا


بهرِ درمانِ هزاران درد من باشي شِفا


يک سر و گردن ز جمع خلق بالا بينمت

______________


تا تلاوت ميکني اشعارِ نابِ خويش را


بر گلوي خلق مي ريزي شرابِ خويش را


مي رساني بر دماغِ ما گلابِ خويش را


با تبسم ميکني معنا کتابِ خويش را


مرشد دارالادب پيوسته مولا بينمت

______________


عسکرِ سر در کفي از درگه بيرونت منم


عاشقِ آشفته اي افتاده در خونت منم


از بري درمانِ زخمِ کهنه رادونت منم


هرچه خواهي ميکن کن باز مديونت منم


کي شود در خلوتِ تنهايي تنها بينمت

______________


از حوالي يي قدوم سبز ميگردد چمن


خنده ات جان مي‌فروشد بر لبان ياسمن


داغ دوري و فراق و غصه را هرگز مزن


کاش دستارِ سرت گردد براي من کفن


تا قيامت در برم باشي و يکتا بينمت

______________


تا مرا ديدي در اين ماتم سرا بشناختي


با نگاهي گرم احساس مرا بگداختي


شعله اي عشق زليخا در دلم پرداختي


پرده در چشمان يعقوبِ خودت انداختي


ماه کنعاني به مصر عشق رعنا بينمت


______________


قلب محمود از جمالت تازه و روشن شود


نقش پايت هر کجا باشد به ما ميهن شود


از کراماتت بيابان سبزه و گلشن شود


شعر هاي نغز در گنجينه ها معدن شود


م دلدادگان عاري ز غمها بينمت

_______________


چهارشنبه 21 عقرب 1399 خورشيدي


که برابر ميشود به 11 نوامبر 2020 ترسايي


سرودم

احمد محمود امپراطور




 


نازنين در عشق خود سنگِ صبورم کرده يي از نمـــاز و روزه و تسبيــــح بدورم کرده يي سرگران در کوچه هاي دشت شورم کرده يي از فـــراقت خانــــــه در بين تنــورم کرده يي زنـــده ام، ميـــــگردم از اهل قبورم کرده يي ------------------------------------------ چون گدايــي گر به پشت کوچه ات در ميزنم گاهي از کلکين،گه از کلکينچه ات سر ميزنم گاه خودم را پاسبـــــــان شهر و عسکر ميزنم گاه طبيب و گــــاهي خود مست قلنــدر ميزنم کوچه گرد و خود سر و ديوانه جورم کرده يي ------------------------------------------ داغ من از لالـــــه و مرغ چمن بگذشته است نکته ي احساس ما از تو و من بگذشته است مرده ي صد ساله کارش از کفن بگذشته است کار من اين روز هــا از پيرهن بگذشته است خود بيـــــا اي يوسف ثـاني که کورم کرده يي ------------------------------------------ لعبتي نيــــــکو سرشــتِ نـــازک اندمي پري گـــــردِ دامن تو دارد بــــر ســــرم دولتگري دوش بر تن کرده بودي جامــــــه ي نيلوفري دست من ديشب به يادت سوخت پهلوي چري اي سليمـــــان زمـان جان داده مورم کرده يي ------------------------------------------ دوستان اين روز ها گوينـــد که من ديوانه ام چون که من کمتر روم بيرون و داييم خانه ام نيست آن کيف و خيـال و خنده يي مستانه ام ني هوايــي مسجدم باشـــد نـــه از ميخانه ام خود فکر کن جانم از هـر چه دورم کرده يي ------------------------------------------ عشق ما از شمس و مولانــا تو کمتر نشمري از گــــداز وامق و عـــــذار تو کمتر نشمري از وفـــــا و يــــاريي ليــــلا تو کمتر نشمري از علي و حضرت زهــــرا تو کمتر نشمري پس عزيز من چــــرا پا در غرورم کرده يي ------------------------------------------ در ســــرم شوق سفـر شيراز و تبريزي نبود در کمنـــد زندگي رهــــواري شبــديزي نبود باغ عمـــر رفتــــه را سرو دل انگيزي نبود کلبــــه ويران من را دفتـــــــر و ميزي نبود اي کليــم الله روان در کوهي طورم کرده يي ------------------------------------------ ناله ي من تا ابد از سينــــــــه ها بيرون شود بعــــــد من در عالم امکان بسـي مجنون شود در صفـــات شعر من گل واژه ها افزون شود يک جمعِ از ديده خون ريزد جمع ميمون شود پادشــــاه ها صاحب تخت و قصورم کرده يي ------------------------------------------ مدتي من در بدخشـــــــــان شمـــــا جــا داشتم نالــــــــــه و زاري و استغفــــار شبـــها داشتم ارتبـــــاطات قــــــوي بــــــا ذات يکتــا داشتم نــــــــــام زيبـــــا تــــرا در سينــه نجوا داشتم حاليــــا صحرا نشين در ملک غورم کرده يي ------------------------------------------ تـــا به کي محمـود را بـــــــا ديده تر ميکشي گـــاه از اقليـــــم خود گاهي ز کشـور ميکشي اين مسلمان عجـــــم را بـــــاز کافــر ميکشي از جمــع دلـــــدادگان نيـــک اختــــر ميکشي صد تشـــکر امتحان از طبـع زورم کرده يي ------------------------------------------ چهارشنبه 11 ثور 1398 خورشيدي که برابر ميشود به اول مي 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور

مخمس احمد محمود امپراطور

نازنين در عشق خود سنگِ صبورم کرده يي

از نمـــاز و روزه و تسبيــــح بدورم کرده يي

سرگران در کوچه هاي دشت شورم کرده يي

از فـــراقت خانــــــه در بين تنــورم کرده يي

زنـــده ام، ميـــــگردم از اهل قبورم کرده يي
------------------------------------------

چون گدايــي گر به پشت کوچه ات در ميزنم

گاهي از کلکين،گه از کلکينچه ات سر ميزنم

گاه خودم را پاسبـــــــان شهر و عسکر ميزنم

گاه طبيب و گــــاهي خود مست قلنــدر ميزنم

کوچه گرد و خود سر و ديوانه جورم کرده يي
------------------------------------------

داغ من از لالـــــه و مرغ چمن بگذشته است

نکته ي احساس ما از تو و من بگذشته است

مرده ي صد ساله کارش از کفن بگذشته است

کار من اين روز هــا از پيرهن بگذشته است

خود بيـــــا اي يوسف ثـاني که کورم کرده يي
------------------------------------------

لعبتي نيــــــکو سرشــتِ نـــازک اندمي پري

گـــــردِ دامن تو دارد بــــر ســــرم دولتگري

دوش بر تن کرده بودي جامــــــه ي نيلوفري

دست من ديشب به يادت سوخت پهلوي چري

اي سليمـــــان زمـان جان داده مورم کرده يي
------------------------------------------

دوستان اين روز ها گوينـــد که من ديوانه ام

چون که من کمتر روم بيرون و داييم خانه ام

نيست آن کيف و خيـال و خنده يي مستانه ام

ني هوايــي مسجدم باشـــد نـــه از ميخانه ام

خود فکر کن جانم از هـر چه دورم کرده يي
------------------------------------------

عشق ما از شمس و مولانــا تو کمتر نشمري

از گــــداز وامق و عـــــذار تو کمتر نشمري

از وفـــــا و يــــاريي ليــــلا تو کمتر نشمري

از علي و حضرت زهــــرا تو کمتر نشمري

پس عزيز من چــــرا پا در غرورم کرده يي
------------------------------------------

در ســــرم شوق سفـر شيراز و تبريزي نبود

در کمنـــد زندگي رهــــواري شبــديزي نبود

باغ عمـــر رفتــــه را سرو دل انگيزي نبود

کلبــــه ويران من را دفتـــــــر و ميزي نبود

اي کليــم الله روان در کوهي طورم کرده يي
------------------------------------------

ناله ي من تا ابد از سينــــــــه ها بيرون شود

بعــــــد من در عالم امکان بسـي مجنون شود

در صفـــات شعر من گل واژه ها افزون شود

يک جمعِ از ديده خون ريزد جمع ميمون شود

پادشــــاه ها صاحب تخت و قصورم کرده يي
------------------------------------------

مدتي من در بدخشـــــــــان شمـــــا جــا داشتم

نالــــــــــه و زاري و استغفــــار شبـــها داشتم

ارتبـــــاطات قــــــوي بــــــا ذات يکتــا داشتم

نــــــــــام زيبـــــا تــــرا در سينــه نجوا داشتم

حاليــــا صحرا نشين در ملک غورم کرده يي
------------------------------------------

تـــا به کي محمـود را بـــــــا ديده تر ميکشي

گـــاه از اقليـــــم خود گاهي ز کشـور ميکشي

اين مسلمان عجـــــم را بـــــاز کافــر ميکشي

از جمــع دلـــــدادگان نيـــک اختــــر ميکشي

صد تشـــکر امتحان از طبـع زورم کرده يي
------------------------------------------

چهارشنبه 11 ثور 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به اول مي 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


عاشـــــقت بودم کنــون ديوانه مي سازي چرا بلبـــــل کويت بـــــودم پروانه مي سازي چرا ميشوم نزديک تا گيـرم دو دستت را به عشق خويش را مدهوش صد پيمانه مي سازي چرا زلف مواجت پريشــان کــــرده ي از بهر چه ز ستخوان حســرت من شانه مي سازي چرا گاه خم ابــــرو کني گاهي بخنـــدي سوي من بيخود و سرگشتــــه و رنـدانه مي سازي چرا خال مشکين ات به جان اين دلــــــم دام افکند اي فـــدايت من، فـــدايي دانه مي سازي چرا قد به قد مي جنـــــگم و باکي ندارم از رقيب ليـــک پيش آشنـــــا بيــــگانه مي سازي چرا صومعــــه آتش زدي بيـــرون ز مسجد آمدي خاکـروب کوچـــــه ي ميخانه مي سازي چرا شعــله ي عشقت گلويي نالــــه ام را داغ کرد سوختـــــن هاي مرا افســــانه مي سازي چرا نيمه ي عمــــرم فــــــداي وارسي برباد رفت نيمه ي ديـــگر بــــگو ويرانه مي سازي چرا دشمنـــان من که خود آلــــــوده و تر دامن اند بــــا تبيـين پيشن من فـــرزانه مي سازي چرا گوشــــــه ي فقــر خودش محمود دارد زندگي يادي از آن مجلس شاهــــــانه مي سازي چرا ------------------------------------------ يکشنبه 28 دلو 1397 خورشيدي که برابر ميشود به 17 فبروري 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور
تصوير احمد محمود امپراطور AHMAD MAHMOOD IMPERATOR شاعر و نويسنده جوان افغانستاني




عاشـــــقت بودم کنــون ديوانه مي سازي چرا




بلبـــــل کويت بـــــودم پروانه مي سازي چرا




ميشوم نزديک تا گيـرم دو دستت را به عشق




خويش را مدهوش صد پيمانه مي سازي چرا




زلف مواجت پريشــان کــــرده ي از بهر چه




ز ستخوان حســرت من شانه مي سازي چرا




گاه خم ابــــرو کني گاهي بخنـــدي سوي من




بيخود و سرگشتــــه و رنـدانه مي سازي چرا




خال مشکين ات به جان اين دلــــــم دام افکند




اي فـــدايت من، فـــدايي دانه مي سازي چرا




قد به قد مي جنـــــگم و باکي ندارم از رقيب




ليـــک پيش آشنـــــا بيــــگانه مي سازي چرا




صومعــــه آتش زدي بيـــرون ز مسجد آمدي




خاکـروب کوچـــــه ي ميخانه مي سازي چرا




شعــله ي عشقت گلويي نالــــه ام را داغ کرد




سوختـــــن هاي مرا افســــانه مي سازي چرا




نيمه ي عمــــرم فــــــداي وارسي برباد رفت




نيمه ي ديـــگر بــــگو ويرانه مي سازي چرا




دشمنـــان من که خود آلــــــوده و تر دامن اند




بــــا تبيـين پيش من فـــرزانه مي سازي چرا




گوشــــــه ي فقــر خودش محمود دارد زندگي




يادي از آن مجلس شاهــــــانه مي سازي چرا



-------------------------




يکشنبه 28 دلو 1397 خورشيدي




که برابر ميشود به 17 فبروري 2019 ترسايي




سرودم




احمد محمود امپراطور







بيستمين نشست حلقه فرهنگي و ادبي ناي و نوا در شهر کابل

با بزرگداشت از سالروز تولد رئيس ميديوتيک افغانستان

جناب محترم احمد سلطان کريمي و رونماي نخستين کتاب تحت


بيستمين نشست حلقه فرهنگي و ادبي ناي و نوا در شهر کابل


عنوان ناي و نوا که سوانح و نمونه کلام بيست و چهار شاعر اين

شاعران کشور در حلقه ناي و نوا


حلقه که من نيز در رديف اين عزيزان گنجانيده شده بود برگزار گرديد.


بيستمين نشست حلقه فرهنگي و ادبي ناي و نوا در شهر کابل با بزرگداشت از سالروز تولد رئيس ميديوتيک افغانستان جناب محترم احمد سلطان کريمي و رونماي نخستين کتاب تحت عنوان ناي و نوا که سوانح و نمونه کلام بيست و چهار شاعر اين حلقه که من نيز در رديف اين عزيزان گنجانيده شده بود برگزار گرديد. در اين محفل از يک سالگي کار کرد ها و دست آورد هاي عزيزان حلقه ناي و نوا سخن زده شد و پيشنهادات تازه از طرف دوستان خدمت رهبري دفتر ميديوتيک اراييه نمودند که از طرف جناب کريمي صاحب با کمال ميل پذيرفته شد. محفل با خوانش اشعار شاعران اين حلقه و تک نوازي ناي و گيتار و قطع کيک و صرف غذاي شام خاتمه يافت. جا دارد که از مدير هماهنگي برنامه هاي دفتر ميديوتيک جناب محترم استاد عبدالله رسولي و تهيه و ترتيب کننده برنامه هاي حلقه ناي و نوا بانوي مستعد فرح جان مصطفوي سپاس و امتنان ويژه نمايم. پنجشنبه 31 اسد 1398 خورشيدي با مهر امپراطور

در اين محفل از يک سالگي کار کرد ها و دست آورد هاي عزيزان حلقه ناي و نوا

سخن زده شد و پيشنهادات تازه از طرف دوستان خدمت رهبري دفتر ميديوتيک

بيستمين نشست حلقه فرهنگي و ادبي ناي و نوا در شهر کابل

اراييه نمودند که از طرف جناب کريمي صاحب با کمال ميل پذيرفته شد.

محفل با خوانش اشعار شاعران اين حلقه و تک نوازي ناي و گيتار

احمد محمود امپراطور با شاعران جوان کشور در مجلس بيستمين نشست حلقه ناي و نوا

و قطع کيک و صرف غذاي شام خاتمه يافت.

جا دارد که از مدير هماهنگي برنامه هاي دفتر ميديوتيک

شاعران احمد محمود امپراطور وکيل نايبي و مکلل

جناب محترم استاد عبدالله رسولي و تهيه و ترتيب کننده

برنامه هاي حلقه ناي و نوا بانوي مستعد فرح جان مصطفوي

احمد سلطان کريمي رئيس ميدويتيک افغانستان احمد محمود امپراطور شفيع تحسين فرحناز مصطفوي بانو سعيد

سپاس و امتنان ويژه نمايم.

پنجشنبه 31 اسد 1398 خورشيدي

با مهر

امپراطور


 هر چند نوجواني، شهد و شراب و قند است  ليکن حيات هستي، آلوده اي گزند است  دنيا به کام دارا، همواره ميزند چرخ  وارونه زندگاني، در شاََن مستمند است  گر يوسف و زليخا، يعقوب ام که باشي  زنجير نامرادي، در پاي عشق بند است  اين گردش زمين و، اين ابر و باد و باران  در چشم اهل دانش، آموزه ها و پند است  در مکتب کلاسيک، پر ميزنم چو عنقا  باشد غزل روانم، تخميس دلپسند است  اشعار بي رديف و، بي قافيه خوشم نيست  شعر سپيد و نيما، در پيش من چرند است  دور از امام و عالم، دور از کرامت خلق  اين ريش صوفي و شيخ، از بهر ريشخند است  در خاک من هما و، سيمرغ لانه دارد  گستاخي گر نباشد، اقبال من بلند است  معيار آدميت، پول و متاع و جا نيست  عاشق به پيش محمود، نيکو و ارجمند است ----------------------------------- يکشنبه 11 عقرب 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 01 نوامبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




هر چند نوجواني، شهد و شراب و قند است



ليکن حيات هستي، آلوده اي گزند است



دنيا به کام دارا، همواره ميزند چرخ



وارونه زندگاني، در شاََن مستمند است



گر يوسف و زليخا، يعقوب ام که باشي



زنجير نامرادي، در پاي عشق بند است



اين گردش زمين و، اين ابر و باد و باران



در چشم اهل دانش، آموزه ها و پند است



در مکتب کلاسيک، پر ميزنم چو عنقا



باشد غزل روانم، تخميس دلپسند است



اشعار بي رديف و، بي قافيه خوشم نيست



شعر سپيد و نيما، در پيش من چرند است



دور از امام و عالم، دور از کرامت خلق



اين ريش صوفي و شيخ، از بهر ريشخند است



در خاک من هما و، سيمرغ لانه دارد



گستاخي گر نباشد، اقبال من بلند است



معيار آدميت، پول و متاع و جا نيست



عاشق به پيش محمود، نيکو و ارجمند است
-----------------------------------


يکشنبه 11 عقرب 1399 خورشيدي



که برابر ميشود به 01 نوامبر 2020 ترسايي



سرودم

احمد محمود امپراطور

 


جمــــــعِ در اجتمــــاعِ ز هـــــم پاره پاره ايم  چيـــــزي به ذهن‌ من نرسد غيـــر اين کلام  ته مانـــــده اي حســــادتِ جهــلِ دوبــاره ايم  حتـــا طنابِ يک خــرِ لنگ نيست دست مان  ليکن بفــــکرِ موتــــــر و ريل و طيـــاره ايم  يک گــــام هم به خير و صلاح بـــر نداشتيم  در بستــي هــــــاي خود ســـرِ نفسِ اماره ايم  در شهـــــرِ خويش دست به ويرانگري زنيم  در مُلکِ غيــــر نوکــــرِ در صف قطاره ايم  در گوشه گوشه کشور ما جنگ و آتش است  مــــا در غــمِ فلسطين و هنــــد و شهـاره ايم  بــا نيـــم نان جــو به گــــدايي نفس کشيــــم  در اداء به فتــــــــــح سمـــــا و سيـــــاره ايم  از ما چه مانده غير همين لاف و خود سري  تاريــــخِ پر تشنــــج و در خون اجــاره ايم  هـــــر روز، مـــا به خونِ جــگر ناشتا کنيم  هر شــــام، در مصيبتِ خويش و تبــاره ايم  والله که ننــــگِ عالــــم و خاتــــم شديم مـــا  از بس شقــــي و عاصي و کوته نظاره ايم  آن مـــردمانِ مُلکِ دگـــــر رفت تا به چــــرخ  مايـــــان هنــــوز در خـرِ شيطان سواره ايم  محمود سيـــر و پونه کشيــــدي درين غزل  آري به پيش اهلِ جهــــــان هيــــچ کاره ايم ----------------------------------------  چهارشنبه 06 حمل 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 25 مارچ 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور



مـــا در ميـــــانِ اهــــلِ بشـــــر بد گذاره ايم



جمــــــعِ در اجتمــــاعِ ز هـــــم پاره پاره ايم

چيـــــزي به ذهن‌ من نرسد غيـــر اين کلام

ته مانـــــده اي حســــادتِ جهــلِ دوبــاره ايم

حتـــا طنابِ يک خــرِ لنگ نيست دست مان

ليکن بفــــکرِ موتــــــر و ريل و طيـــاره ايم

يک گــــام هم به خير و صلاح بـــر نداشتيم

در بستــي هــــــاي خود ســـرِ نفسِ اماره ايم

در شهـــــرِ خويش دست به ويرانگري زنيم

در مُلکِ غيــــر نوکــــرِ در صف قطاره ايم

در گوشه گوشه کشور ما جنگ و آتش است

مــــا در غــمِ فلسطين و هنــــد و شهـاره ايم

بــا نيـــم نان جــو به گــــدايي نفس کشيــــم

در اداء به فتــــــــــح سمـــــا و سيـــــاره ايم

از ما چه مانده غير همين لاف و خود سري

تاريــــخِ پر تشنــــج و در خون اجــاره ايم

هـــــر روز، مـــا به خونِ جــگر ناشتا کنيم

هر شــــام، در مصيبتِ خويش و تبــاره ايم

والله که ننــــگِ عالــــم و خاتــــم شديم مـــا

از بس شقــــي و عاصي و کوته نظاره ايم

آن مـــردمانِ مُلکِ دگـــــر رفت تا به چــــرخ

مايـــــان هنــــوز در خـرِ شيطان سواره ايم

محمود سيـــر و پونه کشيــــدي درين غزل

آري به پيش اهلِ جهــــــان هيــــچ کاره ايم

----------------------------------------

چهارشنبه 06 حمل 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 25 مارچ 2020 ترسايي

سرودم




احمد محمود امپراطور









   به زلف عنبر افشان تو مستم  به رعد و برقِ چشمان تو مستم  به آبرو و به مژگان تو مستم  به لعلِ سرخِ خندان تو مستم  به مرواريدِ دندان تو مستم ---------------?----------?  به ماه صورتت ديوانه ام من  به پشتِ کوچه ات زولانه ام من  به کويت ره بده بي خانه ام من  به شمعِ محفلت پروانه ام من  به گلبرگِ گلستان تو مستم ----------------------------  به سر بستي رومال سرخ، دستار  به تن کردي لباسِ زر زرک دار  به پا هاي سفيدت کردي پيزار  به عاشق پيشگان کافر مپندار  به آيينِ مسلمان تو مستم ------------?------------  تو از مصري و يا از قرقيز استي  بخارايي و يا از ترمذ استي  ز کولابي و سمرقند و گيز استي  نميدانم ز چين و تبريز استي  به حسن ارمنستان تو مستم ------?----------------?  به لبخندي دلم را شاد ميکن  کمند زلف خود آزاد ميکن  سر شوق آمده فرياد ميکن  به جانم لرزه اي ايجاد ميکن  به فردوس خرامان تو مستم ------------------------  دو لب را بر لبم بگذار آرام  به من پيچيده کن اعضا و اندام  ز آب شوق بر من ريز فرجام  حيات تازه را گيرم به الهام  به جام گرمِ مرجان تو مستم -------------------------  بياور شادي، درمانِ الم ده  سعادتمندي را بر من قلم ده  بروي جاده اي قلبم قدم ده  به محمود خودت فر وحشم ده  به شعر نغزي ديوان تو مستم -------------------------  سه شنبه 04 قوس 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 24 نوامبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور  ahmad mahmood imperator


 


به زلف عنبر افشان تو مستم


به رعد و برقِ چشمان تو مستم


به آبرو و به مژگان تو مستم


به لعلِ سرخِ خندان تو مستم


به مرواريدِ دندان تو مستم

---------------?----------?


به ماه صورتت ديوانه ام من


به پشتِ کوچه ات زولانه ام من


به کويت ره بده بي خانه ام من


به شمعِ محفلت پروانه ام من


به گلبرگِ گلستان تو مستم

----------------------------


به سر بستي رومال سرخ، دستار


به تن کردي لباسِ زر زرک دار


به پا هاي سفيدت کردي پيزار


به عاشق پيشگان کافر مپندار


به آيينِ مسلمان تو مستم

------------?------------


تو از مصري و يا از قرقيز استي


بخارايي و يا از ترمذ استي


ز کولابي و سمرقند و گيز استي


نميدانم ز چين و تبريز استي


به حسن ارمنستان تو مستم

------?----------------?


به لبخندي دلم را شاد ميکن


کمند زلف خود آزاد ميکن


سر شوق آمده فرياد ميکن


به جانم لرزه اي ايجاد ميکن


به فردوس خرامان تو مستم

------------------------


دو لب را بر لبم بگذار آرام


به من پيچيده کن اعضا و اندام


ز آب شوق بر من ريز فرجام


حيات تازه را گيرم به الهام


به جام گرمِ مرجان تو مستم

-------------------------


بياور شادي، درمانِ الم ده


سعادتمندي را بر من قلم ده


بروي جاده اي قلبم قدم ده


به محمود خودت فر وحشم ده


به شعر نغزي ديوان تو مستم

-------------------------


سه شنبه 04 قوس 1399 خورشيدي


که برابر ميشود به 24 نوامبر 2020 ترسايي


سرودم

احمد محمود امپراطور





   تا ســــــروري در دست بد و لنده غر افتاد   از در و ديــــوار به شهـر و گذر افتاد  ملت ز پـيء دارو و جـــــا و غــــم روزي  دولت به غـــم جيب خود و گنج و زر افتاد  از هرسو صداي بم و هاوان و تفنگ است  بابــــا و نـــوه هــر دو ميــــان شــــرر افتاد  وجدان شده موميايي وغيرت زده در خواب  همــــت که ز بــــــازو و ز مّـــد نظر افتاد  ناکامي صد در صدي فخـــرست و مباهات  رســــــوايي بيـــن المــــللي معتبــــــر افتاد  يک لقمه گک نان خنک هم به گدايي ست  دريـــــوزه و دارا نگــــري در بـــــدر افتاد  دانشـــــورِ دوران شده بيچــــــاره و ولگرد  در مسنـــد فــــــرزيني جهـــــول پکر افتاد  در مادر و دختر که دگر عاطفه اي نيست  ديــــــدم که پسر نيـــــــز به جان پدر افتاد  يک دم نتـــــوان يک دم راحت زدن اينجا  حلقوم عمــــر در دمي تيــــغ و تبـــر افتاد  از هرچه بگويم به خدا شـــــرم بيان است  از بس کـــه بد انديشي ميــــــان بشر افتاد  محمود دگر صلح و ترقي همه لاف است  در کشــورِ که حاکمش از پشت خر افتاد ---------------------------------------  بامداد دوشنبه 30 جدي 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 20 جنوري 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور


تا ســــــروري در دست بد و لنده غر افتاد

از در و ديــــوار به شهـر و گذر افتاد

ملت ز پـيء دارو و جـــــا و غــــم روزي

دولت به غـــم جيب خود و گنج و زر افتاد

از هرسو صداي بم و هاوان و تفنگ است

بابــــا و نـــوه هــر دو ميــــان شــــرر افتاد

وجدان شده موميايي وغيرت زده در خواب

همــــت که ز بــــــازو و ز مّـــد نظر افتاد

ناکامي صد در صدي فخـــرست و مباهات

رســــــوايي بيـــن المــــللي معتبــــــر افتاد

يک لقمه گک نان خنک هم به گدايي ست

دريـــــوزه و دارا نگــــري در بـــــدر افتاد

دانشـــــورِ دوران شده بيچــــــاره و ولگرد

در مسنـــد فــــــرزيني جهـــــول پکر افتاد

در مادر و دختر که دگر عاطفه اي نيست

ديــــــدم که پسر نيـــــــز به جان پدر افتاد

يک دم نتـــــوان يک دم راحت زدن اينجا

حلقوم عمــــر در دمي تيــــغ و تبـــر افتاد

از هرچه بگويم به خدا شـــــرم بيان است

از بس کـــه بد انديشي ميــــــان بشر افتاد

محمود دگر صلح و ترقي همه لاف است

در کشــورِ که حاکمش از پشت خر افتاد

---------------------------------------

بامداد دوشنبه 30 جدي 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 20 جنوري 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


فـــــــداي آن دل پــــاکت شوم من فـــــــداي سينه اي چاکت شوم من دو چشمت قلب من درآتش انداخت به شهر و قريــــه بلغاکت شوم من بدستت خوشـــــه اي انــگور ديدم فـــــداي سايــــه اي تاکت شوم من کشم سرمــــه به چشمم خاک پايت فـــــداي بنــــد چمتــــاکت شوم من نوشتي نــــام خود را روي قلبـــــم فــــــــداي دست حـکاکت شوم من تمــــامي عکس البــــوم تــو يکسو فـــــداي عکس غمنــاکت شوم من جـــگر در آتشِ عشـقِ تو پختـــــم نهــــار و شــــام خوراکت شوم من به يک ايما لبــــم را بوســه کردي فـــــداي فـــــکر چــالاکت شوم من به عشوه خون نمـــاندي در وجودم فــــــداي نـــازي ســفاکت شوم من تـــو باغي ميـــــوه اي بسيار داري فــــداي ميـــــوه اي ناکت شوم من اگـــــــر سنـــگسار دامـــلا نگردم فـــــداي پيـــــکي کنياکت شوم من دل محمـود را در دســـــــت داري فــــــداي عهــــدِ لــولاکت شوم من ------------------------------- سه شنبه 24 سرطان 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 14 جولاي 2020 ترسايي سرودم #احمد_محمود_امپراطور




فـــــــداي آن دل پــــاکت شوم من

فـــــــداي سينه اي چاکت شوم من

دو چشمت قلب من درآتش انداخت

به شهر و قريــــه بلغاکت شوم من

بدستت خوشـــــه اي انــگور ديدم

فـــــداي سايــــه اي تاکت شوم من

کشم سرمــــه به چشمم خاک پايت

فـــــداي بنــــد چمتــــاکت شوم من

نوشتي نــــام خود را روي قلبـــــم

فــــــــداي دست حـکاکت شوم من

تمــــامي عکس البــــوم تــو يکسو

فـــــداي عکس غمنــاکت شوم من

جـــگر در آتشِ عشـقِ تو پختـــــم

نهــــار و شــــام خوراکت شوم من

به يک ايما لبــــم را بوســه کردي

فـــــداي فـــــکر چــالاکت شوم من

به عشوه خون نمـــاندي در وجودم

فــــــداي نـــازي ســفاکت شوم من

تـــو باغي ميـــــوه اي بسيار داري

فــــداي ميـــــوه اي ناکت شوم من

اگـــــــر سنـــگسار دامـــلا نگردم

فـــــداي پيـــــکي کنياکت شوم من

دل محمـود را در دســـــــت داري

فــــــداي عهــــدِ لــولاکت شوم من
-------------------------------

سه شنبه 24 سرطان 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 14 جولاي 2020 ترسايي

سرودم

احمد_محمود_امپراطور


  آدم آدم نمانده است افسوس  دلي بي غم نمانده است افسوس  در شروطي حيات مستعجل  غيري ماتم نمانده است افسوس  آتش جنگ و دشمني گرم است  شافعِ را دم نمانده است افسوس  خون خوران بيشتر شدن خونخوار  عمر شان کم نمانده است افسوس  ياري و يار و دلبري مکر است  عشق محکم نمانده است افسوس  غيري دشنام و چيني پيشاني  اسم اعظم نمانده است افسوس  چشم ها گشنه، حرص بدفرجام  درد اشکم نمانده است افسوس  آسمان شعله رنگ، غبار آلود  جاي بي بم نمانده است افسوس  نفسي گرم زندگي تنگ است  خوشي توهم نمانده است افسوس  به جز از کاسه اي شکسته اي سر  جامي از جم نمانده است افسوس  محمود اينجا لباس ما کفن است  شوقِ ملحم نمانده است افسوس ------------------------------- پنجشنبه 29 عقرب 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 19 نوامبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور



آدم آدم نمانده است افسوس




دلي بي غم نمانده است افسوس



در شروطي حيات مستعجل



غيري ماتم نمانده است افسوس



آتش جنگ و دشمني گرم است



شافعِ را دم نمانده است افسوس



خون خوران بيشتر شدن خونخوار



عمر شان کم نمانده است افسوس



ياري و يار و دلبري مکر است



عشق محکم نمانده است افسوس



غيري دشنام و چيني پيشاني



اسم اعظم نمانده است افسوس



چشم ها گشنه، حرص بدفرجام



درد اشکم نمانده است افسوس



آسمان شعله رنگ، غبار آلود



جاي بي بم نمانده است افسوس



نفسي گرم زندگي تنگ است



خوشي توهم نمانده است افسوس



به جز از کاسه اي شکسته اي سر



جامي از جم نمانده است افسوس



محمود اينجا لباس ما کفن است



شوقِ ملحم نمانده است افسوس
-------------------------------



پنجشنبه 29 عقرب 1399 خورشيدي



که برابر ميشود به 19 نوامبر 2020 ترسايي



سرودم

احمد محمود امپراطور


 




پيام آگاهي احمد محمود امپراطور به ارتباط ويروس کرونا - هموطنان،دوستان و عزيزان که پيام مرا ميخوانيد درود و مهر نثار هر يک تان.! صميمانه از شما خواهشمندم که مسائل سياسي و آنچه باعث اضمحلال تدريجي جامعه ي مان ميشود کنار بگذريد. لطفا ويروس کرونا را جدي بگيريد هر کدام ما توانايي مبارزه را با اين ويروس داريم لطفا خودمان را به بي پروايي نزنيم و در پيکار و آگاهي به افراد و اشخاص ديگر سهيم باشيم. يک ماسک و يک جوره دستکش و شستن بار بار دست و روي قيمت تر از حيات شما نيست. اين پديده مهلک، بحران جهاني است و انشاءالله زود گذر است. لطفا از رفت و آمد و گشت و گذار بي مورد در شهر، پارک، ميله جا ها و خانه هاي دوستان جلوگيري کنيد. لطفا تا حد امکان در خانه هايتان بمانيد. لطفا از غذاي بيرون استفاده نکنيد. لطفا تا حد امکان با قاشق و پنجه غذا بخوريد چون ويروس امکان موجوديت اش در زير ناخن ها بيشتر است. لطفا از وسايل همديگر در خانه استفاده نکنيد. لطفا روز يکبار در خانه تمام بدن تان را با صابون بشوييد. لطفا آگاهي وزارت صحت کشور و نهاد هاي صحي و اجتماعي را به عزيزان تان همه رساني کنيد. اين سال تنها سال ماندن در خانه و سال دوري و دوستي نيست، بلکه سال باهم يکجا به مبارزه بر خواستن، سال دست دادن نيست ولي سال دست به کار شدن است. لطفا کرونا را جدي بگيريد. ما پيروز ميشويم. احمد محمود امپراطور




هموطنان،دوستان و عزيزان که پيام مرا ميخوانيد

درود و مهر نثار هر يک تان.!

صميمانه از شما خواهشمندم که مسائل سياسي و آنچه

باعث اضمحلال تدريجي جامعه ي مان ميشود کنار بگذريد.

لطفا ويروس کرونا را جدي بگيريد هر کدام ما توانايي مبارزه را با

اين ويروس داريم لطفا خودمان را به بي پروايي نزنيم و

در پيکار و آگاهي به افراد و اشخاص ديگر سهيم باشيم.

يک ماسک و يک جوره دستکش و شستن بار بار دست و روي قيمت تر

از حيات شما نيست.
اين پديده مهلک، بحران جهاني است و انشاءالله زود گذر است.

لطفا از رفت و آمد و گشت و گذار بي مورد در شهر،

پارک، ميله جا ها و خانه هاي دوستان جلوگيري کنيد.

لطفا تا حد امکان در خانه هايتان بمانيد.

لطفا از غذاي بيرون استفاده نکنيد.

لطفا تا حد امکان با قاشق و پنجه غذا بخوريد

چون ويروس امکان موجوديت اش در زير ناخن ها بيشتر است.

لطفا از وسايل همديگر در خانه استفاده نکنيد.

لطفا روز يکبار در خانه تمام بدن تان را با صابون بشوييد.

لطفا آگاهي وزارت صحت کشور و نهاد هاي صحي و اجتماعي را به عزيزان تان همه رساني کنيد.

اين سال تنها سال ماندن در خانه و سال دوري و دوستي نيست،

بلکه سال باهم يکجا به مبارزه بر خواستن،

سال دست دادن نيست ولي سال دست به کار شدن است.

لطفا کرونا را جدي بگيريد.

ما پيروز ميشويم.

با مهر

احمد محمود امپراطور


  اي شوخ نازدانــــه ي حاضر جواب من اي آنکه نيمــه شب تو بيايي بخواب من پر گشتـــــــه است نام تو اندر کتاب من بدونِ سيـــخ و کـــوره کشيدي کباب من بر گو که تا کجا کشد اين اضطراب من ------------------------------------- تا چشمـکي به چشـــــمِ منِ بينــوا زدي در جز و مّــــدي خونِ دلِ من شنا زدي زخمِ دگـــــر به زخمي دلِ بي دوا زدي اي جان من به خانه ي خورشيد پا زدي خاکم به ســر نموده اي شرزه عقاب من ------------------------------------- هـــر بــــار جلوه ات به نظر ميرسد مرا دلتنــــگي ها به شمس و قمر ميرسد مرا شعــــــله به کارگــــــاه جگر ميرسد مرا تا مــــــرزِ مرگ عـــزمِ سفر ميرسد مرا تاکي به خاک ريــزي تو جامِ شراب من ------------------------------------- گفتم بيـــــا نيــامدي گفتي نصيب نيست ديدار ما به شهــــــرِ دگر دلفريب نيست در باغِ غيــــر گرچه مرا عندليب نيست لعلت ببوسم حاجتِ خرما و سيب نيست اي عطر بيز گيسويي عارض گلاب من ------------------------------------- تيـــــر ام ز شـاًن و دبدبه و لذت و حشم پايـــــــم فتــاده در رهي عشقِ تو بد رقم اي پادشـــــاهي من ز سر لطف کن کرم بي مرگ منــــــزوي نشـــوم در غمِ عدم کوک است هر کجــــــا سخنِ انقلاب من ------------------------------------- سر در رهي تو از دل و از جان فدا کنم تا پا گــــــذاري خـــــاک رهت توتيا کنم رويي نيــــکو و پاک تو قبــــــله نما کنم در کنجِ خانقـــــــــاهِ تــــو رود و دعا کنم مستحسنِ وجــــاهتِ نيــــک انتخاب من ------------------------------------- بالِ خيال و حوصـــله ي من شکسته ي تـــــــارِ ادايي تــــاب و توانم گسسته ي بــــارِ دگر تو با رقبـــــــاء يم نشسته ي ديگر چه خواهي از منِ دلداده خسته ي اي آتشيــــــــن تحـــــرکِ افـراسياب من ------------------------------------- بي تو بهـــار را چه کنــــــم من خزانيم در آتشِ درون خــــــود آتشـــفشـــــــانيم دل ميکند به تـــــرکِ تو پــــا در ميانيم بيت همچــــو آب ميـــــرود از بيکرانيم يکبـــــــار هم ندادي تو ظالم جواب من ------------------------------------- بهـــــر خدا به جــــــان کسي قاتلم نکن در اين دو روزه زندگي بي حاصلم نکن با اين همـــــــــه کتاب و قلم جاهلم نکن در پشتِ کوچــــه و درِ خود سايـلم نکن مرهـــــم بني به زخـــمِ کهن التهاب من ------------------------------------- بدون تو حيــــات بگردد مــــــــرا ممات پيچيـــــده ي به گنـــــبدِ هوشم به التفات تاکي گريزي از من و از عمـرِ بي ثبات محمود را دو بوســـه ي ديگر بده ذکات اي آسمــــان آبــي يي لعـــل آفتـــاب من ------------------------------------- سه شنبه 20 حمل 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 09 اپريل 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور


 


اي شوخ نازدانــــه ي حاضر جواب من
اي آنکه نيمــه شب تو بيايي بخواب من
پر گشتـــــــه است نام تو اندر کتاب من
بدونِ سيـــخ و کـــوره کشيدي کباب من
بر گو که تا کجا کشد اين اضطراب من

-------------------------------------
تا چشمـکي به چشـــــمِ منِ بينــوا زدي
در جز و مّــــدي خونِ دلِ من شنا زدي
زخمِ دگـــــر به زخمي دلِ بي دوا زدي
اي جان من به خانه ي خورشيد پا زدي
خاکم به ســر نموده اي شرزه عقاب من
-------------------------------------
هـــر بــــار جلوه ات به نظر ميرسد مرا
دلتنــــگي ها به شمس و قمر ميرسد مرا
شعــــــله به کارگــــــاه جگر ميرسد مرا
تا مــــــرزِ مرگ عـــزمِ سفر ميرسد مرا
تاکي به خاک ريــزي تو جامِ شراب من
-------------------------------------
گفتم بيـــــا نيــامدي گفتي نصيب نيست
ديدار ما به شهــــــرِ دگر دلفريب نيست
در باغِ غيــــر گرچه مرا عندليب نيست
لعلت ببوسم حاجتِ خرما و سيب نيست
اي عطر بيز گيسويي عارض گلاب من
-------------------------------------
تيـــــر ام ز شـاًن و دبدبه و لذت و حشم
پايـــــــم فتــاده در رهي عشقِ تو بد رقم
اي پادشـــــاهي من ز سر لطف کن کرم
بي مرگ منــــــزوي نشـــوم در غمِ عدم
کوک است هر کجــــــا سخنِ انقلاب من
-------------------------------------
سر در رهي تو از دل و از جان فدا کنم
تا پا گــــــذاري خـــــاک رهت توتيا کنم
رويي نيــــکو و پاک تو قبــــــله نما کنم
در کنجِ خانقـــــــــاهِ تــــو رود و دعا کنم
مستحسنِ وجــــاهتِ نيــــک انتخاب من
-------------------------------------
بالِ خيال و حوصـــله ي من شکسته ي
تـــــــارِ ادايي تــــاب و توانم گسسته ي
بــــارِ دگر تو با رقبـــــــاء يم نشسته ي
ديگر چه خواهي از منِ دلداده خسته ي
اي آتشيــــــــن تحـــــرکِ افـراسياب من
-------------------------------------
بي تو بهـــار را چه کنــــــم من خزانيم
در آتشِ درون خــــــود آتشـــفشـــــــانيم
دل ميکند به تـــــرکِ تو پــــا در ميانيم
بيت همچــــو آب ميـــــرود از بيکرانيم
يکبـــــــار هم ندادي تو ظالم جواب من
-------------------------------------
بهـــــر خدا به جــــــان کسي قاتلم نکن
در اين دو روزه زندگي بي حاصلم نکن
با اين همـــــــــه کتاب و قلم جاهلم نکن
در پشتِ کوچــــه و درِ خود سايـلم نکن
مرهـــــم بني به زخـــمِ کهن التهاب من
-------------------------------------
بدون تو حيــــات بگردد مــــــــرا ممات
پيچيـــــده ي به گنـــــبدِ هوشم به التفات
تاکي گريزي از من و از عمـرِ بي ثبات
محمود را دو بوســـه ي ديگر بده ذکات
اي آسمــــان آبــي يي لعـــل آفتـــاب من
-------------------------------------

سه شنبه 20 حمل 1398 خورشيدي
که برابر ميشود به 09 اپريل 2019 ترسايي
سرودم
احمد محمود امپراطور


  پيش از چاشت يکشنبه 18 حمل 1398 خورشيدي  در عرس بيست و پنجمين سال ارتحال ملکوتي عارف بزرگ،  صوفي وارسته، مشعلدار و موسس مکتب خانه ي  حضرت ميرزا عبدالقادر بيدل رح در افغانستان  (مرحوم مغفور حضرت استاد عبدالحميد اسير قندي آغا) که  در منزل استاد گرانقدر محترم عبدالله موفق تدوير يافته  بود اشتراک کرديم.  پس از ختم قرآن عظيم الشان و دعا به روح  پر فتوح نبي کريم حضرت محمد مصطفي ص  و جميع گذشتگان و روح قندي آغا فقيد،  استاد عبدالله موفق مسند نشين و وارث مکتب خانه بيدل رح  مختصر سوانح حضرت قندي آغا را بيان داشتن  متعاقبا  نجم العرفا استاد حيدري وجودي از خاطرات شان  با حضرت قندي آغا حکايت نمودند  در اين محفل باشکوه و عرفاني جناب محترم عبدالاحد واحد  معين اسبق شاروالي کابل يکي از شاگردان وفادار و دلداده ي  اين مکتب خانه با اشکها و احساس پاک شان از  خاطرات و سجايايي آن طليعه دار نيکو خصال سخن گفتند.  بعد از صرف طعام  محفل با خوانش اشعار و ذکر و دعا خاتمه يافت  با مهر  احمد محمود امپراطور  AHMAD MAHMOOD IMPERATOR




پيش از چاشت يکشنبه 18 حمل 1398 خورشيدي

در عرس بيست و پنجمين سال ارتحال ملکوتي عارف بزرگ،

صوفي وارسته، مشعلدار و موسس مکتب خانه ي

حضرت ميرزا عبدالقادر بيدل رح در افغانستان

(مرحوم مغفور حضرت استاد عبدالحميد اسير قندي آغا) که

در منزل استاد گرانقدر محترم عبدالله موفق تدوير يافته

بود اشتراک کرديم.

پس از ختم قرآن عظيم الشان و دعا به روح

پر فتوح نبي کريم حضرت محمد مصطفي ص

و جميع گذشتگان و روح قندي آغا فقيد،

استاد عبدالله موفق مسند نشين و وارث مکتب خانه بيدل رح

مختصر سوانح حضرت قندي آغا را بيان داشتن

متعاقبا


پيش از چاشت يکشنبه 18 حمل 1398 خورشيدي در عرس بيست و پنجمين سال ارتحال ملکوتي عارف بزرگ، صوفي وارسته، مشعلدار و موسس مکتب خانه ي حضرت ميرزا عبدالقادر بيدل رح در افغانستان (مرحوم مغفور حضرت استاد عبدالحميد اسير قندي آغا) که در منزل استاد گرانقدر محترم عبدالله موفق تدوير يافته بود اشتراک کرديم. پس از ختم قرآن عظيم الشان و دعا به روح پر فتوح نبي کريم حضرت محمد مصطفي ص و جميع گذشتگان و روح قندي آغا فقيد، استاد عبدالله موفق مسند نشين و وارث مکتب خانه بيدل رح مختصر سوانح حضرت قندي آغا را بيان داشتن متعاقبا نجم العرفا استاد حيدري وجودي از خاطرات شان با حضرت قندي آغا حکايت نمودند در اين محفل باشکوه و عرفاني جناب محترم عبدالاحد واحد معين اسبق شاروالي کابل يکي از شاگردان وفادار و دلداده ي اين مکتب خانه با اشکها و احساس پاک شان از خاطرات و سجايايي آن طليعه دار نيکو خصال سخن گفتند. بعد از صرف طعام محفل با خوانش اشعار و ذکر و دعا خاتمه يافت با مهر احمد محمود امپراطور


نجم العرفا استاد حيدري وجودي از خاطرات شان

با حضرت قندي آغا حکايت نمودند

در اين محفل باشکوه و عرفاني جناب محترم عبدالاحد واحد

معين اسبق شاروالي کابل يکي از شاگردان وفادار و دلداده ي

اين مکتب خانه با اشکها و احساس پاک شان از

خاطرات و سجايايي آن طليعه دار نيکو خصال سخن گفتند.

بعد از صرف طعام

محفل با خوانش اشعار و ذکر و دعا خاتمه يافت

با مهر

احمد محمود امپراطور


   دستِ نـــــاکس تفنــــگ مي بينم  شـــــــــرع آغــاز جنگ مي بينم  سرعت موج زندگـــــــــاني خلق  در افـــــــول و درنـــگ مي بينم  فاســدين مي زنند کباب و شراب  مفســـــــــــدين را دبنگ مي بينم  جمع بــــــادافره بــــاده نوش لجن  عامي مــــــردم به تنـگ مي بينم  کــــــار امــــــــروزي ملت بيکار  طعن و توهيــــن و ننگ مي بينم  رهـــروان گوسفندي و خون سرد  رهبـــــــــــران را پلنگ مي بينم  گفتـــــــه ها تا عمــل ثري و سما  واژگــــــــان را جفنـــگ مي بينم  بعضي در فـــــکر صلح و آزادي  بعضي ديــــگر گـــرنگ مي بينم  يک طرف دهشت افکنِ خونخوار  يک طرف عــر و عنگ مي بينم  بي سبب کاهليم و صـــــد افسوس  دشمنــــــــــان را زرنگ مي بينم  کـــــــار نــــادان به چوکي و دفتر  دست دانــــــــا کلنـــــگ مي بينم  هر چـــــه وارونـــه است وارونه  بردگـــــــان را سرهنگ مي بينم  اعتمــــــاد و يقيـــــــن بود مشکل  شهــد را پـــــــر شرنگ مي بينم  تندي رفته ز مـرچ و سير و پياز  تلخـــــي در بــــادرنگ مي بينم  بقـــه شد جانشين بيشــــه ي شير  پشـــــــــــه را کرگدنگ مي بينم  هر که مکتوب مـرگ زيـــر بغل  پاي هر کـــــه به سنگ مي بينم  وعظ و تبليـــــغ واعـظ و مـــــلا  گوشي سامــــــع خدنگ مي بينم  دل پــــر از کينــه ذهن ها خالي  شوق قــــــــدرت نهنگ مي بينم  از حـــلال و حـــــرام اگر گذري  نشئـــــــــه در دود بنگ مي بينم  کـــارد از استخوان به مغز رسيد  صبـــــــر در گور تنگ مي بينم  حيـــــــــرتم مي کشد مرا محمود  اين چه فتنـــه چه رنگ مي بينم ------------------------------  دوشنبه اول ميزان 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 23 ستمبر 2019 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور


دستِ نـــــاکس تفنــــگ مي بينم

شـــــــــرع آغــاز جنگ مي بينم

سرعت موج زندگـــــــــاني خلق

در افـــــــول و درنـــگ مي بينم

فاســدين مي زنند کباب و شراب

مفســـــــــــدين را دبنگ مي بينم

جمع بــــــادافره بــــاده نوش لجن

عامي مــــــردم به تنـگ مي بينم

کــــــار امــــــــروزي ملت بيکار

طعن و توهيــــن و ننگ مي بينم

رهـــروان گوسفندي و خون سرد

رهبـــــــــــران را پلنگ مي بينم

گفتـــــــه ها تا عمــل ثري و سما

واژگــــــــان را جفنـــگ مي بينم

بعضي در فـــــکر صلح و آزادي

بعضي ديــــگر گـــرنگ مي بينم

يک طرف دهشت افکنِ خونخوار

يک طرف عــر و عنگ مي بينم

بي سبب کاهليم و صـــــد افسوس

دشمنــــــــــان را زرنگ مي بينم

کـــــــار نــــادان به چوکي و دفتر

دست دانــــــــا کلنـــــگ مي بينم

هر چـــــه وارونـــه است وارونه

بردگـــــــان را سرهنگ مي بينم

اعتمــــــاد و يقيـــــــن بود مشکل

شهــد را پـــــــر شرنگ مي بينم

تندي رفته ز مـرچ و سير و پياز

تلخـــــي در بــــادرنگ مي بينم

بقـــه شد جانشين بيشــــه ي شير

پشـــــــــــه را کرگدنگ مي بينم

هر که مکتوب مـرگ زيـــر بغل

پاي هر کـــــه به سنگ مي بينم

وعظ و تبليـــــغ واعـظ و مـــــلا

گوشي سامــــــع خدنگ مي بينم

دل پــــر از کينــه ذهن ها خالي

شوق قــــــــدرت نهنگ مي بينم

از حـــلال و حـــــرام اگر گذري

نشئـــــــــه در دود بنگ مي بينم

کـــارد از استخوان به مغز رسيد

صبـــــــر در گور تنگ مي بينم

حيـــــــــرتم مي کشد مرا محمود

اين چه فتنـــه چه رنگ مي بينم

------------------------------

دوشنبه اول ميزان 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 23 ستمبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


احمد محمود امپراطور و سناتور خانم ليلما احمدي


با گوينده شايسته راديو تلويزيون ملي افغانستان


و سناتور مردم کابل خانم ليلما جان احمدي در حاشيه نشست معني دار ن در پروسه صلح که در هوتل صوفي لاندمارک از طرف حزب موج تحول افغانستان به رهبري خانم فوزيه کوفي وکيل مردم  بدخشان تدوير يافته بود اخذ گرديد.


دوشنبه 04قوس 1398 خورشيدي 


امپراطور 


 


 


 


خدا نکرده اگــــــر دل به غــــــم دچار افتد هـــــــزار دغدغــــــه بر دوشِ روزگار افتد به سيـــر و گشتِ جهــان هم نميشود درمان دلِ که در تپشِ غصــــــــه ي نگــــــار افتد به ناتواني خود گريــــه ســـــر دهــد عاشق بجاي يـــــار دو چشمش به عکسِ يــار افتد مجـــــالِ راحتي ديـــــگر نمي شـــود پيـــدا ميـــــــانِ بستــــــرِ خوابي که نيشِ خار افتد دگـــــر ز باغ رود آبـــروي سيب و گــلاب که از لبـــــاسِ چمن لالــــه از شمــــار افتد نشانـــــــه هاي زمستان و ختـــم پائيز است که آخــــــرين ورق از دفتـــــرِ چنـــــار افتد گهي به روي سرير و گهي به روي حصير بلنـــــد و پستِ چه بيبــاک و ناگــــــوار افتد عنـــــــان ز دست رود مدعــــي شود حاکـم بــــدان محيط که از قـــايد اش وقـــــار افتد زمــــاني ميشـــود حَلَال مشـــــکلات تويي زمــــاني است که کـارت به نـــــابکار افتد عزيز کرده اي يـــــزدان عزيز خواهـد شد به پيش نابکسان گــــرچه خوار و زار افتد اگر که پيــــر خرد لطف خود کنــد محمود به هــــر کـــلامِ تو عنقـــادِ اعتبـــــــار افتد --------------------------------------- شنبه 07 جدي 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 28 دسمبر 2019 ترسايي سرودم  احمد محمود امپراطور






خدا نکرده اگــــــر دل به غــــــم دچار افتد




هـــــــزار دغدغــــــه بر دوشِ روزگار افتد




به سيـــر و گشتِ جهــان هم نميشود درمان




دلِ که در تپشِ غصــــــــه ي نگــــــار افتد




به ناتواني خود گريــــه ســـــر دهــد عاشق




بجاي يـــــار دو چشمش به عکسِ يــار افتد




مجـــــالِ راحتي ديـــــگر نمي شـــود پيـــدا




ميـــــــانِ بستــــــرِ خوابي که نيشِ خار افتد




دگـــــر ز باغ رود آبـــروي سيب و گــلاب




که از لبـــــاسِ چمن لالــــه از شمــــار افتد




نشانـــــــه هاي زمستان و ختـــم پائيز است




که آخــــــرين ورق از دفتـــــرِ چنـــــار افتد




گهي به روي سرير و گهي به روي حصير




بلنـــــد و پستِ چه بيبــاک و ناگــــــوار افتد




عنـــــــان ز دست رود مدعــــي شود حاکـم




بــــدان محيط که از قـــايد اش وقـــــار افتد




زمــــاني ميشـــود حَلَال مشـــــکلات تويي




زمــــاني است که کـارت به نـــــابکار افتد




عزيز کرده اي يـــــزدان عزيز خواهـد شد




به پيش نابکسان گــــرچه خوار و زار افتد




اگر که پيــــر خرد لطف خود کنــد محمود




به هــــر کـــلامِ تو عنقـــادِ اعتبـــــــار افتد



---------------------------------------




شنبه 07 جدي 1398 خورشيدي




که برابر ميشود به 28 دسمبر 2019 ترسايي




سرودم




احمد محمود امپراطور



احمد محمود امپراطور باغ جهان نما که در دهه 1880 ميلادي در زمان زمامداري امير عبدالرحمان خان در ولسوالي خُلم ( تاشقرغان) ولايت بلخ اعمار گرديده است، داراي مساحت 70 جريب زمين بوده و در حال حاضر يکي از مکان ها و آبدات تاريخي افغانستان به شمار ميرود. در قسمت غربي اين باغ قصر اعمار گرديده است که بيشتر از 30 اتاق دارد. سپاس فراوان از جناب استاد احمد سلطان کريمي صاحب و کليه سروران دفتر ميديوتيک که زمينه ساز اين سفر بودن.

باغ جهان نما که در دهه 1880 ميلادي در زمان زمامداري امير عبدالرحمان خان

تصاوير احمد محمود امپراطور شاعر جوان کشور در باغ جهان نما  - باغ جهان نما که در دهه 1880 ميلادي در زمان زمامداري امير عبدالرحمان خان در ولسوالي خُلم ( تاشقرغان) ولايت بلخ اعمار گرديده است، داراي مساحت 70 جريب زمين بوده و در حال حاضر يکي از مکان ها و آبدات تاريخي افغانستان به شمار ميرود. در قسمت غربي اين باغ قصر اعمار گرديده است که بيشتر از 30 اتاق دارد. سپاس فراوان از جناب استاد احمد سلطان کريمي صاحب و کليه سروران دفتر ميديوتيک که زمينه ساز اين سفر بودن.

در ولسوالي خُلم ( تاشقرغان) ولايت بلخ اعمار گرديده است، داراي مساحت 70 جريب زمين

احمد محمود امپراطور اول آبان 1398 خورشيدي باغ جهان نما

بوده و در حال حاضر يکي از مکان ها و آبدات تاريخي افغانستان به شمار ميرود.

احمد محمود امپراطور ahmad mahmood imperator باغ جهان نما مزار شريف شهرستان تاشقرغان

در قسمت غربي اين باغ قصر اعمار گرديده است که بيشتر از 30 اتاق دارد.

احمد محمود امپراطور با استاد احمد سلطان کريمي رئيس ميديوتيک افغانستان

سپاس فراوان از جناب استاد احمد سلطان کريمي صاحب


و کليه سروران دفتر ميديوتيک که زمينه ساز اين سفر بودن.

اول عقرب 1398 خورشيدي

احمد محمود امپراطور



  بدتــــــر از مــاه خزان است بهاران بي تو زنــــــدگي آتش جـــان است کماکان بي تو اشــــک از ديـده روان است پريشان بي تو انچنيـــــن رنج گـــران است فراوان بي تو بهتــــــرين جــايي امان است بيابان بي تو --------------------------------------- سوختــــم سوختم اي شــــــوخ بلا اي کافر دل چو ماهـــي به شنــا آمده در خون جگر ميـــــدهم جان به نگاه هاي تو اي مستکبر آتش آن نيست که آيينـــــــــه زني خاکستر سبزه چون خاک عيان است گلستان بي تو --------------------------------------- گاهي دل مي تپـــــــد و گـاه سرم مي لرزد گــــاه از جــــــور زمــــانه کمرم مي لرزد آن کلي بنـــــدي تو در پشت درم مي لرزد پيش تصوير تـــــو کلک هنــــرم مي لرزد چقـــــــــدر زخـــم زبان است نمايان بي تو --------------------------------------- حلقــــــه ي عشق فکندي و به دامم کردي دور تـــــر رفتــــي و از دور سلامم کردي نام ديوانــــگي را بستـــــــه به نامم کردي بيـــن عشاق جهـــــــان عالي مقامم کردي محور حـــدس و گمان است گريبان بي تو --------------------------------------- تا صداي تو شنيدم دل و دين از من رفت آسمــان چي به خدا خلد برين از من رفت دست و پا گمشده و عزم ميتن از من رفت سخن از چاشني تلخ و شيرين از من رفت آري اين خواب چنان است به پايان بي تو --------------------------------------- دل من در طلب ات سوختــــه تا کي باشد آتش عشــــق من افــروختـــــه تا کي باشد نــــگه ام در رهـي تو دوختـــه تاکي باشد اين بـــد آمـــوز بــــد آموختـــه تاکي باشد طبـــع محمود فشــان است شبستان بي تو --------------------------------------- بامداد دوشنبه 12 حمل 1398 خورشيدي که برابر ميشود به اول اپريل 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور






بدتــــــر از مــاه خزان است بهاران بي تو



زنــــــدگي آتش جـــان است کماکان بي تو



اشــــک از ديـده روان است پريشان بي تو



انچنيـــــن رنج گـــران است فراوان بي تو



بهتــــــرين جــايي امان است بيابان بي تو



---------------------------------------



سوختــــم سوختم اي شــــــوخ بلا اي کافر



دل چو ماهـــي به شنــا آمده در خون جگر



ميـــــدهم جان به نگاه هاي تو اي مستکبر



آتش آن نيست که آيينـــــــــه زني خاکستر



سبزه چون خاک عيان است گلستان بي تو



---------------------------------------



گاهي دل مي تپـــــــد و گـاه سرم مي لرزد



گــــاه از جــــــور زمــــانه کمرم مي لرزد



آن کلي بنـــــدي تو در پشت درم مي لرزد



پيش تصوير تـــــو کلک هنــــرم مي لرزد



چقـــــــــدر زخـــم زبان است نمايان بي تو



---------------------------------------



حلقــــــه ي عشق فکندي و به دامم کردي



دور تـــــر رفتــــي و از دور سلامم کردي



نام ديوانــــگي را بستـــــــه به نامم کردي



بيـــن عشاق جهـــــــان عالي مقامم کردي



محور حـــدس و گمان است گريبان بي تو



---------------------------------------



تا صداي تو شنيدم دل و دين از من رفت



آسمــان چي به خدا خلد برين از من رفت



دست و پا گمشده و عزم متين از من رفت



سخن از چاشني تلخ و شيرين از من رفت



آري اين خواب چنان است به پايان بي تو



---------------------------------------



دل من در طلب ات سوختــــه تا کي باشد



آتش عشــــق من افــروختـــــه تا کي باشد



نــــگه ام در رهـي تو دوختـــه تاکي باشد



اين بـــد آمـــوز بــــد آموختـــه تاکي باشد



طبـــع محمود فشــان است شبستان بي تو



---------------------------------------



بامداد دوشنبه 12 حمل 1398 خورشيدي



که برابر ميشود به اول اپريل 2019 ترسايي



سرودم



احمد محمود امپراطور



   هشتم مارچ روز جهاني زن را به تمام بانوان جهان به ويژه ن عزتمند و درد کشيده  کشور عزيزم افغانستان با زيبا ترين و پسنديده ترين ابيات از صميم قلب تبريک و تهنيت ميگويم.  زن آيينه دار لطفِ يزدان باشد  زن بلبلِ شاخساري ايمان باشد  بي زن نتوان حيات را داد دوام  زن بود و بقاي نسلِ انسان باشد #احمد_محمود_امپراطور


هشتم مارچ روز جهاني زن را به تمام بانوان جهان به ويژه ن عزتمند و درد کشيده

کشور عزيزم افغانستان با زيبا ترين و پسنديده ترين ابيات از صميم قلب

تبريک و تهنيت ميگويم.


زن آيينه دار لطفِ يزدان باشد

زن بلبلِ شاخساري ايمان باشد

بي زن نتوان حيات را داد دوام

زن بود و بقاي نسلِ انسان باشد

امپراطور


#بهـــار_آمد_بهــار_آمد_بهـار_هي شکوفـــــه ها رسيــد در شاخسار هي زمين شد سبــــز و عالــــم شد معطر گلستــــان شــد وطن از لاله زار هي ---------------------------------- به کوه کبـــک دري مستـــي کند باز نــــواي تــــاز است با ســــاز و آواز بيا سيـــــر و سفــر در ملک خود کن اروپـــــا کي شـــود شهـــر مزار هي ---------------------------------- دو دستت را بــــده جانـــــا به دستــم ز عطر گيســــويت بي بـــــاده مستم گذر از خير و شــري هــــر دو عالم مرا در عشق خود کن سر دچار هي ---------------------------------- به نــــوروز ميـــله هفـــت سين باشد لبــت را ميـــــوه اي شيــــــرين باشد بغـــــل واکن در آغوشـــت بگيــــرم مخـــــور غصه ز رنـج روزگار هي ---------------------------------- کمر چين کرته اي مرغـوب ميپوش که تا بينــم شــــوم بيـــگانه از هوش به چشمت توتيـــــايي عشــق ميکش جهان گردد ز نــازت در حصار هي ---------------------------------- مـــرا اي مــــاه تاجيک کـردي بيمار وگــــرنه هــر کجـــــا دارم خـــريدار فقيـــــــر درگـــه ات کمــــروز بيني به ملک خوشتن بــــود شهــريار هي ---------------------------------- جــــــگر از داغ هجـــــرت لاله دارد دل مجنونـــــــم از غــــــم نــاله دارد نمــــي پرسي ز حـــــال مستمنـــدت بکش تـــاکي چنين درد و فشــار هي ---------------------------------- خدا ميـــــداند و من دانـــــــم و تـــــو که اين ديوانــــــه کـرده همرهت خو دگـــر اين انتظاري را به ســـــر کن که از من خسته شد صبر و قرار هي ---------------------------------- ترا من صدقه ميشـــم صدقه ميشـــم به کلکيـــن و درت من حلقه ميشـــم به پيش پــاي تو ســـــر ميکنم خاک سعــــادت کيش عشق و افتخــار هي --------------------------------- به محمـودت کمـــي الطــاف مي کن به ايـن دلــــداده ات انصـاف مي کن نمــــاند زشت و زيبـــــايي در عالـم بنه لب بـــر لبـــــم بشکن خمار هي ---------------------------------- بامداد سه شنبه 27 حوت 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 17 مارچ 2020 ترسايي سرودم #احمد_محمود_امپراطور




 بهـــــار آمد بهــــــار  آمد بهـــار هي

شکوفــــه ها رسيــد در شاخسار هي

زمين شد سبــــز و عالــــم شد معطر

گلستــــان شــد وطن از لاله زار هي
----------------------------------

به کوه کبـــک دري مستـــي کند باز

نــــواي تــــاز است با ســــاز و آواز

بيا سيـــــر و سفــر در ملک خود کن

اروپـــــا کي شـــود شهـــر مزار هي
----------------------------------

دو دستت را بــــده جانـــــا به دستــم

ز عطر گيســــويت بي بـــــاده مستم

گذر از خير و شــري هــــر دو عالم

مرا در عشق خود کن سر دچار هي
----------------------------------

به نــــوروز ميـــله هفـــت سين باشد

لبــت را ميـــــوه اي شيــــــرين باشد

بغـــــل واکن در آغوشـــت بگيــــرم

مخـــــور غصه ز رنـج روزگار هي
----------------------------------

کمر چين کرته اي مرغـوب ميپوش

که تا بينــم شــــوم بيـــگانه از هوش

به چشمت توتيـــــايي عشــق ميکش

جهان گردد ز نــازت در حصار هي
----------------------------------

مـــرا اي مــــاه تاجيک کـردي بيمار

وگــــرنه هــر کجـــــا دارم خـــريدار

فقيـــــــر درگـــه ات کمــــروز بيني

به ملک خوشتن بــــود شهــريار هي
----------------------------------

جــــــگر از داغ هجـــــرت لاله دارد

دل مجنونـــــــم از غــــــم نــاله دارد

نمــــي پرسي ز حـــــال مستمنـــدت

بکش تـــاکي چنين درد و فشــار هي
----------------------------------

خدا ميـــــداند و من دانـــــــم و تـــــو

که اين ديوانــــــه کـرده همرهت خو

دگـــر اين انتظاري را به ســـــر کن

که از من خسته شد صبر و قرار هي
----------------------------------

ترا من صدقه ميشـــم صدقه ميشـــم

به کلکيـــن و درت من حلقه ميشـــم

به پيش پــاي تو ســـــر ميکنم خاک

سعــــادت کيش عشق و افتخــار هي
---------------------------------

به محمـودت کمـــي الطــاف مي کن

به ايـن دلــــداده ات انصـاف مي کن

نمــــاند زشت و زيبـــــايي در عالـم

بنه لب بـــر لبـــــم بشکن خمار هي
----------------------------------

بامداد سه شنبه 27 حوت 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 17 مارچ 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


  تو کهکشــــاني و خورشيـدي خانگي داري  تو تا کـــه هست جهــــــان جاودانگي داري  تو در ترنــــــــمِ امـــــواج گــــــــام برداري  تو از نسيــــــم، کتــــــابِ فســــانگي داري  تو حوري نه، تـــو از حــــور هستي بالاتر  تو در زميــــــن و بهشت آشيــــانگي داري  تو در قلمــــــرو اذهـــــان هميشه سير کني  تو بـــا ظــرافتِ خـــــود آمـــــرانگي داري  تو هستي صاحبِ تحريکِ ذهن يک شاعر  تو بـــا طبيـــعت خود شـاعــــرانگي داري  تو بـا وجــــود خودت کـوکب بقـــــا گشتـي  تو فخــــــرِ عالمـــــي و نــــازدانـگي داري  تو آفـــــريده شدي با حيا و عشق و وقــــار  زنـــي و از ادبِ خـــــود نــــــگي داري  به چند مصـــرعِ محمود وصف تـــو نشود  تو تا ابـــــد به زبان هــــــا ترانــگي داري ----------------------------------------  بامداد پنجشنبه 26 سرطان 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 16 جولاي 2020 ترسايي  سرودم  احمد_محمود_امپراطور




تو کهکشــــاني و خورشيـدي خانگي داري

تو تا کـــه هست جهــــــان جاودانگي داري

تو در ترنــــــــمِ امـــــواج گــــــــام برداري

تو از نسيــــــم، کتــــــابِ فســــانگي داري

تو حوري نه، تـــو از حــــور هستي بالاتر

تو در زميــــــن و بهشت آشيــــانگي داري

تو در قلمــــــرو اذهـــــان هميشه سير کني

تو بـــا ظــرافتِ خـــــود آمـــــرانگي داري

تو هستي صاحبِ تحريکِ ذهن يک شاعر

تو بـــا طبيـــعت خود شـاعــــرانگي داري

تو بـا وجــــود خودت کـوکب بقـــــا گشتـي

تو فخــــــرِ عالمـــــي و نــــازدانـگي داري

تو آفـــــريده شدي با حيا و عشق و وقــــار

زنـــي و از ادبِ خـــــود نــــــگي داري

به چند مصـــرعِ محمود وصف تـــو نشود

تو تا ابـــــد به زبان هــــــا ترانــگي داري
----------------------------------------

بامداد پنجشنبه 26 سرطان 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 16 جولاي 2020 ترسايي

سرودم

احمد_محمود_امپراطور


قبــــله ي عشق چــــــارسو دارد دلبـــــــــري معنــــي مگو دارد از گـــــذرگاه دل اگــــــر گذري هـــــر تپش عــــرض آرزو دارد کــــــم مبـــــادا ز عشق رسوايي غنچـــــــه هاي شگفتــه بو دارد لب گشودن جهــان گستاخي ست خامشــــي رنــــگِ گفتـــگو دارد سنـگ لعنت به خويش مي بارد خواجـــــه بر ريش خود تفو دارد صوفي در زيـــــــر گنبــد دستار ســـــــوي خلــق خــــدا قبـو دارد نکند وصف حـــــور و غلـمان را گــــــر مــــلا انـــــدک آبرو دارد از که ناليــــــم و از کجــــا آيــــم مـــــا و من از چه مـــا و تو دارد اينهمــــه لاف و ماجرا از چيست قمـــــري هم نغمــه ي کوکو دارد هر که را سايبـــــــان خداي است عيســـي در ذات خـــــود ابو دارد نيست بي ساقي نيست بي مطرب بــــــاده ي هــــــر غزل سبو دارد گر تو فـــــرمان نمي بري امروز توسن هستــــي را کــــه چو دارد؟ از سخن معني شــــــکر بــــردار زيـــــر اين بتــــــه ها لبــــو دارد بس حــذر کن ز گفتــــــه ي بيجا طبـع مــــــا طبـع تنـــــد خو دارد ميشود هــــر که در سخن محمود گــــــر ز خـــون دلش وضو دارد ------------------------------- بامداد يکشنبه 26 عقرب 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 17 نوامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




قبــــله ي عشق چــــــارسو دارد

دلبـــــــــري معنــــي مگو دارد

از گـــــذرگاه دل اگــــــر گذري

هـــــر تپش عــــرض آرزو دارد

کــــــم مبـــــادا ز عشق رسوايي

غنچـــــــه هاي شگفتــه بو دارد

لب گشودن جهــان گستاخي ست

خامشــــي رنــــگِ گفتـــگو دارد

سنـگ لعنت به خويش مي بارد

خواجـــــه بر ريش خود تفو دارد

صوفي در زيـــــــر گنبــد دستار

ســـــــوي خلــق خــــدا قبـو دارد

نکند وصف حـــــور و غلـمان را

گــــــر مــــلا انـــــدک آبرو دارد

از که ناليــــــم و از کجــــا آيــــم

مـــــا و من از چه مـــا و تو دارد

اينهمــــه لاف و ماجرا از چيست

قمـــــري هم نغمــه ي کوکو دارد

هر که را سايبـــــــان خداي است

عيســـي در ذات خـــــود ابو دارد

نيست بي ساقي نيست بي مطرب

بــــــاده ي هــــــر غزل سبو دارد

گر تو فـــــرمان نمي بري امروز

توسن هستــــي را کــــه چو دارد؟

از سخن معني شــــــکر بــــردار

زيـــــر اين بتــــــه ها لبــــو دارد

بس حــذر کن ز گفتــــــه ي بيجا

طبـع مــــــا طبـع تنـــــد خو دارد

ميشود هــــر که در سخن محمود

گــــــر ز خـــون دلش وضو دارد
-------------------------------
بامداد يکشنبه 26 عقرب 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 17 نوامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  شاه نزول کمتر از 20 دقيقه پس از نشر من غزل بانو شگوفه باختري را مخمس کردم و براي شان ارسال نمودم.  بدون کدام ويرايش خواستم با شما عزيزان شريک سازم.  البته خود ستايي نميکنم غزل ايشان گوارا طبع و روان من قرار گرفت.  مخمس: احمد محمود امپراطور  برغزل: بانو شگوفه باختري  ****** ابيات عاشقانه به انشا گرفته‌ اي در سينه ام تو منزل و مأوا گرفته اي دانم شراب عشق به مينا گرفته اي شايد تويي که در دل ما جا گرفته اي اينسان که اختيار دل از ما گرفته اي --------- عمريست جاي مانده و حيرانم از خودم گم کرده راهي بيخود و ترسانم از خودم قدر گهر تو داني من ارزانم از خودم من موج سرکشم که گريزانم از خودم توساحلي که دامنِ دريا گرفته اي ----------- تو گلستاني و مني درمانده خاره اي در پيش خلق بي کس ام و هيچکاره اي در دست من بود جگر پاره پاره اي در ديده ات نشسته شب پُر ستاره اي يا ماه را چو برکه به يغما گرفته اي ----------- عشق تو پاک تر بود از آنچه مي سزد دل را و ديده را ز دل و ديده مي برد روزي به پيش مقدم تو باز مي رسد دست طمع بريده ام از عقل بي خرد از آن زمان که تو لب مينا گرفته اي ---------- زلف تو در نظر گهي من خوشه مي رسد عطر تو در دماغ ز هر پوشه مي رسد لعل لب تو بر لبم افروشه مي رسد تا مي رسي بهار ز هر گوشه مي رسد دانم تو بوسه از همه گل ها گرفته اي -------------- محمود غصه‌ي دو جهان را شرر زنم پشت دري تو آمده صد بار در زنم خود را نثار همچو تو مويين کمر زنم من پيله بسته ام که چو پروانه پر زنم تو دست شمع و آتش ما را گرفته اي --------------------------------------- پنجشنبه 20 اسد 1401خورشيدي که برابر ميشود به 2022/08/11 ترسايي سرودم  احمد محمود امپراطور







شاه نزول



کمتر از 20 دقيقه پس از نشر من غزل بانو شگوفه باختري را مخمس کردم و براي شان ارسال نمودم.



بدون کدام ويرايش خواستم با شما عزيزان شريک سازم.





البته خود ستايي نميکنم غزل ايشان گوارا طبع و روان من قرار گرفت.



مخمس: احمد محمود امپراطور



برغزل: بانو شگوفه باختري



******


ابيات عاشقانه به انشا گرفته‌ اي


در سينه ام تو منزل و مأوا گرفته اي


دانم شراب عشق به مينا گرفته اي


شايد تويي که در دل ما جا گرفته اي


اينسان که اختيار دل از ما گرفته اي


---------


عمريست جاي مانده و حيرانم از خودم


گم کرده راهي بيخود و ترسانم از خودم


قدر گهر تو داني من ارزانم از خودم


من موج سرکشم که گريزانم از خودم


توساحلي که دامنِ دريا گرفته اي


-----------


تو گلستاني و مني درمانده خاره اي


در پيش خلق بي کس ام و هيچکاره اي


در دست من بود جگر پاره پاره اي


در ديده ات نشسته شب پُر ستاره اي


يا ماه را چو برکه به يغما گرفته اي


-----------


عشق تو پاک تر بود از آنچه مي سزد


دل را و ديده را ز دل و ديده مي برد


روزي به پيش مقدم تو باز مي رسد


دست طمع بريده ام از عقل بي خرد


از آن زمان که تو لب مينا گرفته اي


----------


زلف تو در نظر گهي من خوشه مي رسد


عطر تو در دماغ ز هر پوشه مي رسد


لعل لب تو بر لبم افروشه مي رسد


تا مي رسي بهار ز هر گوشه مي رسد


دانم تو بوسه از همه گل ها گرفته اي


--------------


محمود غصه‌ي دو جهان را شرر زنم


پشت دري تو آمده صد بار در زنم


خود را نثار همچو تو مويين کمر زنم


من پيله بسته ام که چو پروانه پر زنم


تو دست شمع و آتش ما را گرفته اي


---------------------------------------


پنجشنبه 20 اسد 1401خورشيدي


که برابر ميشود به 2022/08/11 ترسايي


سرودم





احمد محمود امپراطور




در گلشـــــــن بهــــــــار خودم ميزنم قدم با عــــــزت و وقـــــــار خودم ميزنم قدم  صبح اميد و چشمه ي خورشيد اگر نبود در شـــــامگاهي تـــــار خودم ميزنم قدم   فــــکرم به کار و بارِ بد و ناپسند نيست  بـــا طفلِ ني ســـــــوار خودم ميزنم قدم  کارم کهِ نيست از همـــــه بيکار تر منم  ليــــکن به کار و بــــار خودم ميزنم قدم  خودکـــار و پنسل و قلــــم ني نداشتـــــم در صفحه با شـــــــرار خودم ميزنم قدم  در شهر ما که حادثــه بسيار خفته است  امــــــا به اعتبــــــــــار خودم ميزنم قدم  رويم نشد بسوي اروپـــــا و ملک غيــر  در گــــرد و خاکِ شار خودم ميزنم قدم  فکر دوچرخه و غــــم موتر ندارم هيچ  با پـــــــــاي روزگـــار خودم ميزنم قدم  همچون ملا وســـــــوسه ي حور نيستم  با يــــار کهنـــــــه کار خودم ميزنم قدم  مستم ز بـاده ي هنر و نشــــــه ي کلام  در طبــــع پر خمـــــار خودم ميزنم قدم مرگـــــم اگر فرا نرســــد در بهــــار نو  در دشتِ لالــــــــه زار خودم ميزنم قدم  از هشت و دو و يــازده و نو گذشتـه ام  بــــا واحــــــدِ شمــــار خودم ميزنم قدم  گفتــــــم بيـــــا نيامدي حالا که مرده ام  در پشته ي مــــــــزار خودم ميزنم قدم  محمود در تجمـع ابيــــــات دلپـــــــذير  در جمعي هـــــم قطار خودم ميزنم قدم  ------------------------------------ بامداد شنبه 18 حوت 1397 خورشيدي که برابر ميشود به 09 مارچ 2019 ترسايي سرودم  احمد محمود امپراطور

در گلشـــــــن بهــــــــار خودم ميزنم قدم

با عــــــزت و وقـــــــار خودم ميزنم قدم

صبح اميد و چشمه ي خورشيد اگر نبود

در شـــــامگاهي تـــــار خودم ميزنم قدم
 
فــــکرم به کار و بارِ بد و ناپسند نيست

بـــا طفلِ ني ســـــــوار خودم ميزنم قدم

کارم کهِ نيست از همـــــه بيکار تر منم

ليــــکن به کار و بــــار خودم ميزنم قدم

خودکـــار و پنسل و قلــــم ني نداشتـــــم

در صفحه با شـــــــرار خودم ميزنم قدم

در شهر ما که حادثــه بسيار خفته است

امــــــا به اعتبــــــــــار خودم ميزنم قدم

رويم نشد بسوي اروپـــــا و ملک غيــر

در گــــرد و خاکِ شار خودم ميزنم قدم

فکر دوچرخه و غــــم موتر ندارم هيچ

با پـــــــــاي روزگـــار خودم ميزنم قدم

همچون ملا وســـــــوسه ي حور نيستم

با يــــار کهنـــــــه کار خودم ميزنم قدم

مستم ز بـاده ي هنر و نشــــــه ي کلام

در طبــــع پر خمـــــار خودم ميزنم قدم

مرگـــــم اگر فرا نرســــد در بهــــار نو

در دشتِ لالــــــــه زار خودم ميزنم قدم

از هشت و دو و يــازده و نو گذشتـه ام

بــــا واحــــــدِ شمــــار خودم ميزنم قدم

گفتــــــم بيـــــا نيامدي حالا که مرده ام

در پشته ي مــــــــزار خودم ميزنم قدم

محمود در تجمـع ابيــــــات دلپـــــــذير

در جمعي هـــــم قطار خودم ميزنم قدم

------------------------------------

بامداد شنبه 18 حوت 1397 خورشيدي

که برابر ميشود به 09 مارچ 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور



  چـــه بخواهي چــه نخواهي بغلت ميگيرم  بوســــــه از لعــــلِ لبِ پُر عسلت ميگيرم  عطرِ گيســوي تو در جان خـودم ميــريزم  عـرقِ پيــــــکري بـــــــاده مثـــلت ميگيرم  ميــــــــزنم چاشنـــــي عشقِ ترا بي پـــروا  گر کني عشــــــوه گري بـاز چلت ميگيرم  روي هرجاي من استم ز قفـــــاي تو روان  به نگه بوســــــه زنــان پشتِ پلت ميگيرم  در فضـــــاي دلــــم از دير به پرواز استي  از زمين تـــــا به سمــــــا مشتملت ميگيرم  عشق ما و تو که امروزي و بازاري نيست  من که سر دفتـــــــــرِ عشـقِ ازلت ميگيرم  بهجت زندگي را در قـــــدمت مي بيــــــزم  لحظه ي ناخوشــــي و مستــــــذلت ميگيرم  روز و شب سجــــــده زنم بر در معبود دلم  از خـــــــدا زنــــــدگي لـــــم يزلت ميگيرم  تختِ شاهي تو بنــــــا ساز به روي نگه ام  من سپهــــــداري کــــوي و محلت ميگيرم  تو بمــــــــان زنـــــدگي کن لذت دنيا از تو  منِ جانپـــاس که راهــــــــي اجلت ميگيرم  تاج سر، ســـرور دل زندگي بخش محمود  کاخِ از عشق و هنــــــــر با غزلت ميگيرم ----------------------------------------  يکشنبه 14 ميزان 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 06 اکتبر 2019 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور



چـــه بخواهي چــه نخواهي بغلت ميگيرم

بوســــــه از لعــــلِ لبِ پُر عسلت ميگيرم

عطرِ گيســوي تو در جان خـودم ميــريزم

عـرقِ پيــــــکري بـــــــاده مثـــلت ميگيرم

ميــــــــزنم چاشنـــــي عشقِ ترا بي پـــروا

گر کني عشــــــوه گري بـاز چلت ميگيرم

روي هرجاي من استم ز قفـــــاي تو روان

به نگه بوســــــه زنــان پشتِ پلت ميگيرم

در فضـــــاي دلــــم از دير به پرواز استي

از زمين تـــــا به سمــــــا مشتملت ميگيرم

عشق ما و تو که امروزي و بازاري نيست

من که سر دفتـــــــــرِ عشـقِ ازلت ميگيرم

بهجت زندگي را در قـــــدمت مي بيــــــزم

لحظه ي ناخوشــــي و مستــــــذلت ميگيرم

روز و شب سجــــــده زنم بر در معبود دلم

از خـــــــدا زنــــــدگي لـــــم يزلت ميگيرم

تختِ شاهي تو بنــــــا ساز به روي نگه ام

من سپهــــــداري کــــوي و محلت ميگيرم

تو بمــــــــان زنـــــدگي کن لذت دنيا از تو

منِ جانپـــاس که راهــــــــي اجلت ميگيرم

تاج سر، ســـرور دل زندگي بخش محمود

کاخِ از عشق و هنــــــــر با غزلت ميگيرم
----------------------------------------

يکشنبه 14 ميزان 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 06 اکتبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


روزيکه من ز درگهي عشقت بدر شدم در کوچــه هاي در بـدري در بدر شدم با نردبـــانِ نالــــه برفتــــم ز خويشتن تا جـــــاي که ز عالــــمِ بـالا خبر شدم آنجا که سوخت کــامِ من از آتش فراق از آبِ ديـــده نخـلي اميــــدِ گهـــر شدم در موج حادثــــات شکستـــم هزار بار امــــا هــــزار بــار به ره پي سپر شدم از کانِ واژگـانِ سخن عشق چيــــده ام با کـاروانِ بيت و غـــزل همفسر شدم محمود بي مقـــاتله در گــــردش زمان با جيب خالــي صاحبِ گنــجِ هنر شدم ----------------------------------- سه شنبه 19 حمل 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 07 اپريل 2020 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور
New photo of Ahmad Mahmood IMPERARTOR  عکس جديد احمد محمود امپراطور 2020


روزيکه من ز درگهي عشقت بدر شدم

در کوچــه هاي در بـدري در بدر شدم

با نردبـــانِ نالــــه برفتــــم ز خويشتن

تا جـــــاي که ز عالــــمِ بـالا خبر شدم

آنجا که سوخت کــامِ من از آتش فراق

از آبِ ديـــده نخـلي اميــــدِ گهـــر شدم

در موج حادثــــات شکستـــم هزار بار

امــــا هــــزار بــار به ره پي سپر شدم

از کانِ واژگـانِ سخن عشق چيــــده ام

با کـاروانِ بيت و غـــزل همفسر شدم

محمود بي مقـــاتله در گــــردش زمان

با جيب خالــي صاحبِ گنــجِ هنر شدم
-----------------------------------

سه شنبه 19 حمل 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 07 اپريل 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور




بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَ?نِ الرَّحِيمِ

غزل به ترجمه سوره مبارکه

#وَالشَّمْسِ_وَضُحَاهَا
*******************


  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَ?نِ الرَّحِيمِ  غزل به ترجمه سوره مبارکه  #وَالشَّمْسِ_وَضُحَاهَا *******************    سوگند به روشنــــــــــــايي خـورشيدش  سوگند به مـــــاه کــــه در پـــي تاييدش  سوگند به روز، چون زمين روشن کرد  سوگند به شب، چو پـرده بـــر پوشيدش  سوگند به آسمــــان و، افـراشتــــــه اش  سوگند به زميــن و آنکه گستــــرديدش  سوگند به نفس و آفـــــــــريننــــــــده او  تقـــــوا بکني نمي رســــــــــد تهديدش  با پاکـــي نفس خـــود سعـــــــادت يابي  آلــــــوده کســـــان همي کنـــد نوميدش  چون قـــوم ثمود طاغي و کــــذب نکن  چون مي برســــد بــلاي بـــــا تمديدش  از قاصـــــد حق سخن ز دل نشنيــــدن  سر بـاز زدن ز حـــــکم و از توحيدش  رحـــــمِ نکند خدا به بيــــــداد گــــران  محمود رســـــد بـــه مسنــــــــد اميدش ---------------------------------- #احمد_محمود_امپراطور

سوگند به روشنــــــــــــايي خـورشيدش

سوگند به مـــــاه کــــه در پـــي تاييدش

سوگند به روز، چون زمين روشن کرد

سوگند به شب، چو پـرده بـــر پوشيدش

سوگند به آسمــــان و، افـراشتــــــه اش

سوگند به زميــن و آنکه گستــــرديدش

سوگند به نفس و آفـــــــــريننــــــــده او

تقـــــوا بکني نمي رســــــــــد تهديدش

با پاکـــي نفس خـــود سعـــــــادت يابي

آلــــــوده کســـــان همي کنـــد نوميدش

چون قـــوم ثمود طاغي و کــــذب نکن

چون مي برســــد بــلاي بـــــا تمديدش

از قاصـــــد حق سخن ز دل نشنيــــدن

سر بـاز زدن ز حـــــکم و از توحيدش

رحـــــمِ نکند خدا به بيــــــداد گــــران

محمود رســـــد بـــه مسنــــــــد اميدش

----------------------------------
#احمد_محمود_امپراطور


  ياهـــــو چو گفته اي ز پي هاي وهو مباش با يک کن اکتفاء به غـــم چهار و دو مباش ميکن تو استقــــــامت و همت بلنـــــــد دار بر ظالمان عصــــر و زمـان سر فرو مباش يا مـــــرد باش يا پي مــــردان مــــــرد گير در پشت هيــــــز و سفـــله و بي آبرو مباش مردانــــه دشمني کـــن و مردانـــــه دوستي ظاهـــر نمايي بدعمـــل و کينــــه جو مباش مي زن شــــراب معنويت را ز جـــام غيب تــــر دامن و نگون شــــده ي بي سبو مباش از بد ســـرشت غيـــــر بدي بــــر نمي رسد نيـــکان عزيــــــز دار و بدان را نيکو مباش بشناس مـــرز و مردم و هم خصـــــم خويش درفکر قوم و مذهب و هر سمت و سو مباش از مــــا شنو اگـــر نه شنيــــدي ملال نيست محمود را به گفتـه اي سهــل اش عدو مباش ----------------------------------------- چهار شنبه 04 جدي 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 25دسامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور

ياهـــــو چو گفته اي ز پي هاي وهو مباش

با يک کن اکتفاء به غـــم چهار و دو مباش

ميکن تو استقــــــامت و همت بلنـــــــد دار

بر ظالمان عصــــر و زمـان سر فرو مباش

يا مـــــرد باش يا پي مــــردان مــــــرد گير

در پشت هيــــــز و سفـــله و بي آبرو مباش

مردانــــه دشمني کـــن و مردانـــــه دوستي

ظاهـــر نمايي بدعمـــل و کينــــه جو مباش

مي زن شــــراب معنويت را ز جـــام غيب

تــــر دامن و نگون شــــده ي بي سبو مباش

از بد ســـرشت غيـــــر بدي بــــر نمي رسد

نيـــکان عزيــــــز دار و بدان را نيکو مباش

بشناس مـــرز و مردم و هم خصـــــم خويش

درفکر قوم و مذهب و هر سمت و سو مباش

از مــــا شنو اگـــر نه شنيــــدي ملال نيست

محمود را به گفتـه اي سهــل اش عدو مباش

-----------------------------------------

چهار شنبه 04 جدي 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 25دسامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


سپاس فراوان از شاعر گرانقدر اکه اسفنديار نظر  که پارچه غزل مرا با رسم الخط سيريليک تاجيکي برگردان نمودند. ???? ?? ???? ????: ????? ??????? ????????? ?? ??? ????? ????? ???????, ???? ?? ???? ?????? ??? ??????? ?????, ???? ?? ???? ????? ?????? ????????? ?? ?? ???? ???, ?? ????? ????? ???????????, ???? ?? ???? ???? ?????? ???? ???????? ???????, ???????????? ???????????, ???? ?? ???? ????????? ?????? ?? ?????? ????????, ??? ???? ???? ???? ???????, ???? ?? ???? ????? ??????? ??????? ??????????? ??, ?? ???????? ???? ???????, ???? ?? ???? ??????, ?? ???? ???????? ?? ???? ????????, ??????? ????????? ???????, ???? ?? ???? ?? ????? ????? ???? ??????? ??? ?????, ????????? ?????? ???????, ???? ?? ???? ????????? ?? ???? ????? ??????? ?????, ??????, ??? ???????? ?????, ???? ?? ???? #شما_چطور؟ شاعر: احمد محمود امپراطور ما در ميان جنگ و جنونيم شما چطور؟ افتاده در کرانه اي خونيم شما چطور؟  گشته غرور مملکت ما به زير پاي ما بين خيلِ بوقلمونيم شما چطور؟  پير و جوان و طفل و کهولان ماتميم چشم انتظار کن فييم شما چطور؟ ملاک مان فتاده به ناکار و نا پسند   در پنج قاره خوار و زبونيم شما چطور؟  غصه فشرده حلقوم خوشبختي هاي ما از حلقه هاي شادي برونيم‌ شما چطور؟ غيرت که نيست همتم از دست رفته است  محتاج  دشمنان جبونيم شما چطور؟ با فکر کهنه خاک بيابان غم خوريم درمانده اي جهيل فسونيم شما چطور؟  آهسته تر به گوش خودم ميزنم سخن  محمود در مخافتِ دونيم شما چطور؟        #احمد_محمود_امپراطور








سپاس فراوان از شاعر گرانقدر اکه اسفنديار نظر




شاعر: احمد محمود امپراطور


ما در ميان جنگ و جنونيم شما چطور؟


افتاده در کرانه اي خونيم شما چطور؟


گشته غرور مملکت ما به زير پاي


ما بين خيلِ بوقلمونيم شما چطور؟


پير و جوان و طفل و کهولان ماتميم


چشم انتظار کن فييم شما چطور؟


ملاک مان فتاده به ناکار و نا پسند


در پنج قاره خوار و زبونيم شما چطور؟


غصه فشرده حلقوم خوشبختي هاي ما


از حلقه هاي شادي برونيم‌ شما چطور؟


غيرت که نيست همتم از دست رفته است


محتاج دشمنان جبونيم شما چطور؟


با فکر کهنه خاک بيابان غم خوريم


درمانده اي جهيل فسونيم شما چطور؟


آهسته تر به گوش خودم ميزنم سخن


محمود در مخافتِ دونيم شما چطور؟








آبـــــاد بــــاد در همـــه جـــــــا آشيان زن هرگــــــز مبـــــاد آفـــت دوران بجان زن شــــــادي و خرمي بشـــود فـرش مقدمش افســـــرده هيـــــچ گاه مبــــــادا روان زن سمبول بخت تيـــــره ديگر کس نخواندش روشن شود ز فيض دو عالـــــم جهان زن ديگر ز جــــرم مــرد بد انديش و فتنه خو باخاک و خون يکي نشود جسم و جان زن در پله هاي فخـــر و هنــــر پا نهد مــــدام چون سقف خانــــه تنگ مبـــاد آسمان زن هرچه که است بعــد خداوند ز يمن اوست سيــــــر تکـــامل است زهـــي ارمغان زن هر جا که بيني زيـور و زيبــايي در جهان يـــا دست خـــورده يا نگهي مهـــربان زن نيمي ز قشـــــر جامعه در بر گرفته است نيــــــم دگــر کجـــــا رود از سايبــــان زن يک انقلاب، يک حرکت باشدي ضـــرور تا هوشيــــــار محض شــــــود دشمنان زن ميــــــزان عدل ميشود آنـروز استـــــــوار تا که فتد به دست گل و پــــــــر توان زن آري قيــــامت است و جهـــان ميشود فنـــا در ســــر زميـن عشــق نبـــــاشد نشان زن کي ميشود به يک دو سطر کـــرد احتـــواء محمود گفـت گوشــــــــه ي از بيکران زن ---------------------------------------- بامداد پنجشنبه 21 قوس 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 12 دسامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




آبـــــاد بــــاد در همـــه جـــــــا آشيان زن

هرگــــــز مبـــــاد آفـــت دوران بجان زن

شــــــادي و خرمي بشـــود فـرش مقدمش

افســـــرده هيـــــچ گاه مبــــــادا روان زن

سمبول بخت تيـــــره ديگر کس نخواندش

روشن شود ز فيض دو عالـــــم جهان زن

ديگر ز جــــرم مــرد بد انديش و فتنه خو

باخاک و خون يکي نشود جسم و جان زن

در پله هاي فخـــر و هنــــر پا نهد مــــدام

چون سقف خانــــه تنگ مبـــاد آسمان زن

هرچه که است بعــد خداوند ز يمن اوست

سيــــــر تکـــامل است زهـــي ارمغان زن

هر جا که بيني زيـور و زيبــايي در جهان

يـــا دست خـــورده يا نگهي مهـــربان زن

نيمي ز قشـــــر جامعه در بر گرفته است

نيــــــم دگــر کجـــــا رود از سايبــــان زن

يک انقلاب، يک حرکت باشدي ضـــرور

تا هوشيــــــار محض شــــــود دشمنان زن

ميــــــزان عدل ميشود آنـروز استـــــــوار

تا که فتد به دست گل و پــــــــر توان زن

آري قيــــامت است و جهـــان ميشود فنـــا

در ســــر زميـن عشــق نبـــــاشد نشان زن

کي ميشود به يک دو سطر کـــرد احتـــواء

محمود گفـت گوشــــــــه ي از بيکران زن
----------------------------------------

بامداد پنجشنبه 21 قوس 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 12 دسامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  اين پارچه مخمسم را به دوستداران اشعار کلاسيک و خاصان قالب تخميس تقديم ميدارم.  القصــه که در کشور ما قصه اي خون است  از حادثـــــه و غارت و از کبر و جنون است  برنامــــــه ظلم و ستمي سفـــــله و دون است  بدبختي ما از دهــــــه اي شصت نمون است  پشت ســــر اين پرده شر انداز و جبون است ------------------------------------------  ملت شده از يکديــــــگر خويش گــــــــريزان  از شــــرقي و غربي شـــده ايم زار و پريشان  گاه سوختيـــــــم از جورِ عرب گاهي ز ايران  يعقوب فتـــــــــاده به در کلبـــــــــه اي احزان  يوسف شده زنــــــداني و دربارِ شمعون است ------------------------------------------  ايکاش که مــــــــا صاحبِ همســــــايه نبوديم  بر طفلِ دو ســـــــه قحبـــــه زني دايه نبوديم  بر عارض هــــــر منقــــــه اي پيرايه نبوديم  بـــــاور به خداونــــد، چنيــــــن ضايه نبوديم  بدبختي ما يکســــــره در حـــــال فزون است ------------------------------------------  انسانيت و عشق و وفــــــــا رفتــــــه به يغما  در کوچـــــه اي شهر و دهي ما غلغـله بر پا  دارا شـــــده مستکبر و سـايل شــــــــده رسوا  هستيــــــم مصاب مــــــرض زشت کــــرونا  اين قسمت مـــــــا تا ابدالـدهـــــر نگون است ------------------------------------------  بيچـــــــاره و خونين جـــــگر و دربدر هستيم  چون شاخــــــه اي ببريده شـده بي ثمر هستيم  کانيـــــم صد افســــــوس مگر بي گهر هستيم  با پنجهـــــزار سال خبــــــر بي خبـــر هستيم  غافل شـــدگان عـــــاري ز احوال فنون است ------------------------------------------  ان ســـــــر گردنــــــه ماهــــر شده امروز  با کمـــــک جاســـــــــوسي مدبــر شده امروز  بر تک تک مــــــا رنجش خاطــر شده امروز  اقبـــــــالِ نگون يکســــــره ظاهر شده امروز  تا خورد کلان مي نگري خوار و زبون است ------------------------------------------  يـــــــاري و وفـــــا داري شـده حق نه شناسي  بي حرمتـــــي و کاکــــه گي را نيست قياسي  بـــــا دست تــــکدي نشـــــــود ديمــــوکراسي  افتــــــــــاده تهي پا شـــــــده قانــــــون اساسي  در معــرکه ها جاي فــــرس، بنت لبون است ------------------------------------------  بشکستـــــــه شده قلبــــم و آشفتـــــــه روانم  در فصل بهـــــــاران شده همــــــرنگ خزانم  هر چنـــــد که بيباک تــــــرين فــــــرد زمانم  بايد که بگيـــــــــــــرم جلوي فـــــکر و زبانم  محمود جهـــــــــان منتظر کن فيـــ است ------------------------------------------  بامداد يکشنبه 25 جوزا 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 14 جون 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور




اين پارچه مخمسم را به دوستداران اشعار کلاسيک و خاصان قالب تخميس تقديم ميدارم.

القصــه که در کشور ما قصه اي خون است

از حادثـــــه و غارت و از کبر و جنون است

برنامــــــه ظلم و ستمي سفـــــله و دون است

بدبختي ما از دهــــــه اي شصت نمون است

پشت ســــر اين پرده شر انداز و جبون است
------------------------------------------

ملت شده از يکديــــــگر خويش گــــــــريزان

از شــــرقي و غربي شـــده ايم زار و پريشان

گاه سوختيـــــــم از جورِ عرب گاهي ز ايران

يعقوب فتـــــــــاده به در کلبـــــــــه اي احزان

يوسف شده زنــــــداني و دربارِ شمعون است
------------------------------------------

ايکاش که مــــــــا صاحبِ همســــــايه نبوديم

بر طفلِ دو ســـــــه قحبـــــه زني دايه نبوديم

بر عارض هــــــر منقــــــه اي پيرايه نبوديم

بـــــاور به خداونــــد، چنيــــــن ضايه نبوديم

بدبختي ما يکســــــره در حـــــال فزون است
------------------------------------------

انسانيت و عشق و وفــــــــا رفتــــــه به يغما

در کوچـــــه اي شهر و دهي ما غلغـله بر پا

دارا شـــــده مستکبر و سـايل شــــــــده رسوا

هستيــــــم مصاب مــــــرض زشت کــــرونا

اين قسمت مـــــــا تا ابدالـدهـــــر نگون است
------------------------------------------

بيچـــــــاره و خونين جـــــگر و دربدر هستيم

چون شاخــــــه اي ببريده شـده بي ثمر هستيم

کانيـــــم صد افســــــوس مگر بي گهر هستيم

با پنجهـــــزار سال خبــــــر بي خبـــر هستيم

غافل شـــدگان عـــــاري ز احوال فنون است
------------------------------------------

ان ســـــــر گردنــــــه ماهــــر شده امروز

با کمـــــک جاســـــــــوسي مدبــر شده امروز

بر تک تک مــــــا رنجش خاطــر شده امروز

اقبـــــــالِ نگون يکســــــره ظاهر شده امروز

تا خورد کلان مي نگري خوار و زبون است
------------------------------------------

يـــــــاري و وفـــــا داري شـده حق نه شناسي

بي حرمتـــــي و کاکــــه گي را نيست قياسي

بـــــا دست تــــکدي نشـــــــود ديمــــوکراسي

افتــــــــــاده تهي پا شـــــــده قانــــــون اساسي

در معــرکه ها جاي فــــرس، بنت لبون است
------------------------------------------

بشکستـــــــه شده قلبــــم و آشفتـــــــه روانم

در فصل بهـــــــاران شده همــــــرنگ خزانم

هر چنـــــد که بيباک تــــــرين فــــــرد زمانم

بايد که بگيـــــــــــــرم جلوي فـــــکر و زبانم

محمود جهـــــــــان منتظر کن فيـــ است
------------------------------------------

بامداد يکشنبه 25 جوزا 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 14 جون 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


  بيا تو يک غزلِ تازه از بهار بخوان  بيا و موجِ شرر را تو آبشار بخوان  بيا به کشورِ دل حکمِ سلطنت ميران  بيا ترانه اي يک چشم انتظار بخوان  بيا هواي مرا عاشقانه تر مي ساز  بيا دو ديده اي خونبار من انار بخوان  بيا خيالِ مرا گلشنِ تکامل کن  بيا خبر ز دلِ رفته در حصار بخوان  بيا نوازشِ احساس را تو از سر گير  بيا فضاي دل انگيز مرغزار بخوان  بيا رقيبِ مرا با محبتت مي سوز  بيا تو اين بغل خالي را ديار بخوان  بيا گره بگشا گيسوانِ مشکين را  بيا تو رمزِ معماي بي شمار بخوان  بيا به حسنِ خودت عالمي منور ساز  بيا به خالق هستي تو کردگار بخوان  بيا تو محمود از اين اختناق بيرون کن  بيا تو سطري ز اندوه و رنج يار بخوان  -----------------------------------  چهارشنبه 26 سنبله 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 16سپتمبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




بيا تو يک غزلِ تازه از بهار بخوان

بيا و موجِ شرر را تو آبشار بخوان

بيا به کشورِ دل حکمِ سلطنت ميران

بيا ترانه اي يک چشم انتظار بخوان

بيا هواي مرا عاشقانه تر مي ساز


بيا دو ديده اي خونبار من انار بخوان

بيا خيالِ مرا گلشنِ تکامل کن

بيا خبر ز دلِ رفته در حصار بخوان

بيا نوازشِ احساس را تو از سر گير

بيا فضاي دل انگيز مرغزار بخوان

بيا رقيبِ مرا با محبتت مي سوز

بيا تو اين بغل خالي را ديار بخوان

بيا گره بگشا گيسوانِ مشکين را

بيا تو رمزِ معماي بي شمار بخوان

بيا به حسنِ خودت عالمي منور ساز

بيا به خالق هستي تو کردگار بخوان

بيا تو محمود از اين اختناق بيرون کن

بيا تو سطري ز اندوه و رنج يار بخوان


-----------------------------------

چهارشنبه 26 سنبله 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 16سپتمبر 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


 آتش فتنه ز هر سو در گرفت  رنج سر تا پاي اين کشور گرفت  شد مهاجر عده‌ي از شهر خويش  مابقي زانوي غم در بر گرفت  يک جمع سکته نمود و خودکشي  جمع ديگر عقده و کنسر گرفت  فقر شد همچون هيولاي مهيب  طول و عرض زندگي را شر گرفت  الفت و ياري و عياري بي مرد  شد تلف وجدان و جايش زر گرفت  شيون ما رفت تا هفت آسمان  شرقي و غربي خودش را کر گرفت  بخت برگشت و لجن شد ارجمند  جاي گل را خار و خس بهتر گرفت  تا مقام و کرسي شد هرزه نشين  نوکر ما نوکرش نوکر گرفت  شد حريف ديگران شير و پلنگ  پاي ما بيچارگان را خر گرفت  همدلي و مهر شد نقش گليم  سگ سرشتي ها دمادم فر گرفت  خون به رگ هاي جگر شد در گداز  درد بر جان همه نشتر گرفت  نشئه‌ي وارستگي شد ناگوار  دامن بدبختي بحر و بر گرفت  ابر پوشانيد چتري آسمان  روشنايي از خور انور گرفت  در زد و بندي سياست هاي شوُم  ملت وامانده چشم تر گرفت  غوطه زد محمود در امواج دل  از سرشک ديده اش گوهر گرفت ------------------------------  سه شنبه 07 جدي 1400 خورشيدي که برابر ميشود به 28 دسامبر 2020 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور


آتش فتنه ز هر سو در گرفت


رنج سر تا پاي اين کشور گرفت


شد مهاجر عده‌ي از شهر خويش


مابقي زانوي غم در بر گرفت


يک جمع سکته نمود و خودکشي


جمع ديگر عقده و کنسر گرفت


فقر شد همچون هيولاي مهيب


طول و عرض زندگي را شر گرفت


الفت و ياري و عياري بي مرد


شد تلف وجدان و جايش زر گرفت


شيون ما رفت تا هفت آسمان


شرقي و غربي خودش را کر گرفت


بخت برگشت و لجن شد ارجمند


جاي گل را خار و خس بهتر گرفت


تا مقام و کرسي شد هرزه نشين


نوکر ما نوکرش نوکر گرفت


شد حريف ديگران شير و پلنگ


پاي ما بيچارگان را خر گرفت


همدلي و مهر شد نقش گليم


سگ سرشتي ها دمادم فر گرفت


خون به رگ هاي جگر شد در گداز


درد بر جان همه نشتر گرفت


نشئه‌ي وارستگي شد ناگوار


دامن بدبختي بحر و بر گرفت


ابر پوشانيد چتري آسمان


روشنايي از خور انور گرفت


در زد و بندي سياست هاي شوُم


ملت وامانده چشم تر گرفت


غوطه زد محمود در امواج دل


از سرشک ديده اش گوهر گرفت

------------------------------


سه شنبه 07 جدي 1400 خورشيدي

که برابر ميشود به 28 دسامبر 2020

ترسايي

سرودم
احمد محمود امپراطور



  مخمس جديدم را به دوستداران اشعار کلاسيک تقديم ميدارم  رفاقت را رفيق برتر استي  برايم يارِ نيکو اختر استي  چو شاخِ تازه اي نيلوفر استي  فدايت ميشوم تاج سر استي  چرا در بزمِ دلها کمتر استي؟ --------------------------  تو ارزش داده اي ارزان من را  تو زيور بسته اي اوزان من را  تو بخشيدي دوباره جان من را  تو کامل کرده اي ايمان من را  ولايت داري يا پيغمبر استي؟ -------------------------  به هر جاي تو را ايستاده بينم  سرم در مقدمت افتاده بينم  تو را معشوقِ پاک و ساده بينم  خودم را عاشق و دلداده بينم  به درمانِ دلم دارو گر استي -------------------------  مسافر آمدم من از بدخشان  مرا در کنجِ باغِ خود بگنجان  مني ديوانه را ديگر مرنجان  در آغوشت بگيري ميدهم جان  تو عيار و تو يار و ياور استي ---------------------------  خودت ليلي مرا مجنون نمودي  به نازيدن مرا افسون نمودي  مرا آغشته اي افيون نمودي  دلِ صد همچو من را خون نمودي  ندانم‌ حوري، يا جادوگر استي -------------------------  فداي عطرِ گيسوي تو هستم  هلاکِ ديدن روي تو هستم  چو باد آويزه اي موي تو هستم  هميشه مايل خوي تو هستم  پري رخساري زيبا پيکر استي --------------------------  تو ناز و نازنين ابرو کماني  تو خاص و بهتري از بهتراني  به مرغ دل يگانه آشياني  مرا تنها در اين دنيا نماني  تو از جغرافيايي ديگر استي ---------------------------  بدون روي تو آرامشي کو  به جز تو از خداوند خواهشي کو  به عمرِ رفته ام افزايشي کو  جنون خو کرده را آسايشي کو  به من بيم و اميد و باور استي -------------------------  تو حسن مه رخي درواز داري  غضبناکي و قهر و ناز داري  درون سينه رمز و راز داري  شکوه و منزلت، اعجاز داري  بده فرمان که صاحب کشور استي -----------------------------  ز عشقت در جهان محمود گشتم  گرفتار تو نا محدود گشتم  ز حرف ناکسان برهود گشتم  گهي خوش گاهي غم آلود گشتم  به فردوس خيالم سرور استي ---------------------------  جمعه 14 جوزا 1400 خورشيدي  که برابر ميشود به 04 جون ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور

مخمس جديدم را به دوستداران اشعار کلاسيک تقديم ميدارم

رفاقت را رفيق برتر استي

برايم يارِ نيکو اختر استي

چو شاخِ تازه اي نيلوفر استي

فدايت ميشوم تاج سر استي

چرا در بزمِ دلها کمتر استي؟
--------------------------

تو ارزش داده اي ارزان من را

تو زيور بسته اي اوزان من را

تو بخشيدي دوباره جان من را

تو کامل کرده اي ايمان من را

ولايت داري يا پيغمبر استي؟
-------------------------

به هر جاي تو را ايستاده بينم

سرم در مقدمت افتاده بينم

تو را معشوقِ پاک و ساده بينم

خودم را عاشق و دلداده بينم

به درمانِ دلم دارو گر استي
-------------------------

مسافر آمدم من از بدخشان

مرا در کنجِ باغِ خود بگنجان

مني ديوانه را ديگر مرنجان

در آغوشت بگيري ميدهم جان

تو عيار و تو يار و ياور استي
---------------------------

خودت ليلي مرا مجنون نمودي

به نازيدن مرا افسون نمودي

مرا آغشته اي افيون نمودي

دلِ صد همچو من را خون نمودي

ندانم‌ حوري، يا جادوگر استي
-------------------------

فداي عطرِ گيسوي تو هستم

هلاکِ ديدن روي تو هستم

چو باد آويزه اي موي تو هستم

هميشه مايل خوي تو هستم

پري رخساري زيبا پيکر استي
--------------------------

تو ناز و نازنين ابرو کماني

تو خاص و بهتري از بهتراني

به مرغ دل يگانه آشياني

مرا تنها در اين دنيا نماني

تو از جغرافيايي ديگر استي
---------------------------

بدون روي تو آرامشي کو

به جز تو از خداوند خواهشي کو

به عمرِ رفته ام افزايشي کو

جنون خو کرده را آسايشي کو

به من بيم و اميد و باور استي
-------------------------

تو حسن مه رخي درواز داري

غضبناکي و قهر و ناز داري

درون سينه رمز و راز داري

شکوه و منزلت، اعجاز داري

بده فرمان که صاحب کشور استي
-----------------------------

ز عشقت در جهان محمود گشتم

گرفتار تو نا محدود گشتم

ز حرف ناکسان برهود گشتم

گهي خوش گاهي غم آلود گشتم

به فردوس خيالم سرور استي
---------------------------

جمعه 14 جوزا 1400 خورشيدي

که برابر ميشود به 04 جون ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


  بيسواد هستم ولي مرد سخندان آمدم  از دياري لاجوردين بدخشان آمدم سال 63-13 زادم به کابل گشته است سيزده حوت آخر ماه زمستان آمدم  روزگار من پر از پست و بلندي ها بود چند روزي شاد و يک عمري پريشان آمدم  تحصيلات عالي من تا به حال عالي نشد  تحصيلات ابتدايي را کمـاکان آمدم  گر چه من از کودکي شوق سرودن داشتم  ليک از سال 90 جدي تر از آن آمدم  مي سرايم شعر را در قالب و سبک‌ کهن گاه غزل گاهي مخمس ثبت ديوان آمدم دارم آگاهي ز قرآن و حديث و معرفت من ز اجدادم در اين هستي مسلمان آمدم بخش ممتاز حيات من بود شعر و هنر  بخش هاي ديگري را نيز پرسان آمدم با گياهان آشنايي دارم و با سنگ ها  از طبيعت با خبر هستم گلستان آمدم چشم زيبا بين و فکري مثبت انديشم بود  با کمال فخر من اين گونه انسان آمدم با متاع و مال دنيا نيستم چندان رفيق  من در اين مهمان سرا بي هيچ مهمان آمدم هست احمد پيشوند نام و محمود اسم من امپراطور هم پدر ميگفت و اين سان آمدم -------------------- بامداد شنبه 15 اسد 1401خورشيدي  که برابر ميشود به 2022/08/06 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور

 



بيسواد هستم ولي مرد سخندان آمدم



از دياري لاجوردين بدخشان آمدم



سال 63-13 زادم به کابل گشته است



سيزده حوت آخر ماه زمستان آمدم



روزگار من پر از پست و بلندي ها بود



چند روزي شاد و يک عمري پريشان آمدم



تحصيلات عالي من تا به حال عالي نشد



تحصيلات ابتدايي را کمـاکان آمدم



گر چه من از کودکي شوق سرودن داشتم



ليک از سال 90 جدي تر از آن آمدم



مي سرايم شعر را در قالب و سبک‌ کهن



گاه غزل گاهي مخمس ثبت ديوان آمدم



دارم آگاهي ز قرآن و حديث و معرفت



من ز اجدادم در اين هستي مسلمان آمدم



بخش ممتاز حيات من بود شعر و هنر



بخش هاي ديگري را نيز پرسان آمدم



با گياهان آشنايي دارم و با سنگ ها



از طبيعت با خبر هستم گلستان آمدم



چشم زيبا بين و فکري مثبت انديشم بود



با کمال فخر من اين گونه انسان آمدم



با متاع و مال دنيا نيستم چندان رفيق



من در اين مهمان سرا بي هيچ مهمان آمدم



هست احمد پيشوند نام و محمود اسم من



امپراطور هم پدر ميگفت و اين سان آمدم


--------------------


بامداد شنبه 15 اسد 1401خورشيدي



که برابر ميشود به 2022/08/06 ترسايي



سرودم

احمد محمود امپراطور


 




  شود هامـــون گلستـــــان از کــراماتِ تماشايت  نــــزول آيت عشق است در طـرز سخن هايت  قيامت ميکند چشم غــــزال ســـرمه آسايت  ز دل بيــــرون نگردد قامت موزون و رعنايت  سري سودايم بر سنـــگ خورد از درد سودايت --------------------------------------------  ز اول نــــاز پــــرورد و عزيز و دلــــربا بودي  ميـــــان خوبرويان خوش پسند نــازک ادا بودي  دل بشکستـــــه گان را دارو وهم موميــــا بودي  متيــــن و با مــــروت پاکبـــــازي بي ريا بودي  بري دلــــــدادگان جنت فــــروشد حسـن زيبايت --------------------------------------------  ز روز ديــدمت من دست را تــــا پاچه گم کردم  تفــــــاوت را ميــــــان سيب تـــا آلوچه گم کردم  روان گشت بســـوي خانه راهي کوچه گم کردم  خيــــالاتي شــدم بــــام و در و دالانچه گم کردم  نســــازم کاش از بي فکـــر پيش خلـق رسوايت --------------------------------------------  ندانم من مسلمانــــــم يا گبــــر يــــا مسيحــــايي  به دين و مذهب زرتشت يــــــا در دين بــودايي  به کيش حضرت داوود يــــــا آييــــن موســــايي  خدا ميــــــگويم و در دست من الـــکل خـرمايي  به سجده تا فتــــــادم يـــادم آمد پاشنــــه ي پايت --------------------------------------------  چه بودي و که بودي اينقدر م به پا کردي  مرا بيــــگانه از خود خويشتــــن را آشنا کردي  کنـــــم اقرار اي شــــوخ بلا آخــــــر بلا کردي  بيـــــاض گردنت از زيــــر چـادر برملا کردي  بري بوسيدن و عشق است رنگارنگ اعضايت --------------------------------------------  شب تاريک من با صورت خود مــــاه کامل کن  ســــرم را روي زانوي خودت آهستــه مايل کن  براي درد بي درمـــــان من درمــــان عاجل کن  تمام خواهشـــــات قلب من با عشــق حاصل کن  به مو هايـــــم گره زن رشتـــــه زلف چليپـــايت --------------------------------------------  ز پيشـــم ميگذري من هر دمي ديوانه تر ميشم  ز عطر دامنت چون ميکشـــان مستانه تر ميشم  تو گرچــه از خودي اما ز خود بيگانه تر ميشم  خدا ميـــداند از قلبــــم که من ويــرانه تر ميشم  تو نقل مجلسي بنشين بنوشـــم پيــــاله ي چايت --------------------------------------------  شده يک مدتــــي نطقي نيــــايد در زبـــــان من  کمي بشکستـــــه و رنجور شد روح و روان من  هميــــن چند روز باشد آخــــر هـاي امتحان من  حضورت سبــــز يـــــار نازنيـــن و مهربان من  بگوشم ميــرسد در نيمـــــه شب آهسته نجوايت --------------------------------------------  ز جاهل در گريز و با خردمند مست و خشنودم  لبـــم خاموش ليـــکن تا فلک پيچيـده است دودم  نبـــوغـــم در مخمـس باشـــد مانـــــده اي رودم  ز فيض شعـــر دارم عـــزت بسيــار و محمودم  مصــلا بيـــر و بار است ميروم سوي کليسايت -------------------------------------------- جمعه 27 سرطان 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 17 جولاي 2020 ترسايي سرودم احمد_محمود_امپراطور




شود هامـــون گلستـــــان از کــراماتِ تماشايت

نــــزول آيت عشق است در طـرز سخن هايت

قيامت ميکند چشم غــــزال ســـرمه آسايت

ز دل بيــــرون نگردد قامت موزون و رعنايت

سري سودايم بر سنـــگ خورد از درد سودايت
--------------------------------------------

ز اول نــــاز پــــرورد و عزيز و دلــــربا بودي

ميـــــان خوبرويان خوش پسند نــازک ادا بودي

دل بشکستـــــه گان را دارو وهم موميــــا بودي

متيــــن و با مــــروت پاکبـــــازي بي ريا بودي

بري دلــــــدادگان جنت فــــروشد حسـن زيبايت
--------------------------------------------

ز روز ديــدمت من دست را تــــا پاچه گم کردم

تفــــــاوت را ميــــــان سيب تـــا آلوچه گم کردم

روان گشت بســـوي خانه راهي کوچه گم کردم

خيــــالاتي شــدم بــــام و در و دالانچه گم کردم

نســــازم کاش از بي فکـــر پيش خلـق رسوايت
--------------------------------------------

ندانم من مسلمانــــــم يا گبــــر يــــا مسيحــــايي

به دين و مذهب زرتشت يــــــا در دين بــودايي

به کيش حضرت داوود يــــــا آييــــن موســــايي

خدا ميــــــگويم و در دست من الـــکل خـرمايي

به سجده تا فتــــــادم يـــادم آمد پاشنــــه ي پايت
--------------------------------------------

چه بودي و که بودي اينقدر م به پا کردي

مرا بيــــگانه از خود خويشتــــن را آشنا کردي

کنـــــم اقرار اي شــــوخ بلا آخــــــر بلا کردي

بيـــــاض گردنت از زيــــر چـادر برملا کردي

بري بوسيدن و عشق است رنگارنگ اعضايت
--------------------------------------------

شب تاريک من با صورت خود مــــاه کامل کن

ســــرم را روي زانوي خودت آهستــه مايل کن

براي درد بي درمـــــان من درمــــان عاجل کن

تمام خواهشـــــات قلب من با عشــق حاصل کن

به مو هايـــــم گره زن رشتـــــه زلف چليپـــايت
--------------------------------------------

ز پيشـــم ميگذري من هر دمي ديوانه تر ميشم

ز عطر دامنت چون ميکشـــان مستانه تر ميشم

تو گرچــه از خودي اما ز خود بيگانه تر ميشم

خدا ميـــداند از قلبــــم که من ويــرانه تر ميشم

تو نقل مجلسي بنشين بنوشـــم پيــــاله ي چايت
--------------------------------------------

شده يک مدتــــي نطقي نيــــايد در زبـــــان من

کمي بشکستـــــه و رنجور شد روح و روان من

هميــــن چند روز باشد آخــــر هـاي امتحان من

حضورت سبــــز يـــــار نازنيـــن و مهربان من

بگوشم ميــرسد در نيمـــــه شب آهسته نجوايت
--------------------------------------------

ز جاهل در گريز و با خردمند مست و خشنودم

لبـــم خاموش ليـــکن تا فلک پيچيـده است دودم

نبـــوغـــم در مخمـس باشـــد مانـــــده اي رودم

ز فيض شعـــر دارم عـــزت بسيــار و محمودم

مصــلا بيـــر و بار است ميروم سوي کليسايت
--------------------------------------------
جمعه 27 سرطان 1399 خورشيدي
که برابر ميشود به 17 جولاي 2020 ترسايي
سرودم
احمد_محمود_امپراطور


  درود و مهر.!  از ژورناليست ورزيده و انديشمند،  دکلمه تور خوش الحان، سخنوري سخن سنج،  بنيانگذار، مدير مسئول و صاحب امتياز فصلنامه  وزين پيوستون بانو فريبا جان چرخي که  دُر کلام معاني از زبان و افکار زيبايشان  موج ميزند کهکشانها ممنونم  و همچنان از فرهيخته گران سنگ و مهر گستر،  شاعر و نويسنده نازک خيال بانو فريبا جان نصريان  و همکاران تخنيکي شان که چندي پيش از  من مصاحبه گرفتند و اينک به صفحه 22 و 23 شماره سوم  اين فصلنامه با خلوص نيت گنجانيدن تشکرات ويژه مي نمايم.  با مهر و ارادت فراوان




درود و مهر.!

از ژورناليست ورزيده و انديشمند،

دکلمه تور خوش الحان، سخنوري سخن سنج،

بنيانگذار، مدير مسئول و صاحب امتياز فصلنامه

وزين پيوستون بانو فريبا جان چرخي که

دُر کلام معاني از زبان و افکار زيبايشان

موج ميزند کهکشانها ممنونم

و همچنان از فرهيخته گران سنگ و مهر گستر،

شاعر و نويسنده نازک خيال بانو فريبا جان نصريان

و همکاران تخنيکي شان که چندي پيش از

من مصاحبه گرفتند و اينک به صفحه 22 و 23 شماره سوم

اين فصلنامه با خلوص نيت گنجانيدن تشکرات ويژه مي نمايم.

با مهر و ارادت فراوان


  با سپاس فراوان از نويسنده و آرتيست جوان و مستعد خانم هنگامه زهرا  و دوست و مربي استراليايي شان  خانم JACQUI MALINS که سروده ي را سال هاي پيش  تحت عنوان حسرت ديدار  " اگر تو باز نگردي ز غصه خواهم مُرد"  نوشته بودم  را به لسان انگليسي برگردان نمودند.  خواستم از اين آدرس با شما عزيزان که به لسان انگليسي بلديت داريد پيشکش نمايم.  با مهر  امپراطور   Regret to meet  If you do not come back I will die of grief. Behind the window in the middle of the night I will stand dishevelled with memories. Memories of our last sweetness when your warm hand was removed from my hand, your body was shaking, that pain added grief to my heart, those tears added beauty to your eye.  If do you not come back how will I live? My eyes are always drawing your face. My presence wishes to join your existence. Though you are far from my eyes, you are close to my heart which swears you will come back. By then, I will be dead from grief. You will come and search my village. It will be such a pity that you can’t find me. In a corner of the graveyard will be a grave covered with green grass blowing like silk, with someone buried in it who you wished to have. How can you answer for such sin.?  By AHMAD MAHMOOD IMPERATOR Translated by HANGAMA ZAHRA, Artist and Writer resident of Australian Capital Territory. Editing by JACQUI MALINS,, Artist, Poet, Professional Writers resident of Australian Capital Territory.  Date: September 4th 2019




با سپاس فراوان از نويسنده و آرتيست جوان و مستعد خانم هنگامه زهرا

و دوست و مربي استراليايي شان

خانم JACQUI MALINS که سروده ي را سال هاي پيش

تحت عنوان حسرت ديدار

" اگر تو باز نگردي ز غصه خواهم مُرد"

نوشته بودم

را به لسان انگليسي برگردان نمودند.

خواستم از اين آدرس با شما عزيزان که به لسان انگليسي بلديت داريد پيشکش نمايم.

با مهر

امپراطور



Regret to meet



If you do not come back
I will die of grief.
Behind the window
in the middle of the night
I will stand dishevelled with memories.
Memories of our last sweetness
when your warm hand was removed from my hand,
your body was shaking,
that pain added grief to my heart,
those tears added beauty to your eye.


If do you not come back
how will I live?
My eyes are always drawing your face.
My presence wishes to join your existence.
Though you are far from my eyes,
you are close to my heart
which swears you will come back.
By then, I will be dead from grief.
You will come and search my village.
It will be such a pity that you can’t find me.
In a corner of the graveyard will be a grave
covered with green grass blowing like silk,
with someone buried in it who you wished to have.
How can you answer for such sin.?


By AHMAD MAHMOOD IMPERATOR
Translated by HANGAMA ZAHRA, Artist and Writer resident of Australian Capital Territory.
Editing by JACQUI MALINS,, Artist, Poet, Professional Writers resident of Australian Capital Territory.


Date: September 4th 2019



   چقدر از خويش دل ببريده باشي که گلهــــاي محبـــت چيده باشي به اميــد رسيدن در رهي دوست ز جـــــور زنـــدگي غلتيده باشي رسي در انتهـــــايي بي زبـــاني صــدايي خامشــــي بشنيده باشي در امـــواج غرور و خودپسندي کمي از مرگ خود ترسيده باشي ميـــان قطره هاي اشکي احساس تو مــرورايد و گوهر چيده باشي به چشـــم سرمه سا غرق معاني به زلف عنبـــــرين پيچيده باشي نـــگاه گرمي معنــي دار معشوق به ايمـــــايي ادب بـــوسيده باشي ميــان بستــــــر تنــــهايي خويش در آغــوش خودت خوابيده باشي اگـــر داني ز خوب و زشت دنيا کمــــاکان از دلـــــم فهميده باشي چو زخم سينـــه ي محمود گاهي به حال خويشتـــــن خنديده باشي ------------------------------- پنجشنبه 08 حمل 1398 خورشيدي که بررابر ميشود به 28 مارچ 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور
نگاره احمد محمود امپراطور شاعر جوان کلاسيک سرا


چقدر از خويش دل ببريده باشي

که گلهــــاي محبـــت چيده باشي

به اميــد رسيدن در رهي دوست

ز جـــــور زنـــدگي غلتيده باشي

رسي در انتهـــــايي بي زبـــاني

صــدايي خامشــــي بشنيده باشي

در امـــواج غرور و خودپسندي

کمي از مرگ خود ترسيده باشي

ميـــان قطره هاي اشکي احساس

تو مــرورايد و گوهر چيده باشي

به چشـــم سرمه سا غرق معاني

به زلف عنبـــــرين پيچيده باشي

نـــگاه گرمي معنــي دار معشوق

به ايمـــــايي ادب بـــوسيده باشي

ميــان بستــــــر تنــــهايي خويش

در آغــوش خودت خوابيده باشي

اگـــر داني ز خوب و زشت دنيا

کمــــاکان از دلـــــم فهميده باشي

چو زخم سينـــه ي محمود گاهي

به حال خويشتـــــن خنديده باشي

-------------------------------

پنجشنبه 08 حمل 1398 خورشيدي

که بررابر ميشود به 28 مارچ 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور



بدينوسيله فرارسيدن روز مبارک عرفه، روزي قبولي دعا،

دفع سيئات و رفع درجات و عيد سعيد قربان را به کليه دوستان،

هموطنان و مسلمانان جهان که اين ويديو را تماشا ميکنند









شاز صميم قلب تبريک و تهنيت ميگويم.

با مهر و ارادت فراوان

#احمد_محمود_امپراطور

پنجشنبه 09 اسد 1399 خورشيدي


اين مخمس بيانگر شرح حال زندگي يکي از دوستانم است. که بعد از شنيدنش رنجيده خاطر شدم و چنين به رشته ي نظم آوردم. به اميد سعادت و خوشبختي همه عزيزان. ******** خانــــــه آبــــاد بودم خانــــــه خرابم کردي بعد يک عمــــــــــر محبت تو جوابم کردي در جمـــــع پر گنهي خلق حســــــابم کردي به تنــــــور دلِ غــــم ديده کبــــــــابم کردي چــه سبب بود که اينقــــــدر عــذابم کردي ----------------------------------------- تا که در شهــــر خودت بودي محبت ها بود هــــر طرف لــذت از عشق و حقيقت ها بود زندگي هـــــر نفس اش پــر ز غنيمت ها بود چهار فصل نيک ترين رنگ طبيعت ها بود پيش مخلوق خـــــــدا از چه بي آبــــم کردي ----------------------------------------- لقبم کــــــردي که ديـــــوانه و شاعر شده ام به ســــــر کوي دلي رفتــــــه مهاجر شده ام به تو و زنـــــدگي ات رنجش خـاطر شده ام يعني آتش نفس و خونخــــور و جابر شده ام جــــرم من چيست که اينگونه خطابم کردي ----------------------------------------- مُـــردم و زنده شـــــدم زنده شــــدم پير شدم از جفــــــاي تو درين گوشه زمين گير شدم گـــه خدا گفتــــم و گه طـــالب تقــــدير شدم گـــاه با طالـــــع خود دست و يخن گير شدم حلقــــــــه آويــــــــز تو بدون طنـــابم کردي ----------------------------------------- زندگاني که به جـــز درد و جز آزارم نيست هيچ کس غيــر خدا محــــــرم اسرارم نيست وطن از مردم بيگانـــــه وطنـــــــدارم نيست به جز از مرگ ديگر چيزي خريدارم نيست تو چـــرا خون جگر و پر تب و تابم کردي ----------------------------------------- هرچه کـــــــردم من از کــرده پشيمان نشوم به جفــــاي تو قســــــــم از تو گريزان نشوم در پي گفتــــــه ي هر ناکس و شيطان نشوم تو بهـــــــاري ز پي عقـــرب و ميزان نشوم گرچه تو کافــــــرِ بـــــــر چهار کتابم کردي ----------------------------------------- سر محمود هميــــــن رنـــج و وخامت تاکي در جهـــــانِ که منـــــــم فـــــکر قيامت تاکي اينهمه ظلـــــم و جفــــــا، بـــار ملامت تاکي هــــــم به وجـــــدان خودت درد ندامت تاکي تو به رســـــــوايي مرا عالي جنـــابم کردي ----------------------------------------- جمعه 17 عقرب 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 08 نوامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور






اين مخمس بيانگر شرح حال زندگي يکي از دوستانم است.




که بعد از شنيدنش رنجيده خاطر شدم




و چنين به رشته ي نظم آوردم.




به اميد سعادت و خوشبختي همه عزيزان.




********




خانــــــه آبــــاد بودم خانــــــه خرابم کردي




بعد يک عمــــــــــر محبت تو جوابم کردي




در جمـــــع پر گنهي خلق حســــــابم کردي




به تنــــــور دلِ غــــم ديده کبــــــــابم کردي




چــه سبب بود که اينقــــــدر عــذابم کردي



-----------------------------------------




تا که در شهــــر خودت بودي محبت ها بود




هــــر طرف لــذت از عشق و حقيقت ها بود




زندگي هـــــر نفس اش پــر ز غنيمت ها بود




چهار فصل نيک ترين رنگ طبيعت ها بود




پيش مخلوق خـــــــدا از چه بي آبــــم کردي



-----------------------------------------




لقبم کــــــردي که ديـــــوانه و شاعر شده ام




به ســــــر کوي دلي رفتــــــه مهاجر شده ام




به تو و زنـــــدگي ات رنجش خـاطر شده ام




يعني آتش نفس و خونخــــور و جابر شده ام




جــــرم من چيست که اينگونه خطابم کردي



-----------------------------------------




مُـــردم و زنده شـــــدم زنده شــــدم پير شدم




از جفــــــاي تو درين گوشه زمين گير شدم




گـــه خدا گفتــــم و گه طـــالب تقــــدير شدم




گـــاه با طالـــــع خود دست و يخن گير شدم




حلقــــــــه آويــــــــز تو بدون طنـــابم کردي



-----------------------------------------




زندگاني که به جـــز درد و جز آزارم نيست




هيچ کس غيــر خدا محــــــرم اسرارم نيست




وطن از مردم بيگانـــــه وطنـــــــدارم نيست




به جز از مرگ ديگر چيزي خريدارم نيست




تو چـــرا خون جگر و پر تب و تابم کردي



-----------------------------------------




هرچه کـــــــردم من از کــرده پشيمان نشوم




به جفــــاي تو قســــــــم از تو گريزان نشوم




در پي گفتــــــه ي هر ناکس و شيطان نشوم




تو بهـــــــاري ز پي عقـــرب و ميزان نشوم




گرچه تو کافــــــرِ بـــــــر چهار کتابم کردي



-----------------------------------------




سر محمود هميــــــن رنـــج و وخامت تاکي




در جهـــــانِ که منـــــــم فـــــکر قيامت تاکي




اينهمه ظلـــــم و جفــــــا، بـــار ملامت تاکي




هــــــم به وجـــــدان خودت درد ندامت تاکي




تو به رســـــــوايي مرا عالي جنـــابم کردي



-----------------------------------------




جمعه 17 عقرب 1398 خورشيدي




که برابر ميشود به 08 نوامبر 2019 ترسايي




سرودم




احمد محمود امپراطور















  با درود و مهر.!  دوستان عزيز و بي آلايشم از دو ماه بدينسو از وضعيت صحي خوبي برخوردار نبودم  البته به ويروس کرونا آلوده شده بودم و بيشتر نتوانستم از  طريق صفحات مجازي با شما نيکان به تماس باشم.  در اين چند روز اخير کاملا خوب شديم ولي شدت بيماري از يکماه بيشتر روي زبان  اثر منفي گذاشت و به درستي نميتوانم تکلم کنم به همين خاطر  به تماس هاي تلفني جواب گفتن برايم مشکل است معذرت مرا بپذيريد.  از دوستان و عزيزان که در غياب من لطف کردن پيام گذاشتن و جويايي احوالم شدن،  عالم عالم تشکري و امتنان ميکنم و اين پارچه غزل عاشقانه و جديد  را با تصوير که تقريبا ده روز پيش اخذ کرديم تقديم تان ميدارم.  شاد و سالم بمانيد.   به بيـــوفايي ات اي يـــار يــــار تر ميشم  من از خمـــــار دو چشمت خمار تر ميشم  شــــکوه و منــــزلتت را که يــــاد مي آرم  خدا گواهست که من بــــا وقـــار تر ميشم  به غصه ام که خوشي غصه را خريدارم  ز غـــم مگو که به غم،غمگسار تر ميشم  جهــــان اگر به کفـــم باشد و نبــــاشي تو  به هر کجا بـــــروم خوار و زار تر ميشم  فــداي خاک قـــدم هاي تو شــــوم کان دم  که تا به چشم زنـــــم سرمه دار تر ميشم  زماني حلقــــــه کند جســــم تو خيــــالاتم  به خويش شعله زنـــــم بيقـــرار تر ميشم  به داد من برســـــد گرميء نفس هــــايت  ز خوردن دو لبـــت خوشـــگوار تر ميشم  ببار شبنـــــم رخسار خود به صورت من  ز گستـــــــره اي يخنت نــوبهار تر ميشم  مرا به قلــــزم آب حيـــــــات خود برسان  ز نـــوش نـــوش تـــو بي اختيار تر ميشم  تو شـــــاه باش به محمود سروري ها کن  منــــم مطيـــع تــــــو و راز دار تر ميشم --------------------------------------  دوشنبه 23 سرطان 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به جولاي 2020 ترسايي  سرودم  احمد_محمود_امپراطور


 


با درود و مهر.!

دوستان عزيز و بي آلايشم از دو ماه بدينسو از وضعيت صحي خوبي برخوردار نبودم

البته به ويروس کرونا آلوده شده بودم و بيشتر نتوانستم از

طريق صفحات مجازي با شما نيکان به تماس باشم.

در اين چند روز اخير کاملا خوب شديم ولي شدت بيماري از يکماه بيشتر روي زبان

اثر منفي گذاشت و به درستي نميتوانم تکلم کنم به همين خاطر

به تماس هاي تلفني جواب گفتن برايم مشکل است معذرت مرا بپذيريد.

از دوستان و عزيزان که در غياب من لطف کردن پيام گذاشتن و جويايي احوالم شدن،

عالم عالم تشکري و امت
نان ميکنم و اين پارچه غزل عاشقانه و جديد

را با تصوير که تقريبا ده روز پيش اخذ کرديم تقديم تان ميدارم.

شاد و سالم بمانيد.



به بيـــوفايي ات اي يـــار يــــار تر ميشم

من از خمـــــار دو چشمت خمار تر ميشم

شــــکوه و منــــزلتت را که يــــاد مي آرم

خدا گواهست که من بــــا وقـــار تر ميشم

به غصه ام که خوشي غصه را خريدارم

ز غـــم مگو که به غم،غمگسار تر ميشم

جهــــان اگر به کفـــم باشد و نبــــاشي تو

به هر کجا بـــــروم خوار و زار تر ميشم

فــداي خاک قـــدم هاي تو شــــوم کان دم

که تا به چشم زنـــــم سرمه دار تر ميشم

زماني حلقــــــه کند جســــم تو خيــــالاتم

به خويش شعله زنـــــم بيقـــرار تر ميشم

به داد من برســـــد گرميء نفس هــــايت

ز خوردن دو لبـــت خوشـــگوار تر ميشم

ببار شبنـــــم رخسار خود به صورت من

ز گستـــــــره اي يخنت نــوبهار تر ميشم

مرا به قلــــزم آب حيـــــــات خود برسان

ز نـــوش نـــوش تـــو بي اختيار تر ميشم

تو شـــــاه باش به محمود سروري ها کن

منــــم مطيـــع تــــــو و راز دار تر ميشم

--------------------------------------

دوشنبه 23 سرطان 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 13جولاي 2020 ترسايي

سرودم

احمد_محمود_امپراطور


  اينجا به جز سياهي سياستمدار نيست اينجا به غير دود و غم و انتحار نيست اينجا ملا و مفسد و غارتگران يکيست اينجا حضور عالم و دانا به کار نيست اينجا جمع معامله گر ها نشسته اند اينجا به غير ي ديگر کار و بار نيست اينجا دکان و مندويي درد و ماتم است اينجا جوان و پيري يکي استوار نيست اينجا گرفته اند نفس را ز کودکان اينجا بري شکفتن باغ و بهار نيست اينجا گذشته بود که دريا و چشمه داشت اينجا روانه غيري ز خون جويبار نيست اينجا پر است شهر ز معتاد و کيسه بر اينجا جوان کاکه و مرد عيار نيست اينجا ن و دخترکان را دهند عذاب اينجا غرور و عزت بابا مدار نيست اينجا براي زندگي تنها شهادت است اينجا ز دام حادثه راهِ فرار نيست اينجا اگر بخندي ويا گريه سر دهي اينجا به ظالمان رسن و چوب دار نيست اينجا براي محمود و صدها تن ديگر اينجا به غير مرگ ديگر انتظار نيست  ----------------------------------- يکشنبه 18 عقرب 1399 خورشيدي که برابر ميشود به 08 نوامبر 2020 ترسايي سرودم  احمد محمود امپراطور





اينجا به جز سياهي سياستمدار نيست


اينجا به غير دود و غم و انتحار نيست


اينجا ملا و مفسد و غارتگران يکيست


اينجا حضور عالم و دانا به کار نيست


اينجا جمع معامله گر ها نشسته اند


اينجا به غير ي ديگر کار و بار نيست


اينجا دکان و مندويي درد و ماتم است


اينجا جوان و پيري يکي استوار نيست


اينجا گرفته اند نفس را ز کودکان


اينجا بري شکفتن باغ و بهار نيست


اينجا گذشته بود که دريا و چشمه داشت


اينجا روانه غيري ز خون جويبار نيست


اينجا پر است شهر ز معتاد و کيسه بر


اينجا جوان کاکه و مرد عيار نيست


اينجا ن و دخترکان را دهند عذاب


اينجا غرور و عزت بابا مدار نيست


اينجا براي زندگي تنها شهادت است


اينجا ز دام حادثه راهِ فرار نيست


اينجا اگر بخندي ويا گريه سر دهي


اينجا به ظالمان رسن و چوب دار نيست


اينجا براي محمود و صدها تن ديگر


اينجا به غير مرگ ديگر انتظار نيست


-----------------------------------

يکشنبه 18 عقرب 1399 خورشيدي


که برابر ميشود به 08 نوامبر 2020 ترسايي


سرودم

احمد محمود امپراطور


چهره هاى آشنا  مصاحبه کننده خيرمحمد(جوهر)  عضو کميته نشرات افغان اکادمي  (احمد محمود (امپرا طور )کيست؟ )  با اظهار تشکر و سپاس فروان از محترمه ((پروين جان رحمتي )) شاعره، دکلماتور، نطاق و  بر نامه گذار تلويزيون کابل. Tv US مقيم امريکا که محترم ( احمد محمود( امپراطور) شاعر توانا و  با استعداد کشور را غرض مصاحبه بمن بمعرفي گرفتند.  اينک متن مصاحبهء تيلفوني که با (جناب احمد محمود امپراطور ) انجام. داده ام ذيلاً با. شما عزيزان. شريک. ميسازم  سوال: سلام جناب امپراطور صاحب گرامى ممکن است که به دوستان و علاقمندان خويش خود را بمعرفى بگيريد.؟  جواب: سلام جناب جوهرصاحب نهايت عزيز !  اصليت اجدادم از سرزمين شعر و ادب و لاجوردين بدخشان است اما زاده اي  شهر زيباى ( کابل ) هستم  و زاد روزم 13 /. حوت / سال 1363خورشيدى .  والدم سمت (ياور نظامي شاه همايوني المتوکل الله محمد ظاهر شاه را )داشت  و مادرم مسؤل امور منزل بود.  دروس ابتدايى را در مکتب (ليسه عالي حبيبيه ) و ثانوي را در  ليسه ( عالي کشم بدخشان و عبدالهادي داوي ) مقيم کابل تمام نموده ام.  در سال 1382خورشيدي آزمون کانکور را موفقانه سپري نمودم و در دانشکده طب سند قبولي  حاصل کردم، ليکن مشکلات صحي مانع پرداختنم به تحصيلات عالي گرديد.  و بعد ها هم به يکي از موسسات تعليمي در رشته انجنيري کامپيوتر به تحصيل علوم پرداختم.  ازدواج نموده ام و تا حال صاحب فرزندي نميباشم  و مصروفيت. فعلي ام (سرودن شعر؛ وبلاگ نويسي، طرح تابلو هاي گرافيکي  و تحقيقات در مورد گياهان دارويي ) ميباشد  چهار برادر دارم و يک خواهر داشتم.  سوال: سرايش شعر را از چه وقت آغاز نموده ايد؟  جواب: در اوايل من مقالات کوچک و سروده هاي فلکلور و مناسبي مي نوشتم  ولي بعد از سال 1389 خورشيدي به سرودن جدي تر پرداختم.  سوال: در سروده هايتان طرز ديد کدام يک از شعرا را  مقدمتر ميدانيد و از آن پيروى ميکنيد.  جواب: خوب شعر زاده اي افکار و انديشه هاي والاي يک شاعر است که گاهي با رويداد نيک و  گاهي با اتفاق غم انگيز شاعر را واميدارد تا آنچه پيش آمده را به گونه اي نظم بيان کند ولي  تاثير پذير شاعران متقدم نيز نقش به سزايي خود را دارد و براي من  حضرت ابوالمعاني ميرزا عبدالقادر بيدل قدس سره بوده است  سوال: آمار سروده هاى جناب عالى بچند ميرسد، و اضافه به سرودن چه نوع  اشعار دلچسپى داريد، مطلبم از قصيده، غزل، مثنوى،  مستزاد، دوبيتى، رباعى شعر سفيد و غيره  جواب: من در کل اشعار کلاسيکِ با اوزان و عروض ميسرايم و با آنکه در همه قالب  هاي شعري طبع آزمايي کرده ام ولي بيشترين سروده هايم در قالب مخمس و غزل است.  تا اکنون بيشتر از صد پارچه مخمس به غزليات بيدل رحمت الله عليه و خودم دارم  بيشتر از چهار صد پارچه غزل و همچنان تعداد کمتر قصيده، مثنوي،  رباعيات، مستزاد،ترکيب بند، مسدس و مثلث نيز سروده ام.  سوال: آيا تا کنون کدام ديوان شعرى از  خود بجا گذاشته ايد اگر بلى چه وقت و تحت کدام عنوان ؟  جواب: کتاب غزلياتم را در 1398 خورشيدي آماده به چاپ کردم و  در حدود سه صد صفحه را در بر ميگيرد ولي نسبت نبود اقتصاد کافي تا هنوز به چاپ نرسيده است.  سوال: نتيجه تحقيق يک سازمان غيردولتي نشان مي دهد که هنوز مردان افغان در مورد  ن ديدگاه "سرکوب گرانه و مردسالارانه" دارند و برخي مردان، ن را موجودات  فرودست مي دانند و به اين دليل با آن‌ها رفتار تحقير آميز مي کنند.  ديدگاه شما در مورد تحقق اين سازمان چه بوده. مي‌تواند ؟  جواب: بدون شک جايگاه ن تعريف شده است  بنابرماده( 22 )قانون اساسي افغانستان، حقوق ن با مردان در برابر قانون برابر است.  ماده( 83)حضور (27)درصد چوکي هاي ولسي جرگه و (17 )در صد چوکي مشرانو جرگه را  براي ن تضمين کرده است. همچنين ماده 44 و 54 از ن دفاع ميکند.  ولي نبود سواد کافي، جنگهاي داخلي، فقر، مهاجرت و مسايل ديگر  اجتماعي اين چالش را به ن بيشتر از پيش ساخته است  سوال: نگراني‌هاي عميقي از آينده کشور در جامعه در حال سر برآوردن است  علي الرغميکه خاتمه. مستور است ديد گاه شما  منحيث يک فرد جامعه در مورد چه مي‌تواند باشد؟  جواب: با آنکه تحليل مشخص از اوضاع مشخص است اما جامعه ما تجارب  دشوار تر را در چند دهه اخير تجربه کرده است  ولي فراموش نبايد کرد که کشور ما يک کشور اسلامي است و داراي قانون اساسي ارزشمند،  آزادي بيان، آزادي مطبوعات، دموکراسي، جوانان تحصيل يافته، نقش فعال ن در ادارت دولتي  و غير دولتي و همچنان تعهدادت جامعه جهاني و ديگر موارد را با خود داريم و افغانستان  امروز افغانستان چهار دهه پيش نيست و اين وجيبه هر فرد اين جامعه است  که نگذارند به طرف جنگ و نابساماني برويم، اميد و استقامت دست خود مان است.  سوال: زشت‌ترين. کلمه و زيبا ترين کلمه. از ديدگاه شما. کدام ها اند ؟  جواب: از نامش پيداست جنگ و زيبا ترين ها الله، مادر، وطن  سوال: در زندگى هر کس خاطراتى وجود دارد  ميشود که يک يک از خاطرات شيرين و تلخ خويش را اظهار فرمايد  جواب: خوش ترين خاطراتم اين بود که به کشور آرامش آمد و بيرق سه رنگ ما در گوشه گوشه  وطن بر افراشته شد و در صدر سازمان جهاني به اهتزاز در آمد  و تلخ ترين خاطراتم که دوباره جنگ هاي نيابتي ميهنم شکل گرفت.  سوال: به عنوان سوال اخير، آرزو داريد که در اينده به عنوان چه نوع  يک شخصيت در. اجتماع. و محيط افغاني تباراز کنيد   جواب: آرزومندم که شخص مفيد در جوامع مختلف باشم  سوال: ممنون شما جناب امپراطور صاحب گران ارج از اينکه  وقت گذاشتيد و حاضر به مصاحبه گرديديد.  جواب: جناب جوهر صاحب از شما و همکاران  محترم کميته افغان اکادمي کهکشانهاي معاني و ادب ممنونم.  مصاحبه کننده خيرمحمد (جوهر)  عضو کميته. نشرات افغان اکادمي  (اين هم نمونه کلام شان)  بهر کجا به عشق خود ز من دلم ربوده اي  تو هستي و، بوده اي، که اين چنين ستوده اي  بدامن شبان تويي، به اوج کهکشان تويي  زمين تويي، فلک تويي، ز اين همه فزوده اي  بهار سبز را بهاء، دل شکسته را عصا  نبود و بود هستي را، دريچه ها گشوده اي  زمين مسخر تو شد، فضا معطر تو شد  هر آنچه بستر تو شد، به روح وجان غنوده اي  يقين و باوري بمن، پناه و ياوري بمن  يگانه سروري بمن، ز من غمم زدوده اي  نميشوم ز تو جدا، نموده ام بسي خطا  مرا گداي خويشتن، نموده اي، نموده اي  نيکو و بهترين من، به چرخ ده نشين من  بخاک اين جبين من، به عشق خويش سوده اي  بهر سخن، بهر نفس، فتاده ياد زود رس  صداي ناله اي جرس، به زير و بم سروده اي  در اين سرا و انجمن ، چو داغ لاله صد چمن  به هجر دلبر کهن، تو محمود آزموده اي  احمد محمود امپراطور


چهره هاى آشنا

مصاحبه كننده خيرمحمد(جوهر)

عضو کميته نشرات افغان اکادمي


(احمد محمود (امپرا طور )کيست؟ )


با اظهار تشکر و سپاس فروان از محترمه ((پروين جان رحمتي )) شاعره، دکلماتور، نطاق و

بر نامه گذار تلويزيون کابل. Tv US مقيم امريکا که محترم ( احمد محمود( امپراطور) شاعر توانا و

با استعداد کشور را غرض مصاحبه بمن بمعرفي گرفتند.


اينک متن مصاحبهء تيلفوني که با (جناب احمد محمود امپراطور ) انجام. داده ام ذيلاً با. شما عزيزان. شريک. ميسازم


سوال: سلام جناب امپراطور صاحب گرامى ممكن است كه به دوستان و علاقمندان خويش خود را بمعرفى بگيريد.؟


جواب: سلام جناب جوهرصاحب نهايت عزيز !

اصليت اجدادم از سرزمين شعر و ادب و لاجوردين بدخشان است اما زاده اي

شهر زيباى ( کابل ) هستم

و زاد روزم 13 /. حوت / سال 1363خورشيدى .

والدم سمت (ياور نظامي شاه همايوني المتوکل الله محمد ظاهر شاه را )داشت

و مادرم مسؤل امور منزل بود.

دروس ابتدايى را در مكتب (ليسه عالي حبيبيه ) و ثانوي را در

ليسه ( عالي کشم بدخشان و عبدالهادي داوي ) مقيم کابل تمام نموده ام.

در سال 1382خورشيدي آزمون کانکور را موفقانه سپري نمودم و در دانشکده طب سند قبولي

حاصل کردم، ليکن مشکلات صحي مانع پرداختنم به تحصيلات عالي گرديد.

و بعد ها هم به يکي از موسسات تعليمي در رشته انجنيري کامپيوتر به تحصيل علوم پرداختم.


ازدواج نموده ام و تا حال صاحب فرزندي نميباشم

و مصروفيت. فعلي ام (سرودن شعر؛ وبلاگ نويسي، طرح تابلو هاي گرافيکي

و تحقيقات در مورد گياهان دارويي ) ميباشد

چهار برادر دارم و يک خواهر داشتم.


سوال: سرايش شعر را از چه وقت آغاز نموده ايد؟


جواب: در اوايل من مقالات کوچک و سروده هاي فلکلور و مناسبي مي نوشتم

ولي بعد از سال 1389 خورشيدي به سرودن جدي تر پرداختم.


سوال: در سروده هايتان طرز ديد كدام يك از شعرا را

مقدمتر ميدانيد و از آن پيروى ميكنيد.


جواب: خوب شعر زاده اي افکار و انديشه هاي والاي يک شاعر است که گاهي با رويداد نيک و

گاهي با اتفاق غم انگيز شاعر را واميدارد تا آنچه پيش آمده را به گونه اي نظم بيان کند ولي

تاثير پذير شاعران متقدم نيز نقش به سزايي خود را دارد و براي من

حضرت ابوالمعاني ميرزا عبدالقادر بيدل قدس سره بوده است


سوال: آمار سروده هاى جناب عالى بچند ميرسد، و اضافه به سرودن چه نوع

اشعار دلچسپى داريد، مطلبم از قصيده، غزل، مثنوى،

مستزاد، دوبيتى، رباعى شعر سفيد و غيره


جواب: من در کل اشعار کلاسيکِ با اوزان و عروض ميسرايم و با آنکه در همه قالب

هاي شعري طبع آزمايي کرده ام ولي بيشترين سروده هايم در قالب مخمس و غزل است.

تا اکنون بيشتر از صد پارچه مخمس به غزليات بيدل رحمت الله عليه و خودم دارم

بيشتر از چهار صد پارچه غزل و همچنان تعداد کمتر قصيده، مثنوي،

رباعيات، مستزاد،ترکيب بند، مسدس و مثلث نيز سروده ام.


سوال: آيا تا كنون كدام ديوان شعرى از

خود بجا گذاشته ايد اگر بلى چه وقت و تحت كدام عنوان ؟


جواب: کتاب غزلياتم را در 1398 خورشيدي آماده به چاپ کردم و

در حدود سه صد صفحه را در بر ميگيرد ولي نسبت نبود اقتصاد کافي تا هنوز به چاپ نرسيده است.


سوال: نتيجه تحقيق يک سازمان غيردولتي نشان مي دهد که هنوز مردان افغان در مورد

ن ديدگاه "سرکوب گرانه و مردسالارانه" دارند و برخي مردان، ن را موجودات

فرودست مي دانند و به اين دليل با آن‌ها رفتار تحقير آميز مي کنند.

ديدگاه شما در مورد تحقق اين سازمان چه بوده. مي‌تواند ؟


جواب: بدون شک جايگاه ن تعريف شده است

بنابرماده( 22 )قانون اساسي افغانستان، حقوق ن با مردان در برابر قانون برابر است.

ماده( 83)حضور (27)درصد چوکي هاي ولسي جرگه و (17 )در صد چوکي مشرانو جرگه را

براي ن تضمين کرده است. همچنين ماده 44 و 54 از ن دفاع ميکند.

ولي نبود سواد کافي، جنگهاي داخلي، فقر، مهاجرت و مسايل ديگر

اجتماعي اين چالش را به ن بيشتر از پيش ساخته است


سوال: نگراني‌هاي عميقي از آينده کشور در جامعه در حال سر برآوردن است

علي الرغميکه خاتمه. مستور است ديد گاه شما

منحيث يک فرد جامعه در مورد چه مي‌تواند باشد؟


جواب: با آنکه تحليل مشخص از اوضاع مشخص است اما جامعه ما تجارب

دشوار تر را در چند دهه اخير تجربه کرده است

ولي فراموش نبايد کرد که کشور ما يک کشور اسلامي است و داراي قانون اساسي ارزشمند،

آزادي بيان، آزادي مطبوعات، دموکراسي، جوانان تحصيل يافته، نقش فعال ن در ادارت دولتي

و غير دولتي و همچنان تعهدادت جامعه جهاني و ديگر موارد را با خود داريم و افغانستان

امروز افغانستان چهار دهه پيش نيست و اين وجيبه هر فرد اين جامعه است

که نگذارند به طرف جنگ و نابساماني برويم، اميد و استقامت دست خود مان است.


سوال: زشت‌ترين. کلمه و زيبا ترين کلمه. از ديدگاه شما. کدام ها اند ؟


جواب: از نامش پيداست جنگ و زيبا ترين ها الله، مادر، وطن


سوال: در زندگى هر كس خاطراتى وجود دارد

ميشود كه يك يك از خاطرات شيرين و تلخ خويش را اظهار فرمايد


جواب: خوش ترين خاطراتم اين بود که به کشور آرامش آمد و بيرق سه رنگ ما در گوشه گوشه

وطن بر افراشته شد و در صدر سازمان جهاني به اهتزاز در آمد

و تلخ ترين خاطراتم که دوباره جنگ هاي نيابتي ميهنم شکل گرفت.

سوال: به عنوان سوال اخير، آرزو داريد که در اينده به عنوان چه نوع

يک شخصيت در. اجتماع. و محيط افغاني تباراز کنيد



جواب: آرزومندم که شخص مفيد در جوامع مختلف باشم


سوال: ممنون شما جناب امپراطور صاحب گران ارج از اينكه

وقت گذاشتيد و حاضر به مصاحبه گرديديد.


جواب: جناب جوهر صاحب از شما و همکاران

محترم کميته افغان اکادمي کهکشانهاي معاني و ادب ممنونم.

مصاحبه كننده خيرمحمد (جوهر)

عضو کميته. نشرات افغان اکادمي


(اين هم نمونه كلام شان)


بهر کجا به عشق خود ز من دلم ربوده اي

تو هستي و، بوده اي، که اين چنين ستوده اي

بدامن شبان تويي، به اوج کهکشان تويي

زمين تويي، فلک تويي، ز اين همه فزوده اي

بهار سبز را بهاء، دل شکسته را عصا

نبود و بود هستي را، دريچه ها گشوده اي

زمين مسخر تو شد، فضا معطر تو شد

هر آنچه بستر تو شد، به روح وجان غنوده اي

يقين و باوري بمن، پناه و ياوري بمن

يگانه سروري بمن، ز من غمم زدوده اي

نميشوم ز تو جدا، نموده ام بسي خطا

مرا گداي خويشتن، نموده اي، نموده اي

نيکو و بهترين من، به چرخ ده نشين من

بخاک اين جبين من، به عشق خويش سوده اي

بهر سخن، بهر نفس، فتاده ياد زود رس

صداي ناله اي جرس، به زير و بم سروده اي

در اين سرا و انجمن ، چو داغ لاله صد چمن

به هجر دلبر کهن، تو محمود آزموده اي


احمد محمود امپراطور


 آتش فتنه ز هر سو در گرفت  رنج سر تا پاي اين کشور گرفت شد مهاجر عده‌ي از شهر خويش مابقي زانوي غم در بر گرفت يک جمع سکته نمود و خودکشي جمع ديگر عقده و کنسر گرفت فقر شد همچون هيولاي مهيب طول و عرض زندگي را شر گرفت الفت و ياري و عياري بي مرد  شد تلف وجدان و جايش زر گرفت شيون ما رفت تا هفت آسمان  شرقي و غربي خودش را کر گرفت بخت برگشت و لجن شد ارجمند جاي گل را خار و خس بهتر گرفت تا مقام و کرسي شد هرزه نشين  نوکر ما نوکرش نوکر گرفت  شد حريف ديگران شير و پلنگ  پاي ما بيچارگان را خر گرفت همدلي و مهر شد نقش گليم سگ سرشتي ها دمادم فر گرفت  خون به رگ هاي جگر شد در گداز درد بر جان همه نشتر گرفت نشئه‌ي وارستگي شد ناگوار دامن بدبختي بحر و بر گرفت ابر پوشانيد چتري آسمان  روشنايي از خور انور گرفت  در زد و بندي سياست هاي شوُم ملت وامانده چشم تر گرفت  غوطه زد محمود در امواج دل از سرشک ديده اش گوهر گرفت ------------------------------ سه شنبه 07 جدي 1400 خورشيدي که برابر ميشود به 28 دسامبر 2020 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور AHMAD MAHMOOD IMPERATOR




آتش فتنه ز هر سو در گرفت



رنج سر تا پاي اين کشور گرفت



شد مهاجر عده‌ي از شهر خويش



مابقي زانوي غم در بر گرفت



يک جمع سکته نمود و خودکشي



جمع ديگر عقده و کنسر گرفت



فقر شد همچون هيولاي مهيب



طول و عرض زندگي را شر گرفت



الفت و ياري و عياري بي مرد



شد تلف وجدان و جايش زر گرفت



شيون ما رفت تا هفت آسمان



شرقي و غربي خودش را کر گرفت



بخت برگشت و لجن شد ارجمند



جاي گل را خار و خس بهتر گرفت



تا مقام و کرسي شد هرزه نشين



نوکر ما نوکرش نوکر گرفت



شد حريف ديگران شير و پلنگ



پاي ما بيچارگان را خر گرفت



همدلي و مهر شد نقش گليم



سگ سرشتي ها دمادم فر گرفت



خون به رگ هاي جگر شد در گداز



درد بر جان همه نشتر گرفت



نشئه‌ي وارستگي شد ناگوار



دامن بدبختي بحر و بر گرفت



ابر پوشانيد چتري آسمان



روشنايي از خور انور گرفت



در زد و بندي سياست هاي شوُم



ملت وامانده چشم تر گرفت



غوطه زد محمود در امواج دل



از سرشک ديده اش گوهر گرفت


------------------------------



سه شنبه 07 جدي 1400 خورشيدي


که برابر ميشود به 28 دسامبر 2020


ترسايي


سرودم
احمد محمود امپراطور




  فهيم فنا فرزند محمد کريم رحماني متولد 30 حمل 1369 هجري خورشيدي ميباشد. وي در کارته سوم شهر کابل در يک خانواده علم دوست و  هنر پرور ديده به جهان گشوده است. تازه قدم گذاشتن را روي فرش منزل تجربه ميکرد که جنگ هاي تنظيمي در پايتخت اوج گرفت و فهيم مثل ديگر  شهروندان با عزت کابل مسافر شد و با دودمانش به شهر مولاعلي رفت. وي تا صنف دوم در کارته صلح مزار شريف ادامه تحصيل کرد  ولي دست بيداد گر جنگ وحشت، بار ديگر فهيم را از آنجا مهاجر  ساخت اينبار بيرون از مرز هاي افغانستان به کشور پاکستان رفت و  دوره متوسطه و ليسه را در کراچي و پشاور به اتمام رساند. استعداد و خلاقيت از اوان کودکي در وي هويدا بود نوجوان پر تلاش در هر عرصه ي زندگي، وقت خود را هميشه صرف ساخت کار دستي و هنر مي نمود. و موسيقي را در وجود خود مي پروريد. با روشن شدن وضعيت سياسي و حاکميت مردم سالاري  فهيم با خانواده اش به کشور برگشت و شامل دانشکده انجنيري شد و امسال سال اخير تحصيلات عالي اش است. هرچند دو بار ديگر در پروسه ستاره افغان اشتراک کرد بود ولي بنابه معاذيري که داشت موفق نشد. امسال به تشويق دوستان و خانواده اش در دوره 15 ستاره افغان  اشتراک کرد و خلاقيت و پشت کار خود را به نمايش کشيد  که مورد استقبال مردم در گوشه گوشه ي جهان گرديد. بي ترديد که فهيم فنا از جمله استعداد هاي منحصر به فرد موسيقي افغانستان است به ويژه در سبک غزل و قوالي دست بالاي دارد  که ميتوان آهنگ هاي نابش را در يتيوب چينل و شبکه هاي اجتماعي مشاهده کرد. براي فهيم فنا دوست خوب و هنرمندم  موفقيت هاي مزيد خواهانم. با مهر احمد محمود امپراطور شنبه 17 حوت 1398 خورشيدي






فهيم فنا فرزند محمد کريم رحماني




متولد 30 حمل 1369 هجري خورشيدي ميباشد.




وي در کارته سوم شهر کابل در يک خانواده علم دوست و

هنر پرور ديده به جهان گشوده است.




تازه قدم گذاشتن را روي فرش منزل تجربه ميکرد که




جنگ هاي تنظيمي در پايتخت اوج گرفت و فهيم مثل ديگر

شهروندان با عزت کابل مسافر شد و با دودمانش به شهر مولاعلي رفت.




وي تا صنف دوم در کارته صلح مزار شريف ادامه تحصيل کرد

ولي دست بيداد گر جنگ وحشت، بار ديگر فهيم را از آنجا مهاجر

ساخت اينبار بيرون از مرز هاي افغانستان به کشور پاکستان رفت و

دوره متوسطه و ليسه را در کراچي و پشاور به اتمام رساند.




استعداد و خلاقيت از اوان کودکي در وي هويدا بود




نوجوان پر تلاش در هر عرصه ي زندگي،




وقت خود را هميشه صرف ساخت کار دستي و هنر مي نمود.




و موسيقي را در وجود خود مي پروريد.




با روشن شدن وضعيت سياسي و حاکميت مردم سالاري

فهيم با خانواده اش به کشور برگشت و شامل دانشکده انجنيري شد




و امسال سال اخير تحصيلات عالي اش است.




هرچند دو بار ديگر در پروسه ستاره افغان اشتراک کرد بود




ولي بنابه معاذيري که داشت موفق نشد.




امسال به تشويق دوستان و خانواده اش در دوره 15 ستاره افغان

اشتراک کرد و خلاقيت و پشت کار خود را به نمايش کشيد

که مورد استقبال مردم در گوشه گوشه ي جهان گرديد.




بي ترديد که فهيم فنا از جمله استعداد هاي منحصر به فرد موسيقي افغانستان است




به ويژه در سبک غزل و قوالي دست بالاي دارد

که ميتوان آهنگ هاي نابش را در يتيوب چينل و شبکه هاي اجتماعي مشاهده کرد.




براي فهيم فنا دوست خوب و هنرمندم

موفقيت هاي مزيد خواهانم.




با مهر




احمد محمود امپراطور




شنبه 17 حوت 1398 خورشيدي












  امشب برايت نامه نگاشتم تمنا دارم که به اغلاط نامه ام نپردازي فقط احساسم را با حس قشنگت بخوان اي پرورده ي اهوارا عالم غيب اي شگفته در مرغزار خيال من من آن نفس هاي گرم و معطرت را ميبوسم که باده شعر را در دماغم با ساقي و مطرب ميريزد و عشق را بيباکانه از چشمه ي جوشان دل فرياد ميزند اي آتش به جگر تابو شکن اي که قرآن در سينه داري ولي لبان شيرين و باده به جان فروشت صهباي عشق به لبم با زبان شعر ميريزد اي آشفته گيسوان سرو، تن اندام جانت به سلامت که اعمار جانم را فرو ميريزي تو از کدام شراره ي نمرود شعله بر داشتي که آتشم ميزني و از کدام گلشن خليل گل ربوده ي که بر سرم ميريزي از چشمم گل مي شکوفاني و از جگرم گلستان عشق ميروياني با برتافتن روي، تيشه ي فرهاد را از کجا کردي و به شيريني به جانم روا داشتي اي مسلمان کافر به عشق اي بي خبر از آن که من کودک عشقت را شب ها در گهواره ي دلم به لالايي نوازش کردم و بزرگ شدي کاش اين تجمع حلاوت ها که در تو اند سهم من ميبود در اين دنياي نا عادل است تو عادل باش اشک هايت را ميبوسم خنده هايت را در آلبوم قلبم حک ميکنم در سويدايي دلم محفوظي تپش قلب زيبايت را حس ميکنم عطر که از حرير تنت بيرون ميزنند ميبويم آه تو از کدام بهشت اينها را به يغما برده اي بر گو که ز چيني؟ چگلي؟ يا ز تاتاري يا از نوادگان يوسف و زليخايي يا به قصد غارتگري از ملک فرنگ آمده اي اي آنکه آفريننده تو به خود تبارک الذي بيده الملک گفت اي آشفته گيسويي دل آرام چه گويم از دل پريشانم که تو شاهي و من درمانده خاک نشين اين خاکدان بودن در کنارت سعادت ميخواهد که مرا از آن فرسنگ فرسنگ راه است چقدر ديگر از من دل مي ربايي؟ و به اين عصيانگر، ظالم رواميداري؟ داروي اين درد ديده در طبراق سينه با صفاي توست اي نيکو سرشت لعل به دامن حسنت به پيري رسد قدرتت به زوال و دارايي ات به اتمام ولي آنچه پا بر جاست و متعهد محبت من خواهد بود شايد هنوز مرا بيگانه خواني چون مرا از خودت بيگانه راني ولي از هرچه و هرکه برايت بهترينها را خواهم مرا بر تو مدعايي نيست به جز بويدن پيکر مشک بيزت به جز دست کشيدن به سروِ قدت و بوسيدن خاک قدمت به نگهي هجران کشيده مرا جز لقاي تو نه دنياي است و نه عقبا زمان در گذر است و من در کنار جاده ي دل چشم در راهم. ------------------------------ 10 عقرب 1398 خورشيدي اول نوامبر 2019 ترسايي با عشق امپراطور -- تصوير بردار: علي رضا کيهان




امشب برايت نامه نگاشتم
تمنا دارم که به اغلاط نامه ام نپردازي
فقط احساسم را با حس قشنگت بخوان
اي پرورده ي اهوارا عالم غيب
اي شگفته در مرغزار خيال من
من آن نفس هاي گرم و معطرت را ميبوسم که باده شعر را در دماغم با ساقي و مطرب ميريزد
و عشق را بيباکانه از چشمه ي جوشان دل فرياد ميزند
اي آتش به جگر
تابو شکن
اي که قرآن در سينه داري
ولي لبان شيرين و باده به جان فروشت صهباي عشق به لبم
با زبان شعر ميريزد
اي آشفته گيسوان سرو، تن اندام
جانت به سلامت که اعمار جانم را فرو ميريزي
تو از کدام شراره ي نمرود شعله بر داشتي که آتشم ميزني
و از کدام گلشن خليل گل ربوده ي که بر سرم ميريزي
از چشمم گل مي شکوفاني و از جگرم گلستان عشق ميروياني
با برتافتن روي، تيشه ي فرهاد را از کجا کردي و به شيريني به جانم روا داشتي
اي مسلمان کافر به عشق
اي بي خبر از آن که من کودک عشقت را شب ها در گهواره ي دلم به لالايي نوازش کردم و بزرگ شدي
کاش اين تجمع حلاوت ها که در تو اند
سهم من ميبود
در اين دنياي نا عادل است
تو عادل باش
اشک هايت را ميبوسم
خنده هايت را در آلبوم قلبم حک ميکنم
در سويدايي دلم محفوظي
تپش قلب زيبايت را حس ميکنم
عطر که از حرير تنت بيرون ميزنند ميبويم
آه تو از کدام بهشت اينها را به يغما برده اي
بر گو
که ز چيني؟ چگلي؟ يا ز تاتاري
يا از نوادگان يوسف و زليخايي
يا به قصد غارتگري از ملک فرنگ آمده اي
اي آنکه آفريننده تو به خود تبارک الذي بيده الملک گفت
اي آشفته گيسويي دل آرام
چه گويم از دل پريشانم که تو شاهي و من درمانده خاک نشين
اين خاکدان
بودن در کنارت سعادت ميخواهد
که مرا از آن فرسنگ فرسنگ راه است
چقدر ديگر از من دل مي ربايي؟
و به اين عصيانگر، ظالم رواميداري؟
داروي اين درد ديده
در طبراق سينه با صفاي توست
اي نيکو سرشت لعل به دامن
حسنت به پيري رسد
قدرتت به زوال
و دارايي ات به اتمام
ولي آنچه پا بر جاست و متعهد محبت من خواهد بود
شايد هنوز مرا بيگانه خواني
چون مرا از خودت بيگانه راني
ولي از هرچه و هرکه برايت بهترينها را خواهم
مرا بر تو مدعايي نيست
به جز بويدن پيکر مشک بيزت
به جز دست کشيدن به سروِ قدت
و بوسيدن خاک قدمت
به نگهي هجران کشيده
مرا جز لقاي تو نه دنياي است و نه عقبا
زمان در گذر است و من
در کنار جاده ي دل
چشم در راهم.
------------------------------
10 عقرب 1398 خورشيدي
اول نوامبر 2019 ترسايي
با عشق
امپراطور
--
تصوير بردار:
علي رضا کيهان


  مخمس احمد محمود امپراطور  با ترک بت و ديـر و کليسا نظرت چيست با رد شدن از کوچه ي ليلا نظرت چيست با قطـــع نظر از غـــم دنيا نظرت چيست با گــــم شدن از وادي شبها نظرت چيست ترک دو جهان بــا دل شيدا نظرت چيست --------------------------------------- مــــا در تپش آبـــــاد خــــود آبـــاد نگشتيم خنــــديديم و بــا خنـده ي خود شاد نگشتيم از پنجــــره بيـــــرون شــــديم آزاد نگشتيم بعــــد از سر خود از چه سبب ياد نگشتيم بر خيز رويم جانب صحرا نظرت چيست --------------------------------------- الفـــــاظ بد و عهـــــد شـــکستن ز کجا شد بدبختي و خونــــريزي و کشتن ز کجا شد خودخواهي و نيـرنگ و گسستن ز کجا شد خـون در بــدل خـون تــو شستن ز کجا شد گر بسته کنيم صورت دعوا نظرت چيست --------------------------------------- در اوج سخن قافيــــــــــه پــــرداز بگرديم با مطرب و مينـــا و مي همـــراز بگرديم با همــــدل و هم فـــــکر هـم آواز بگرديم هـــــر چنـــد نشد رفتــــن مان باز بگرديم در شهر کنيـــم غلغله بر پا نظرت چيست --------------------------------------- تاکي بخوريم غصـــه به دارايي و املاک چون مور بســوزيم به هـر دانه و خاشاک شرم است کنيم فخــر به آقــــايي و ملاک گر است چنين شعله بزن اين همه ادراک خود را نه کشيم از پي فردا نظرت چيست --------------------------------------- کو فخـــر کجا شـــادي فقط درد و وخامت هـــــر روز که بدتــــر بود از روز قيامت اي خاک به اين دغدغـــه و نام و شهامت پر گشته درون همـــه از بغض و ملامت آتش بزنيم جامــــه ي تقوا نظرت چيست --------------------------------------- من خار بيابانــــــــــم و تو نو گل گلــــزار من از همــــه ديوانه و تو از همه هوشيار در راهي تو خود را فکنــم سوختــه بيمار دستمال سرت را به سـرم کي زني دستار با بوســـــه کني حل معــما نظرت چيست --------------------------------------- اي شوخ پري چهـــــره و اي لعل بدخشان محمود تو در کوچه ي عشقت شده حيران يا کافــــر محضم کن و، يــا پخته مسلمان ديگر نه تپــــم در پي هــر نا کس و نادان دل را بزنيــــــم جانب دريا نظرت چيست --------------------------------------- پنجشنبه 05 ثور 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 25 اپريل 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور

مخمس احمد محمود امپراطور

با ترک بت و ديـر و کليسا نظرت چيست

با رد شدن از کوچه ي ليلا نظرت چيست

با قطـــع نظر از غـــم دنيا نظرت چيست

با گــــم شدن از وادي شبها نظرت چيست

ترک دو جهان بــا دل شيدا نظرت چيست
---------------------------------------

مــــا در تپش آبـــــاد خــــود آبـــاد نگشتيم

خنــــديديم و بــا خنـده ي خود شاد نگشتيم

از پنجــــره بيـــــرون شــــديم آزاد نگشتيم

بعــــد از سر خود از چه سبب ياد نگشتيم

بر خيز رويم جانب صحرا نظرت چيست
---------------------------------------

الفـــــاظ بد و عهـــــد شـــکستن ز کجا شد

بدبختي و خونــــريزي و کشتن ز کجا شد

خودخواهي و نيـرنگ و گسستن ز کجا شد

خـون در بــدل خـون تــو شستن ز کجا شد

گر بسته کنيم صورت دعوا نظرت چيست
---------------------------------------

در اوج سخن قافيــــــــــه پــــرداز بگرديم

با مطرب و مينـــا و مي همـــراز بگرديم

با همــــدل و هم فـــــکر هـم آواز بگرديم

هـــــر چنـــد نشد رفتــــن مان باز بگرديم

در شهر کنيـــم غلغله بر پا نظرت چيست
---------------------------------------

تاکي بخوريم غصـــه به دارايي و املاک

چون مور بســوزيم به هـر دانه و خاشاک

شرم است کنيم فخــر به آقــــايي و ملاک

گر است چنين شعله بزن اين همه ادراک

خود را نه کشيم از پي فردا نظرت چيست
---------------------------------------

کو فخـــر کجا شـــادي فقط درد و وخامت

هـــــر روز که بدتــــر بود از روز قيامت

اي خاک به اين دغدغـــه و نام و شهامت

پر گشته درون همـــه از بغض و ملامت

آتش بزنيم جامــــه ي تقوا نظرت چيست
---------------------------------------

من خار بيابانــــــــــم و تو نو گل گلــــزار

من از همــــه ديوانه و تو از همه هوشيار

در راهي تو خود را فکنــم سوختــه بيمار

دستمال سرت را به سـرم کي زني دستار

با بوســـــه کني حل معــما نظرت چيست
---------------------------------------

اي شوخ پري چهـــــره و اي لعل بدخشان

محمود تو در کوچه ي عشقت شده حيران

يا کافــــر محضم کن و، يــا پخته مسلمان

ديگر نه تپــــم در پي هــر نا کس و نادان

دل را بزنيــــــم جانب دريا نظرت چيست
---------------------------------------

پنجشنبه 05 ثور 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 25 اپريل 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


 يادي از مردي که پاک آمد و، پاک  زيست و پاک به رحمت حق پيوست.  --------------------------------  سروران، عزيزان و دوستان  گرانقدر و بي آلايشم  سلام و عليکم و رحمته الله برکات.!  تمنا ميکنم با دودمان نجيب تان در هر گوشه و  کنار جهان که هستيد سالم و سر حال باشيد  و عقربه هاي زمان موفق آرزو هايتان ثانيه و ثالثه بپيمايد.  امروز براي من روز متفاوت است روز يست  که همه ساله آنرا با حضور داشت بزرگان و خبره گان  تجليل ميکرديم.  ولي با گذشت پنج سال اين روز سبز و خجسته را  با اشک حسرت و تنهايي بزرگ داشت ميکنم.  سيزدهم ميزان مصادف است  به هشتاد و سومين سالروز تولد شاعر توانا؛  مرد سياست؛ شخصيت ملي؛الگوي وفاداري  وطن پرستي وفرزند معنوي و ياور نظامي  آخرين پادشاه افغانستان  (شير احمد ياور کنگورچي).  امروز غرق خاطرات شدم که در چنين روزي  در سيزدهم ميزان سال 1393 آمادگي گرفتم  تا خودماني تر از جشن تولد حضرت قبله ام تجليل کنم.  تصوير ايشان را بزرگ چاپ کردم و با هداياي مختلف که  از پيش آماده ساخته بودم منتظر ماندم که چه وقت  از اتاق کار خود بيرون شوند تا به پيشواز شان بروم  که ناگهان از منزل بالا ساختمان خانه  صداي زمزمه هايشان طنين انداز شد،  نزديک شدم و سلام کردم  گفت خيريت است  گفتم بلي صاحب  ولي امروز براي ما روز زيبا و با شکوه است.  خنديد و گفت چطور؟  گفتم صاحب امروز سيزدهم ميزان روز تولد شماست.  گفت من پير شدم و خودت هنوز جشن تولد ميگيري؟  گفتم خواهش ميکنم.  بعد تصوير را خدمت شان تقديم کردم،  گفت زيباست اما چه ضرور من که خود زنده هستم چه  نيازي به چوکات نمودن تصوير آنهم به اين بزرگي  مکث کوتاه کرد و  گفت بسيار تشکر بچيم  پيش آمدن و رويم را  بوسيدن و من دست هايشان بوسيدم  برايم آرزوي سلامتي و بهروزي کرد.  فکر کنم آنروز آخرين خوشي هايم بود که  با حضرت استاد کنگورچي داشتم و از آن به  بعد چه روز هاي دشوار سرم گذشت و امروز پا همان تصوير بيجان  سالروز شانرا همراه مادرم با تلاوت قرآن عظيم الشان گرامي داشتيم.  روحشان شاد نامشان ستوده باد.  يکشنبه 13 ميزان 1399هجري خورشيدي  امپراطور  کابل/افغانستان


يادي از مردي که پاک آمد و، پاک

زيست و پاک به رحمت حق پيوست.

--------------------------------

سروران، عزيزان و دوستان

گرانقدر و بي آلايشم

سلام و عليکم و رحمته الله برکات.!

تمنا ميکنم با دودمان نجيب تان در هر گوشه و

کنار جهان که هستيد سالم و سر حال باشيد

و عقربه هاي زمان موفق آرزو هايتان ثانيه و ثالثه بپيمايد.

امروز براي من روز متفاوت است روز يست

که همه ساله آنرا با حضور داشت بزرگان و خبره گان

تجليل ميکرديم.

ولي با گذشت پنج سال اين روز سبز و خجسته را

با اشک حسرت و تنهايي بزرگ داشت ميکنم.

سيزدهم ميزان مصادف است

به هشتاد و سومين سالروز تولد شاعر توانا؛

مرد سياست؛ شخصيت ملي؛الگوي وفاداري

وطن پرستي وفرزند معنوي و ياور نظامي

آخرين پادشاه افغانستان

(شير احمد ياور کنگورچي).

امروز غرق خاطرات شدم که در چنين روزي

در سيزدهم ميزان سال 1393 آمادگي گرفتم

تا خودماني تر از جشن تولد حضرت قبله ام تجليل کنم.

تصوير ايشان را بزرگ چاپ کردم و با هداياي مختلف که

از پيش آماده ساخته بودم منتظر ماندم که چه وقت

از اتاق کار خود بيرون شوند تا به پيشواز شان بروم

که ناگهان از منزل بالا ساختمان خانه

صداي زمزمه هايشان طنين انداز شد،

نزديک شدم و سلام کردم

گفت خيريت است

گفتم بلي صاحب

ولي امروز براي ما روز زيبا و با شکوه است.

خنديد و گفت چطور؟

گفتم صاحب امروز سيزدهم ميزان روز تولد شماست.

گفت من پير شدم و خودت هنوز جشن تولد ميگيري؟

گفتم خواهش ميکنم.

بعد تصوير را خدمت شان تقديم کردم،

گفت زيباست اما چه ضرور من که خود زنده هستم چه

نيازي به چوکات نمودن تصوير آنهم به اين بزرگي

مکث کوتاه کرد و

گفت بسيار تشکر بچيم

پيش آمدن و رويم را

بوسيدن و من دست هايشان بوسيدم

برايم آرزوي سلامتي و بهروزي کرد.

فکر کنم آنروز آخرين خوشي هايم بود که

با حضرت استاد کنگورچي داشتم و از آن به

بعد چه روز هاي دشوار سرم گذشت و امروز پا همان تصوير بيجان

سالروز شانرا همراه مادرم با تلاوت قرآن عظيم الشان گرامي داشتيم.

روحشان شاد نامشان ستوده باد.

يکشنبه 13 ميزان 1399هجري خورشيدي

امپراطور

کابل/افغانستان


  يک غنچـــه بخند و صد گلستانم ده از لعــــل لبت لعـــــل بدخشــــانم ده ويــــــران شده ام بيـــــا و سامانم ده آرامشـــي بــــر حـــال پريشـــانم ده اي کافــــر من دوبــــاره ايمــــانم ده --------------------------------- گه زاهــد و گاهي بت پرستم کردي گاهي تو فـــراز و گاهي پستم کردي بـــا نيــــم نــگاه سيــــاه مستم کردي جان دادي و کشتي باز هستم کردي از خــاک رهت به ديـــده درمانم ده --------------------------------- من تلخـــــي بــــــاده را نمي فهميدم از ســــــادگي ســاده را نمي فهميدم از چــــرخ فتـــــــاده را نمي فهميدم اصــــلن ره و جــاده را نمي فهميدم بر گو چه کنــــــم تو حال فرمانم ده --------------------------------- با مــــدعي، مـــدهي شــدي دانستم در ملک دلــــم شهي شـــدي دانستم با گفتـــــه ي دل رهي شدي دانستم اي ســــرو شکر سهي شدي دانستم جان از کف من برفته است جانم ده --------------------------------- داري تو هــــــــزار تـا خريدار ولي در گوشــــه ي دهِ و بيـن بازار ولي مي ديدمت از جغ هـــاي ديوار ولي دل مي کنــــــد آرزوي بسيـــار ولي يک بنــــد بغل به زيــــــر دالانم ده --------------------------------- م شده اي و بس فريبــا شده اي در بـــردن دل تــــو دام دلها شده اي خورشيد به روز و ماه شبها شده اي در کشــــور عشق تـا زليخا شده اي يوسف شده ام به مصــــر زندانم ده --------------------------------- عمــــرم به قـــــد بلندت اندازه شود چشم به دو چشم مست تو غازه شود لب را بگـــذار تــــا لبـــــم تازه شود تنگم به فشــــار رفــــع خميازه شود بعـدن خـــــــم بــــاده از گريبانم ده --------------------------------- اين صحنه چقـــــدر ها تماشايي بود همــــگون بهــــــار پر شکوفايي بود پر عـــــالمِ نغــزِ عشق و زيبايي بود محمود به ديــــدن تو ســــودايي بود آغــــــوش بهشت در بيــــــــابانم ده --------------------------------- بامداد شنبه 03 حوت ( اسفند ) 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 22 فبروري 2020 ترسايي سرودم با مهر   احمد محمود امپراطور




 يک غنچـــه بخند و صد گلستانم ده

از لعــــل لبت لعـــــل بدخشــــانم ده

ويــــــران شده ام بيـــــا و سامانم ده

آرامشـــي بــــر حـــال پريشـــانم ده

اي کافــــر من دوبــــاره ايمــــانم ده

---------------------------------

گه زاهــد و گاهي بت پرستم کردي

گاهي تو فـــراز و گاهي پستم کردي

بـــا نيــــم نــگاه سيــــاه مستم کردي

جان دادي و کشتي باز هستم کردي

از خــاک رهت به ديـــده درمانم ده
---------------------------------

من تلخـــــي بــــــاده را نمي فهميدم

از ســــــادگي ســاده را نمي فهميدم

از چــــرخ فتـــــــاده را نمي فهميدم

اصــــلن ره و جــاده را نمي فهميدم

بر گو چه کنــــــم تو حال فرمانم ده
---------------------------------

با مــــدعي، مـــدهي شــدي دانستم

در ملک دلــــم شهي شـــدي دانستم

با گفتـــــه ي دل رهي شدي دانستم

اي ســــرو شکر سهي شدي دانستم

جان از کف من برفته است جانم ده
---------------------------------

داري تو هــــــــزار تـا خريدار ولي

در گوشــــه ي دهِ و بيـن بازار ولي

مي ديدمت از جغ هـــاي ديوار ولي

دل مي کنــــــد آرزوي بسيـــار ولي

يک بنــــد بغل به زيــــــر دالانم ده
---------------------------------

م شده اي و بس فريبــا شده اي

در بـــردن دل تــــو دام دلها شده اي

خورشيد به روز و ماه شبها شده اي

در کشــــور عشق تـا زليخا شده اي

يوسف شده ام به مصــــر زندانم ده
---------------------------------

عمــــرم به قـــــد بلندت اندازه شود

چشم به دو چشم مست تو غازه شود

لب را بگـــذار تــــا لبـــــم تازه شود

تنگم به فشــــار رفــــع خميازه شود

بعـدن خـــــــم بــــاده از گريبانم ده
---------------------------------

اين صحنه چقـــــدر ها تماشايي بود

همــــگون بهــــــار پر شکوفايي بود

پر عـــــالمِ نغــزِ عشق و زيبايي بود

محمود به ديــــدن تو ســــودايي بود

آغــــــوش بهشت در بيــــــــابانم ده
---------------------------------

بامداد شنبه 03 حوت ( اسفند ) 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 22 فبروري 2020 ترسايي

سرودم

با مهر

  احمد محمود امپراطور


  زندگـــــاني گشت زندان بي رقم حال مـــــردم شد پريشان بي رقم پــــــاسِ يـــــــار شد تهي بالِ هما بيوفــــايي گشت آســـــان بي رقم آدم و آدمــــــگري بربــــــاد رفت منقــــرض شد نسلِ انسان بي رقم عشق تا شـــد معني اش همبستري بي حيــــايي شد نمـــــايان بي رقم ناسيــــاسيون شــــدن در جـان هم مردمــــان کردن پريشان بي رقم از رئيس و قاضـــــي و ملا و عام يک ز يک باشد هــراسان بي رقم منفعت ها گشت باهــــم مشترک متــــحد ديـــــدم رقيبــــان بي رقم بار خـر را ساربــان بر دوش کرد پادشــــــاه شد خانه سامان بي رقم عالم و دانشـــــوران شد زير خاک سگ گرفت جــاي سخندان بي رقم عسکر و جنــــــرال شد خانه نشين سارقيـــــن گشتن قومندان بي رقم تا وطن شد خانــه ي خانه خــراب باغ و بــرزن گشت ويـران بي رقم از حقيــقت ها سخن گفتن خطاست حلقوم ات گيــرند به دندان بي رقم عرضه شد تا هرزه در بازار ملک ارز و ارزش گـشت ارزان بي رقم جان من دستت به هــر ناکس مـده شهـــــر پر باشد ز شيطان بي رقم کس نصيحت بشنــــو آگــــاه نشد گر بگفتم صـاف و عريان بي رقم اين رديف تـــــازه ي محمود مــــا ميشـــــود در ذهــن پيچان بي رقم -------------------------------- يکشنبه 24 قوس 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 15 دسامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




زندگـــــاني گشت زندان بي رقم

حال مـــــردم شد پريشان بي رقم

پــــــاسِ يـــــــار شد تهي بالِ هما

بيوفــــايي گشت آســـــان بي رقم

آدم و آدمــــــگري بربــــــاد رفت

منقــــرض شد نسلِ انسان بي رقم

عشق تا شـــد معني اش همبستري

بي حيــــايي شد نمـــــايان بي رقم

ناسيــــاسيون شــــدن در جـان هم

مردمــــان کردن پريشان بي رقم

از رئيس و قاضـــــي و ملا و عام

يک ز يک باشد هــراسان بي رقم

منفعت ها گشت باهــــم مشترک

متــــحد ديـــــدم رقيبــــان بي رقم

بار خـر را ساربــان بر دوش کرد

پادشــــــاه شد خانه سامان بي رقم

عالم و دانشـــــوران شد زير خاک

سگ گرفت جــاي سخندان بي رقم

عسکر و جنــــــرال شد خانه نشين

سارقيـــــن گشتن قومندان بي رقم

تا وطن شد خانــه ي خانه خــراب

باغ و بــرزن گشت ويـران بي رقم

از حقيــقت ها سخن گفتن خطاست

حلقوم ات گيــرند به دندان بي رقم

عرضه شد تا هرزه در بازار ملک

ارز و ارزش گـشت ارزان بي رقم

جان من دستت به هــر ناکس مـده

شهـــــر پر باشد ز شيطان بي رقم

کس نصيحت بشنــــو آگــــاه نشد

گر بگفتم صـاف و عريان بي رقم

اين رديف تـــــازه ي محمود مــــا

ميشـــــود در ذهــن پيچان بي رقم
--------------------------------

يکشنبه 24 قوس 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 15 دسامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


پيش آمده باشد که پريشان شده باشي محتاج به يک لقمه گک نان شده باشي  در کشور خود بي سر و سامان شده باشي  بنشسته در آبادي و ويران شده باشي  از کرده و ناکرده پشيمان شده باشي  ------------------------------- بدون که جنگي شود آواره بگردي  در بين خلايق بد و بيکاره بگردي  مفلوک ترين آدم سياره بگردي   باشد همه چيز و ولي بيچاره بگردي همراهي خودت دست و گريبان شده باشي  ------------------------------- گاهي بزنند بر سرت و گاه به پايت  در بسته کند بنده و هم ذات خدايت  مقبول نگردد سر زاري و دعايت  از درد بيميري و نيابي تو دوايت از خاک سياه هم کده ارزان شده باشي ------------------------------- در کوچه برآيي سر راهي تو بگيرند  تا شور خوري بوت و کلاهي تو بگيرند  با سادگي اسباب رفاهي تو بگيرند  تا گويي سخن ناله و آهي تو بگيرند  در هر نفس سوخته زندان شده باشي ------------------------------- از کوچه بگردي و رهي خانه نيابي  بام و دري بشکسته ي کاشانه نيابي  ز هوشيار شوي خسته و ديوانه نيابي  از دوست تو بگريزي و بيگانه نيابي  در عالم نا باوري بي جان شده باشي ------------------------------ جز جهل ديگر چيزي برايت نپسندند  از علم و هنر گويي سخن بر تو بخندند راه و در دانشکده  بر روي تو  بندند  تا سرحد مرگ و اجل هم از تو نگردند محروم تو از مجلس رندان شده باشي  ------------------------------- در شهر شود بر سر تو غلغله بسيار  تنها شوي و از همگان گردي تو بيزار  شخصي تو نيابي که بود محرم اسرار  آندم شوي از حال دل من تو خبر دار روزي که چو محمود سخندان شده باشي  ------------------------------- يکشنبه 25 ثور 1401خورشيدي  که برابر ميشود به  15/05/2022 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور

مخمس

 


پيش آمده باشد که پريشان شده باشي


محتاج به يک لقمه گک نان شده باشي



در کشور خود بي سر و سامان شده باشي


بنشسته در آبادي و ويران شده باشي


از کرده و ناکرده پشيمان شده باشي


-------------------------------


بدون که جنگي شود آواره بگردي


در بين خلايق بد و بيکاره بگردي


مفلوک ترين آدم سياره بگردي


باشد همه چيز و ولي بيچاره بگردي


همراهي خودت دست و گريبان شده باشي


-------------------------------


گاهي بزنند بر سرت و گاه به پايت


در بسته کند بنده و هم ذات خدايت


مقبول نگردد سر زاري و دعايت


از درد بيميري و نيابي تو دوايت


از خاک سياه هم کده ارزان شده باشي


-------------------------------


در کوچه برآيي سر راهي تو بگيرند


تا شور خوري بوت و کلاهي تو بگيرند


با سادگي اسباب رفاهي تو بگيرند


تا گويي سخن ناله و آهي تو بگيرند


در هر نفس سوخته زندان شده باشي


-------------------------------


از کوچه بگردي و رهي خانه نيابي


بام و دري بشکسته ي کاشانه نيابي


ز هوشيار شوي خسته و ديوانه نيابي


از دوست تو بگريزي و بيگانه نيابي


در عالم نا باوري بي جان شده باشي


------------------------------


جز جهل ديگر چيزي برايت نپسندند


از علم و هنر گويي سخن بر تو بخندند


راه و در دانشکده بر روي تو بندند


تا سرحد مرگ و اجل هم از تو نگردند


محروم تو از مجلس رندان شده باشي


-------------------------------


در شهر شود بر سر تو غلغله بسيار


تنها شوي و از همگان گردي تو بيزار


شخصي تو نيابي که بود محرم اسرار


آندم شوي از حال دل من تو خبر دار


روزي که چو محمود سخندان شده باشي


-------------------------------


يکشنبه 25 ثور 1401خورشيدي


که برابر ميشود به


15/05/2022


ترسايي


سرودم




 






يک لحظـــــه نمي باشــــي پريشان تو ميشم دلخــــورده، سراسيمــــــه و حيران تو ميشم از پشتِ ســــــرِ پنجره با ديده ي خونبـــــار من منتظـــرِ جلـــــــوه ي تابــــــان تو ميشم از جنگل و کوه و کمـر و شهر به تنـــــــگم اي قبلــــــه نمـــــــا رو به بيــــابان تو ميشم ژوليــــــده و خونين جـــگر و خانـــه بدوشم مجنونِ توهـــــم گوش به فـــــرمان تو ميشم يک مصر زليخايي و تهمت چه ضرور است بــي ولچک و زولانــــــه به زندان تو ميشم با حسنِ خودت عالمـي را بُـــردي به يغمــا من محــو هميـــــن بُـــردن آســـان تو ميشم در دين خودم کافر و در عشق تو مصروف غــــــارتگر دل صـــــدقه ي ايمان تو ميشم لعــــلِ لب و دندان تو هوش از سـر من برد در حســـــرت مخمـــوري چشمـان تو ميشم در مجلسِ رنـــــدانِ تو مي خوره زياد است خــاکِ قــــــــدم بـــــاده پــــرستـان تو ميشم زيبــــــــــايي تـــو آفت جان گشت برايـــــم در هــــــر نفسِ زنــــدگي تـــــوان تو ميشم در ميکده و ديـــــــر و کليسا تو نبـــــــودي در کعبــــــه بيـــا روزي مسلمان تو ميشم گه گريه و گهي خنده و گه ناله ي جانسوز از سينـــــه برون آرم و توفــــــان تو ميشم روزي به بــــرم آيــي و محمود بـــــگويي قربــــان تو قربــــان تو قربـــــان تو ميشم --------------------------------------- بامداد دوشنبه 18 قوس 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 09 دسامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور
يک لحظه نمي باشي پريشان تو ميشم عکس و شعر از احمد محمود امپراطور




يک لحظـــــه نمي باشــــي پريشان تو ميشم

دلخــــورده، سراسيمــــــه و حيران تو ميشم

از پشتِ ســــــرِ پنجره با ديده ي خونبـــــار

من منتظـــرِ جلـــــــوه ي تابــــــان تو ميشم

از جنگل و کوه و کمـر و شهر به تنـــــــگم

اي قبلــــــه نمـــــــا رو به بيــــابان تو ميشم

ژوليــــــده و خونين جـــگر و خانـــه بدوشم

مجنونِ توهـــــم گوش به فـــــرمان تو ميشم

يک مصر زليخايي و تهمت چه ضرور است

بــي ولچک و زولانــــــه به زندان تو ميشم

با حسنِ خودت عالمـي را بُـــردي به يغمــا

من محــو هميـــــن بُـــردن آســـان تو ميشم

در دين خودم کافر و در عشق تو مصروف

غــــــارتگر دل صـــــدقه ي ايمان تو ميشم

لعــــلِ لب و دندان تو هوش از سـر من برد

در حســـــرت مخمـــوري چشمـان تو ميشم

در مجلسِ رنـــــدانِ تو مي خوره زياد است

خــاکِ قــــــــدم بـــــاده پــــرستـان تو ميشم

زيبــــــــــايي تـــو آفت جان گشت برايـــــم

در هــــــر نفسِ زنــــدگي تــــاوان تو ميشم

در ميکده و ديـــــــر و کليسا تو نبـــــــودي

در کعبــــــه بيـــا روزي مسلمان تو ميشم

گه گريه و گهي خنده و گه ناله ي جانسوز

از سينـــــه برون آرم و توفــــــان تو ميشم

روزي به بــــرم آيــي و محمود بـــــگويي

قربــــان تو قربــــان تو قربـــــان تو ميشم
---------------------------------------

بامداد دوشنبه 18 قوس 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 09 دسامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَ?نِ الرَّحِيمِ  غزل به ترجمه سوره مبارکه  وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا  *******************  سوگند به روشنــــــــــــايي خـورشيدش  سوگند به مـــــاه کــــه در پـــي تاييدش  سوگند به روز، چون زمين روشن کرد  سوگند به شب، چو پـرده بـــر پوشيدش  سوگند به آسمــــان و، افـراشتــــــه اش  سوگند به زميــن و آنکه گستــــرديدش  سوگند به نفس و آفـــــــــريننــــــــده او  تقـــــوا بکني نمي رســــــــــد تهديدش  با پاکـــي نفس خـــود سعـــــــادت يابي  آلــــــوده کســـــان همي کنـــد نوميدش  چون قـــوم ثمود طاغي و کــــذب نکن  چون مي برســــد بــلاي بـــــا تمديدش  از قاصـــــد حق سخن ز دل نشنيــــدن  سر بـاز زدن ز حـــــکم و از توحيدش  رحـــــمِ نکند خدا به بيــــــداد گــــران  محمود رســـــد بـــه مسنــــــــد اميدش ----------------------------------  سه شنبه 16 ثور 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 05 مي 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

غزل به ترجمه سوره مبارکه

وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا

*******************

سوگند به روشنــــــــــــايي خـورشيدش

سوگند به مـــــاه کــــه در پـــي تاييدش

سوگند به روز، چون زمين روشن کرد

سوگند به شب، چو پـرده بـــر پوشيدش

سوگند به آسمــــان و، افـراشتــــــه اش

سوگند به زميــن و آنکه گستــــرديدش

سوگند به نفس و آفـــــــــريننــــــــده او

تقـــــوا بکني نمي رســــــــــد تهديدش

با پاکـــي نفس خـــود سعـــــــادت يابي

آلــــــوده کســـــان همي کنـــد نوميدش

چون قـــوم ثمود طاغي و کــــذب نکن

چون مي برســــد بــلاي بـــــا تمديدش

از قاصـــــد حق سخن ز دل نشنيــــدن

سر بـاز زدن ز حـــــکم و از توحيدش

رحـــــمِ نکند خدا به بيــــــداد گــــران

محمود رســـــد بـــه مسنــــــــد اميدش
----------------------------------

سه شنبه 16 ثور 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 05 مي 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  ياد آن روزگاران بخير  من شش سال داشتم  و با محبت فراوان دست  به گردان حضرت قبله ام (شير احمد ياور کنگورچي)  کردم  و عکس ما را اخذ نمودند.  و آن جوان ايستاده برادرم احمد شاه است.  زندگي با عشق، محبت و ادب جريان داشت  شهر زيبا کابل آخرين سال خوشبختي و آرامش خود را سپري ميکرد  و عقربه هاي ساعت آمدن جنگ خونريزي خانه به خانه را فرياد ميزد.  روز هاي بهاري داشت ختم ميشد و تابستان پر بار و با برکت آهسته، آهسته از راه ميرسيد.  اقامتگاه ما جاي امني بود و پدرم بر مقام سلطنت خود هر ساعت و هر لحظه ادب و معرفت با نوازش و لبخند برايم هديه ميکرد.  عطر شبو و رايحه گل رُز فضاي حويلي را معطر مي نمود و گرگ وفادار ما که نينو NINO نام داشت پاس وفاداري را ادا مي کرد.  زندگي کودکانه اي من از همين مکان و زير سايه آن مرد بزرگ جوانه کشيد.  پروردگار عالميان روح پدرم را با جميع گذشتگان تا قيام قيامت در لفافه هاي رحمانيتش شاد و آرام داشته باشد.  موقعيت و تاريخ تصوير:  کارته_سوم_شهر_کابل  سال 1369 هجري خورشيدي  با مهر  احمد_محمود_امپراطور




ياد آن روزگاران بخير

من شش سال داشتم

و با محبت فراوان دست

به گردان حضرت قبله ام (شير احمد ياور کنگورچي)

کردم

و عکس ما را اخذ نمودند.

و آن جوان ايستاده برادرم احمد شاه است.

زندگي با عشق، محبت و ادب جريان داشت

شهر زيبا کابل آخرين سال خوشبختي و آرامش خود را سپري ميکرد

و عقربه هاي ساعت آمدن جنگ خونريزي خانه به خانه را فرياد ميزد.

روز هاي بهاري داشت ختم ميشد و تابستان پر بار و با برکت آهسته، آهسته از راه ميرسيد.

اقامتگاه ما جاي امني بود و پدرم بر مقام سلطنت خود هر ساعت و هر لحظه ادب و معرفت با نوازش و لبخند برايم هديه ميکرد.

عطر شبو و رايحه گل رُز فضاي حويلي را معطر مي نمود و گرگ وفادار ما که نينو NINO نام داشت پاس وفاداري را ادا مي کرد.

زندگي کودکانه اي من از همين مکان و زير سايه آن مرد بزرگ جوانه کشيد.

پروردگار عالميان روح پدرم را با جميع گذشتگان تا قيام قيامت در لفافه هاي رحمانيتش شاد و آرام داشته باشد.

موقعيت و تاريخ تصوير:

کارته_سوم_شهر_کابل

سال 1369 هجري خورشيدي

با مهر

احمد محمود امپراطور


  آفت از هـــــر طــــــرف دوان آمد آتـــــش جهـــــــل در ميــــــان آمد صــلح بـــــــا جنــــگ ارمغان آمد بس خيـــــــانت از اين شبـــان آمد گــــــــرگ در رمــــــه پاسبان آمد -------------------------------- ولــــــد زانــــي تـــــا که شد رهبر خلق دانــــــــا فتــــــاد بيــــن شرر تــــــــار شد روشنـــــــــــايي انور صــــــدر مجلس نشست بــد اختـر مرمي در سينـــــــــه ها نشان آمد -------------------------------- چـــــــادر زن ز جنس جــــالي شد کاکــــه گي حــــرفي لاابــــالي شد صفت شيــــــــر در شغــــــالي شد کسب منصــــب به خايـه مالي شد  در راس کـــــــــــــــاروان آمد -------------------------------- گلشـــــن و بــــــاغ ما بگشت لجن خشک شد هر کجاي دشت و دمن تا کــــــه پوشيد خـــر کلاه و چپن بيشتـــــــــر گـــرم شد فروش کفن پادشـــــــــاه مُــــرد و پاده وان آمد -------------------------------- خون بريــــزند به خون حمام کنند نان دريـــــــــوزه صرف شام کنند بــــــوي بـــــــاروت در مشام کنند اجنبــــــــي را بخود امـــــــام کنند گويـــــــــي که آخــــر و زمان آمد -------------------------------- مردمـــــــان هر سو در بدر کردند شهـــــــر و قشلاق در شرر کردند زنــــــدگي را دمــــي تبـــر کردند خود شــان رفتــــــــه معتبر کردند مرگ مظلـــــــوم و ناتـــــوان آمد -------------------------------- اين شريــــــــــران ننگ تاريخ اند قــــــــابل لعن و طعن و توبيخ اند وحشي ي بي قـــــــلاده و ميخ اند عاشق سنــــگ و کوره و سيخ اند ظلم از دست شـــــــان به جان آمد -------------------------------- کار شان است قتــــــــل و اوباشي حرف شــــان ناســــــزا و فحاشي ميـــــــزنند پيک ويسکي با داشي لاطــــي نامــــــــــردمان عيـاشي ديده خون شــــو که غم عيان آمد -------------------------------- بربريت به هــــــر سو است روان خلق کوچي و نيست جــــا و مکان دست و پا بسته چشـــــم ها نگران يکي ســـــــر داد و ديـــــگر تنبان يعنـــــي بدبختــــي جــــاودان آمد ------------------------------- جاي مـــژه گـــــــرفته است ابرو از عزب شيمـه رفت و از گل بو خر به مُـرد و شکسته است کدو زن کنـــد جــــاي مرد، مرد فرو ذکـــر انديشـــــــه در ميـــان آمد ------------------------------- سلطه آمـــد به دست هر منحوس چهار سو پــر ز مخبر و جاسوس فخـــــر کي ميشود به بي ناموس خاک در شـد وطن فسوس فسوس شهـــــد را طعـــــــم شوکران آمد ------------------------------- سر و صورت به روي خاک زدم نمکِ غــــــــــم به قلب چاک زدم اين مخمس چــــه تابنــــــاک زدم ز بــــدان خويش انفــــــکاک زدم محمود همچون ستـــــــارگان آمد -------------------------------- پس از چاشت سه شنبه 19 سنبله 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 10 سپتمبر 2019 ترسايي ســــــــــرودم احمد محمود امپراطور




آفت از هـــــر طــــــرف دوان آمد
آتـــــش جهـــــــل در ميــــــان آمد
صــلح بـــــــا جنــــگ ارمغان آمد
بس خيـــــــانت از اين شبـــان آمد
گــــــــرگ در رمــــــه پاسبان آمد
--------------------------------
ولــــــد زانــــي تـــــا که شد رهبر
خلق دانــــــــا فتــــــاد بيــــن شرر
تــــــــار شد روشنـــــــــــايي انور
صــــــدر مجلس نشست بــد اختـر
مرمي در سينـــــــــه ها نشان آمد
--------------------------------
چـــــــادر زن ز جنس جــــالي شد
کاکــــه گي حــــرفي لاابــــالي شد
صفت شيــــــــر در شغــــــالي شد
کسب منصــــب به خايـه مالي شد
در راس کـــــــــــــــاروان آمد
--------------------------------
گلشـــــن و بــــــاغ ما بگشت لجن
خشک شد هر کجاي دشت و دمن
تا کــــــه پوشيد خـــر کلاه و چپن
بيشتـــــــــر گـــرم شد فروش کفن
پادشـــــــــاه مُــــرد و پاده وان آمد
--------------------------------
خون بريــــزند به خون حمام کنند
نان دريـــــــــوزه صرف شام کنند
بــــــوي بـــــــاروت در مشام کنند
اجنبــــــــي را بخود امـــــــام کنند
گويـــــــــي که آخــــر و زمان آمد
--------------------------------
مردمـــــــان هر سو در بدر کردند
شهـــــــر و قشلاق در شرر کردند
زنــــــدگي را دمــــي تبـــر کردند
خود شــان رفتــــــــه معتبر کردند
مرگ مظلـــــــوم و ناتـــــوان آمد
--------------------------------
اين شريــــــــــران ننگ تاريخ اند
قــــــــابل لعن و طعن و توبيخ اند
وحشي ي بي قـــــــلاده و ميخ اند
عاشق سنــــگ و کوره و سيخ اند
ظلم از دست شـــــــان به جان آمد
--------------------------------
کار شان است قتــــــــل و اوباشي
حرف شــــان ناســــــزا و فحاشي
ميـــــــزنند پيک ويسکي با داشي
لاطــــي نامــــــــــردمان عيـاشي
ديده خون شــــو که غم عيان آمد
--------------------------------
بربريت به هــــــر سو است روان
خلق کوچي و نيست جــــا و مکان
دست و پا بسته چشـــــم ها نگران
يکي ســـــــر داد و ديـــــگر تنبان
يعنـــــي بدبختــــي جــــاودان آمد
-------------------------------
جاي مـــژه گـــــــرفته است ابرو
از عزب شيمـه رفت و از گل بو
خر به مُـرد و شکسته است کدو
زن کنـــد جــــاي مرد، مرد فرو
ذکـــر انديشـــــــه در ميـــان آمد
-------------------------------
سلطه آمـــد به دست هر منحوس
چهار سو پــر ز مخبر و جاسوس
فخـــــر کي ميشود به بي ناموس
خاک در شـد وطن فسوس فسوس
شهـــــد را طعـــــــم شوکران آمد
-------------------------------
سر و صورت به روي خاک زدم
نمکِ غــــــــــم به قلب چاک زدم
اين مخمس چــــه تابنــــــاک زدم
ز بــــدان خويش انفــــــکاک زدم
محمود همچون ستـــــــارگان آمد
--------------------------------
پس از چاشت سه شنبه 19 سنبله 1398 خورشيدي
که برابر ميشود به 10 سپتمبر 2019 ترسايي
ســــــــــرودم
احمد محمود امپراطور










بر خيـــــز يار و يــــاران گرديم يار پروان

آفت به خويشتـــــــن برد دار و ندار پروان

بلخم در آتش جهـــــل ديروز دست و پا زد

امــــروز چاريکارم گشتــــــــه مزار پروان

کندز بخاک و خون شد بغلان در آتش افتاد

سيـــــلاب خانه ويران شد سر دچار پروان

آن ســـــر زمين لعـــل و آن لاجـــورد نامي

ماتــــم گرفتــــه ديـــــدم چون آبشار پروان

خاک جلال آبــــاد در خـــون خويش تر شد

از رانش ســــروبي شـــد داغـــــدار پروان

از غزني و شبــــرغان تا کنـدهار و نيمروز

چون باميــــان بامـــي شد غمگسار پروان

حال تخــــار و هلمنــــد کــــم از کنر نباشد

هــــــرات باستـــــاني شــــد اشکبار پروان

در غور و زابـــــل ما تــــــا پکتيا و فراه

ديدم که همچو پنجشيـــر شد بيقرار پروان

کابل که نيم قــرن است با درد کرده عادت

از فـــــارياب بدتــــــر شد روزگار پروان

وردک چو کاپيسا و بادغيس در عزا شد

لغمـــان و هم ارزگان شد ناگوار پروان

ديدم که آن سمنـــگان آن تخت تاجداران

از اين مصيبت محض گرديد خوار پروان

يک سوي کشور من يک لحظه نيست آرام

لوگر به زير آب است چون حال زار پروان

طفل ات صغيــــــر تاکـــي اي مادر طبيعت

بردي به عمق دريــــا سبزين بهار پروان

والله که ديــــده ام را بستـــــه نمي توانم

هر لحظه پيش چشمـــــم آيــد ديار پروان

محمود را توانــــي زين بيشتـــــر نباشد

يــــــارب العالمينا شو پــــرده دار پروان

-----------------------

بامداد پنجشنبه 05 سنبله 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 27 آگست 2020

ترسايي

سرودم
#احمد_محمود_امپراطور


شبِ چُــله، شبِ شــادي، شبِ يلداي من است شبِ عشق و شبِ شور و شبِ ليلاي من است شبِ سرد است ولــي گرمي عشق است وزين شبِ اورنـگ زمستـــــان و مسيحـاي من است هر طرف موج خمستــــان مي و، آتش وعشق شبِ وصـــل دل خونخورده و شيداي من است سينــــه ام در تپش و فکر من است در پــرواز شبِ شعر و شبِ آهنـگ شبِ نجواي من است سرخي تربوز و رخســـاره ي زيبــــــــاي انار شعله ي شوق به پيمـــــانه ي درياي من است مي پـــــرد مرغ نفس سوختــــه ام سوي نگار شبِ احســــاس و جنــــونِ دل تنهاي من است چشـــــــم ها تار محبت به تنـــــــم پيچيد است تک تک ثانيه هــــــا وعده ي فرداي من است بلبــــــلان ادب و معـــــــرفت هستنـــــد با هم جمع اين جمعيت از ناله و از نـــاي من است قدح ها سر کن و از مطرب مـــــا وعــظ شنو محمود اينجا سخن تـــــــــازه محياي من است ----------------------------------------- پنجشنبه 29 قوس 1397 خورشيدي که برابر ميشود به 20 دسمبر 2018 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




  


شبِ چُــله، شبِ شــادي، شبِ يلداي من است

شبِ عشق و شبِ شور و شبِ ليلاي من است

شبِ سرد است ولــي گرمي عشق است وزين

شبِ اورنـگ زمستـــــان و مسيحـاي من است

هر طرف موج خمستــــان مي و، آتش وعشق

شبِ وصـــل دل خونخورده و شيداي من است

سينــــه ام در تپش و فکر من است در پــرواز

شبِ شعر و شبِ آهنـگ شبِ نجواي من است

سرخي تربوز و رخســـاره ي زيبــــــــاي انار

شعله ي شوق به پيمـــــانه ي درياي من است

مي پـــــرد مرغ نفس سوختــــه ام سوي نگار

شبِ احســــاس و جنــــونِ دل تنهاي من است

چشـــــــم ها تار محبت به تنـــــــم پيچيد است

تک تک ثانيه هــــــا وعده ي فرداي من است

بلبــــــلان ادب و معـــــــرفت هستنـــــد با هم

جمع اين جمعيت از ناله و از نـــاي من است

قدح ها سر کن و از مطرب مـــــا وعــظ شنو

محمود اينجا سخن تـــــــــازه محياي من است

-----------------------------------------

پنجشنبه 29 قوس 1397 خورشيدي

که برابر ميشود به 20 دسمبر 2018 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


 



تصوير از جريان ضبط برنامه شب يلدا در شبکه تلوزيوني ميترا




شعر خواني احمد محمود امپراطور در نشست

دوره 13 ناي و نوا، ميديوتيک افغانستان



که با سعي و تلاش جناب محترم کريمي صاحب،

جناب محترم استاد عبدالله رسولي،

محترمه بانو فرح جان مصطفوي،

آقاي عبدالله زازي و ديگر عزيزان فرهيخته برگزار شده بود.



که از تک تک اين سروران بزرگ منش

ابراز تشکر و امتنان مي نمايم.



وهمچنان سپاس ويژه از بانوي گرانقدر محترمه ديانا جان حبيب

که اين ويديو را ضبط کردند و بدسترسم قرار دادند.



 







 


  نشکند قــــد ســـــروت، نشکند پــــر و بالت  کرده اي مــــرا بي تاب، با سـلوک و افعالت  چادر گـــلابي را، بستي در ســــــرت دستار  صدقـــــه اي تو ميگردم، اين قلنــدر احوالت  زلف تـــو شمالک زد، صورتت نمــــايان شد  دست و پاچه کرد هوشم، سرخي لب و خالت  مــــدتيست منهـــوکــــــم، درد بـــي دوا دارم  ده اجازه تا گيــــــــرم، بوســـه اي ز خلخالت  آن يگانـــــه اي عالــــم، آفــريده ات بي عيب  با پري نيــــايد جور، وصف حسن و تمثـالت  ني مــلا و ني زاهـــــد، ني سيد و ني شيخـم  مسجــــد ار نــــدادن ره، ميــــروم درمسـالت  پاو و چاريکي هرجا، جنس هاي ارزان است  سنجش مـــــرا ميـــکن، با حـــدودي مثقـالت  خو گرفته ام عمـــريست، جا براي رفتن کو؟  خاک درگه ات هستـــــم، از نشـــان پرچالت  کم علاقــه گي هايت، خاطرم برآشفتـه است  با که گشته اي مصروف، ياکه کرده اغفالت  اعتبار اين هستـــي، يک دم و هـــزاران غم  لحظه اي بيا بنشيـــن، دور شـــو ز جنجالت  سر به کف بوُد محمود، با اشـــاره ده فرمان  پس ديگر چه ميخواهــــي، از رساي اقبالت -----------------------------------------  دوشنبه 13 اسد 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 03 آگست 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور تصاوير و اشعار احمد محمود امپراطور AHMAD MAHMOOD IMPERATOR




نشکند قــــد ســـــروت، نشکند پــــر و بالت

کرده اي مــــرا بي تاب، با سـلوک و افعالت

چادر گـــلابي را، بستي در ســــــرت دستار

صدقـــــه اي تو ميگردم، اين قلنــدر احوالت

زلف تـــو شمالک زد، صورتت نمــــايان شد

دست و پاچه کرد هوشم، سرخي لب و خالت

مــــدتيست منهـــوکــــــم، درد بـــي دوا دارم

ده اجازه تا گيــــــــرم، بوســـه اي ز خلخالت

آن يگانـــــه اي عالــــم، آفــريده ات بي عيب

با پري نيــــايد جور، وصف حسن و تمثـالت

ني مــلا و ني زاهـــــد، ني سيد و ني شيخـم

مسجــــد ار نــــدادن ره، ميــــروم درمسـالت

پاو و چاريکي هرجا، جنس هاي ارزان است

سنجش مـــــرا ميـــکن، با حـــدودي مثقـالت

خو گرفته ام عمـــريست، جا براي رفتن کو؟

خاک درگه ات هستـــــم، از نشـــان پرچالت

کم علاقــه گي هايت، خاطرم برآشفتـه است

با که گشته اي مصروف، ياکه کرده اغفالت

اعتبار اين هستـــي، يک دم و هـــزاران غم

لحظه اي بيا بنشيـــن، دور شـــو ز جنجالت

سر به کف بوُد محمود، با اشـــاره ده فرمان

پس ديگر چه ميخواهــــي، از رساي اقبالت
-----------------------------------------

دوشنبه 13 اسد 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 03 آگست 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


  مخمس: احمد محمود امپراطور  بر غزل: بانو شگوفه باختري ----- در سجدگاه و دير و کليسا کسي نبود  در سينه غير اين دل تنها کسي نبود  واسوختم در عالم رويا کسي نبود  "در هيچ جا شبيه تو زيبا کسي نبود  آواره تر به عشق تو جز ما کسي نبود" ----------------------------------- نام تو يک بهار سخن را بود لقب  چشمان سرمه ساي تو آهوي پر غضب  شعر تو خوش گوار تر از شيره‌ي رطب  "من مست مست ميشوم از بوسه هاي شب  در خلوتي که، محو تماشا کسي نبود" -------------------------------------  تابيده‌ي به کشور دل با صفاي هور  قلبِ هزار همچو مرا کردي ناصبور  جانا چه ميشود کني اين نامه را مرور  "چون باد ها رها شده در دور هاي دور  در اوج يک خيال که پيدا کسي نبود" ------------------------------------ سر را گذاشتم به سري رسم و راه تو  هر جا که باشي اين دل من دادخواه تو  کار دل است نيست در آن اشتباه تو  "تو آب مي شوي به برم, من چو ماه تو  دانم! زلال تر ز تو دريا کسي نبود" -------------------------------------- کفر است کفر بنده‌ي آن بنده مي شوم  تا  در اسارت پرونده مي شوم  با اين که در جهنمي سوزانده مي شوم  "تا مي رسي به خاک تنم زنده مي شوم  باور بکن که جز تو مسيحا کسي نبود" ------------------------------------ اين دل به آسمان خدا بوسه ميزند  محمود بيت نظم شما بوسه مي زند  با صد شکستگي و حيا بوسه مي زند  "هر لحظه نور تو که مرا بوسه مي زند  جز من گلي به باغ شگوفا کسي نبود" ------------------------------------- يکشنبه اول جوزا 1401 خورشيدي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور  هور- خورشيد، آفتاب







مخمس: احمد محمود امپراطور


بر غزل: بانو شگوفه باختري
-----


در سجدگاه و دير و کليسا کسي نبود


در سينه غير اين دل تنها کسي نبود


واسوختم در عالم رويا کسي نبود


"در هيچ جا شبيه تو زيبا کسي نبود


آواره تر به عشق تو جز ما کسي نبود"

-----------------------------------


نام تو يک بهار سخن را بود لقب


چشمان سرمه ساي تو آهوي پر غضب


شعر تو خوش گوار تر از شيره‌ي رطب


"من مست مست ميشوم از بوسه هاي شب


در خلوتي که، محو تماشا کسي نبود"

-------------------------------------


تابيده‌ي به کشور دل با صفاي هور


قلبِ هزار همچو مرا کردي ناصبور


جانا چه ميشود کني اين نامه را مرور


"چون باد ها رها شده در دور هاي دور


در اوج يک خيال که پيدا کسي نبود"

------------------------------------


سر را گذاشتم به سري رسم و راه تو


هر جا که باشي اين دل من دادخواه تو


کار دل است نيست در آن اشتباه تو


"تو آب مي شوي به برم, من چو ماه تو


دانم! زلال تر ز تو دريا کسي نبود"

--------------------------------------


کفر است کفر بنده‌ي آن بنده مي شوم


تا در اسارت پرونده مي شوم


با اين که در جهنمي سوزانده مي شوم


"تا مي رسي به خاک تنم زنده مي شوم


باور بکن که جز تو مسيحا کسي نبود"

------------------------------------


اين دل به آسمان خدا بوسه ميزند


محمود بيت نظم شما بوسه مي زند


با صد شکستگي و حيا بوسه مي زند


"هر لحظه نور تو که مرا بوسه مي زند


جز من گلي به باغ شگوفا کسي نبود"

-------------------------------------


يکشنبه اول جوزا 1401 خورشيدي


سرودم



هور- خورشيد، آفتاب






  براي من ز لبت جــــرعه اي شراب بده  ز ساغــــــــر نفست قطره قطره آب بده  ز چاشنـــيء زبانت مـــــرا حيات ببخش  ز ملک غيــــب تنـت دفتــــر و کتاب بده  ببر ز هــــوش مرا تـــــا جهاني بي پهنا  ســــوال ناشـــــده اي قلب من جواب بده  مهاجرم من از آن شهر و جايگاهم نيست  دو شب کنــار خودت بي ملال خواب بده  به آسمان دلـــــــم نيست ماه و خورشيدي  تو روشنــــــــايي ز رخســــــار آفتاب بده  نـگو که آمدنـــم اندکـــي زمــان گير است  عــــزيز من به سفـــــر کردنت شتاب بده  بهـــــــار ميـــرود و آسمان دگرگون است  تو فصل تازه ز حسنت به اين خراب بده  به گلشن هـر چه رسد سهم من بود شبنـم  گــلابِ من عــــرقِ گــــرم از گــلاب بده  دلِ شـــکسته اي محمود بيشتـــــر مشکن  بيا تو مزرعــه اي خشکيده غرقه آب بده --------------------------------------  چهارشنبه 11 سرطان 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به01جولاي 2020ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




براي من ز لبت جــــرعه اي شراب بده

ز ساغــــــــر نفست قطره قطره آب بده

ز چاشنـــيء زبانت مـــــرا حيات ببخش

ز ملک غيــــب تنـت دفتــــر و کتاب بده

ببر ز هــــوش مرا تـــــا جهاني بي پهنا

ســــوال ناشـــــده اي قلب من جواب بده

مهاجرم من از آن شهر و جايگاهم نيست

دو شب کنــار خودت بي ملال خواب بده

به آسمان دلـــــــم نيست ماه و خورشيدي

تو روشنــــــــايي ز رخســــــار آفتاب بده

نـگو که آمدنـــم اندکـــي زمــان گير است

عــــزيز من به سفـــــر کردنت شتاب بده

بهـــــــار ميـــرود و آسمان دگرگون است

تو فصل تازه ز حسنت به اين خراب بده

به گلشن هـر چه رسد سهم من بود شبنـم

گــلابِ من عــــرقِ گــــرم از گــلاب بده

دلِ شـــکسته اي محمود بيشتـــــر مشکن

بيا تو مزرعــه اي خشکيده غرقه آب بده
--------------------------------------

چهارشنبه 11 سرطان 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به01جولاي 2020ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


 مهاجرين وطن بي وطن نمي ماند  شهيد خفته به خون بي کفن نمي ماند  هميشه زاغ سيه جسمي بدشگون احوال  به صحن گلشن و باغ و چمن نمي ماند  رسد به نشئه‌ي آزادي هر که آخر کار  بساط ظلم رود مرتهن نمي ماند  نشان ما و شما مي‌رسد به واژه‌ي هيچ  ز بعدي مرگ دگر تو و من نمي ماند خدا اگر نکند کار بندگان را ساز  به بنده غيري اميدي وهن نمي ماند برهنگيست سر انجام گردش آفاق کلاه و کاپشن و بوت و چپن نمي ماند به سادگي سخن زندگي شود اتمام فريب و دغدغه، دام و رسن نمي ماند  چه غصه مي خوري محمود از غم دنيا  رسي به جاي که ديگر محن نمي ماند ---------------------------------- پنجشنبه 29 ثور 1401خورشيدي  که برابر مي شود به 19 مي 2022 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور








مهاجرين وطن بي وطن نمي ماند


شهيد خفته به خون بي کفن نمي ماند


هميشه زاغ سيه جسمي بدشگون احوال


به صحن گلشن و باغ و چمن نمي ماند


رسد به نشئه‌ي آزادي هر که آخر کار


بساط ظلم رود مرتهن نمي ماند


نشان ما و شما مي‌رسد به واژه‌ي هيچ


ز بعدي مرگ دگر تو و من نمي ماند


خدا اگر نکند کار بندگان را ساز


به بنده غيري اميدي وهن نمي ماند


برهنگيست سر انجام گردش آفاق


کلاه و کاپشن و بوت و چپن نمي ماند


به سادگي سخن زندگي شود اتمام


فريب و دغدغه، دام و رسن نمي ماند


چه غصه مي خوري محمود از غم دنيا


رسي به جاي که ديگر محن نمي ماند

----------------------------------


پنجشنبه 29 ثور 1401خورشيدي


که برابر مي شود به 19 مي 2022 ترسايي


سرودم








  امســــال نوبهــــاران رو بر مزار کردم با جمع دوستـــداران سيــري بهار کردم عاشق شـــــدم دوبــاره بر زيور طبيعت در جمع عشقبــازان خود را شمار کردم رفتم حضور مولا در روضه ي مبارک از جام شربت عشق خود را خمار کردم دل شـــــاد بود امــــا انـــــدر حريم آتش با خويش گريـــــه هاي بي اختيار کردم يــــادي ز رفتــــگان و ايــــــام شادماني يــــادي ز بود گانـــي اين روزگار کردم از سبزه هاي نو رس تـا شاخسار پر گل تا چشم کار ميـــکرد بوس و کنار کردم يک آسمان تمنـــــا يک بــــاغ از تبسم در کوچه هاي اميـــــد رفتـه نثار کردم در اوج کهکشانِ معبــــود خويش رفتـم در سرزمين رويـــــا شهر و ديار کردم نوروز و سال نو را فرخنده بـــاد گفتم محمود واژه اي چنــــد را يادگار کردم ----------------------------------- دوشنبه 05 حمل 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 25 مارچ 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور






امســــال نوبهــــاران رو بر مزار کردم



با جمع دوستـــداران سيــري بهار کردم



عاشق شـــــدم دوبــاره بر زيور طبيعت



در جمع عشقبــازان خود را شمار کردم



رفتم حضور مولا در روضه ي مبارک



از جام شربت عشق خود را خمار کردم



دل شـــــاد بود امــــا انـــــدر حريم آتش



با خويش گريـــــه هاي بي اختيار کردم



يــــادي ز رفتــــگان و ايــــــام شادماني



يــــادي ز بود گانـــي اين روزگار کردم



از سبزه هاي نو رس تـا شاخسار پر گل



تا چشم کار ميـــکرد بوس و کنار کردم



يک آسمان تمنـــــا يک بــــاغ از تبسم



در کوچه هاي اميـــــد رفتـه نثار کردم



در اوج کهکشانِ معبــــود خويش رفتـم



در سرزمين رويـــــا شهر و ديار کردم



نوروز و سال نو را فرخنده بـــاد گفتم



محمود واژه اي چنــــد را يادگار کردم



-----------------------------------



دوشنبه 05 حمل 1398 خورشيدي



که برابر ميشود به 25 مارچ 2019 ترسايي



سرودم



احمد محمود امپراطور











  اي کودکِ ســرشکِ من آخـر جوان شدي در گيـر و دار زنـدگي چابک روان شدي تا رهسپــار و همــــــدمِ اين کاروان شدي از هفت خوان رستــــمِ هستي عيان شدي با شـــــور و با نوايي جهانت جهان شدي -------------------------------------- تا درد هـــــاي عشق رسيـــدي سراغ من تا خاک گشت بـــــار دگر سروي باغ من از تنـــــــد باد هستي شـــــکسته چراغ من لبــــريز کس نمي کنــد اينجــــــا اياغ من اي نـاز دانه از بري چـــــه امتحان شدي -------------------------------------- اي چرخشِ سپهـــــــر و بلنــــدايي دلبري اي نـــــــور ديــــده، اي تپش آباد کشوري اي کهکشـــانِ عاشــــقِ شوريده، اي پري احساسِ پنجــگانه ام ازهـــــوش مي بري ديگر مپـــرس از چه سبب در زيان شدي -------------------------------------- اين درد هـــــاي کهنــــه به دارو دوا نشد اين آسمـــــــان تيــــــره منــــــور نما نشد يــــــاري و کسب همــــدلي بي مدعا نشد وفـــق مُـــــراد کس به کســـــي آشنا نشد خون ميخورد دلم که چـرا بد گمان شدي -------------------------------------- اينجــــــا دلــــــــم هــواي نيايش نمي کند فکــــرم خــــرامِ شعر و سرايش نمي کند يـــاران کاکــــه کســــب ستايش نمي کند با هـــر که دل نخواست گرايش نمي کند در حيرتــم که در پيء چي و چنان شدي -------------------------------------- با صــد شکوه و دبدبـــــه چون پادشاه بيا با قدرت و غرور و به چنــــدين سپاه بيا شـــــام ار نشد به نيمي شب يــــا پگاه بيا يوسف فتــــــاده انـــدکي نــزديک چاه بيا ما سوختيـــــــم بر دگــــران سايبان شدي -------------------------------------- خون خورده ايــــم در همگي دوره حيات کس نيست تا ز دل بکند گــــــــرم التفات هر چند فتـــــاده در سر راه تو مشکلات محمود در کشاکش اين عمــــــرِ بي ثبات با هيچ خويش صاحبِ نـــام و نشان شدي -------------------------------------- چهارشنبه اول حوت 1397 خورشيدي که برابر ميشود به 20 فبروري 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




اي کودکِ ســرشکِ من آخـر جوان شدي
در گيـر و دار زنـدگي چابک روان شدي
تا رهسپــار و همــــــدمِ اين کاروان شدي
از هفت خوان رستــــمِ هستي عيان شدي
با شـــــور و با نوايي جهانت جهان شدي
--------------------------------------
تا درد هـــــاي عشق رسيـــدي سراغ من
تا خاک گشت بـــــار دگر سروي باغ من
از تنـــــــد باد هستي شـــــکسته چراغ من
لبــــريز کس نمي کنــد اينجــــــا اياغ من
اي نـاز دانه از بري چـــــه امتحان شدي
--------------------------------------
اي چرخشِ سپهـــــــر و بلنــــدايي دلبري
اي نـــــــور ديــــده، اي تپش آباد کشوري
اي کهکشـــانِ عاشــــقِ شوريده، اي پري
احساسِ پنجــگانه ام ازهـــــوش مي بري
ديگر مپـــرس از چه سبب در زيان شدي
--------------------------------------
اين درد هـــــاي کهنــــه به دارو دوا نشد
اين آسمـــــــان تيــــــره منــــــور نما نشد
يــــــاري و کسب همــــدلي بي مدعا نشد
وفـــق مُـــــراد کس به کســـــي آشنا نشد
خون ميخورد دلم که چـرا بد گمان شدي
--------------------------------------
اينجــــــا دلــــــــم هــواي نيايش نمي کند
فکــــرم خــــرامِ شعر و سرايش نمي کند
يـــاران کاکــــه کســــب ستايش نمي کند
با هـــر که دل نخواست گرايش نمي کند
در حيرتــم که در پيء چي و چنان شدي
--------------------------------------
با صــد شکوه و دبدبـــــه چون پادشاه بيا
با قدرت و غرور و به چنــــدين سپاه بيا
شـــــام ار نشد به نيمي شب يــــا پگاه بيا
يوسف فتــــــاده انـــدکي نــزديک چاه بيا
ما سوختيـــــــم بر دگــــران سايبان شدي
--------------------------------------
خون خورده ايــــم در همگي دوره حيات
کس نيست تا ز دل بکند گــــــــرم التفات
هر چند فتـــــاده در سر راه تو مشکلات
محمود در کشاکش اين عمــــــرِ بي ثبات
با هيچ خويش صاحبِ نـــام و نشان شدي
--------------------------------------
چهارشنبه اول حوت 1397 خورشيدي
که برابر ميشود به 20 فبروري 2019 ترسايي
سرودم
احمد محمود امپراطور


  به جانـــــم جان ديگر ده مــرا رنج و تعب کافيست  خمارم بشـکند يک جلوه ات، از صد طرب کافيست  خيـــــال آباد فکـــــرم برده اي تا عالــــــم ديـــــگر  دو چشمم گر کني روشن به حسن بوالعجب کافيست  به نيـــــــم نان نگردد بهتـــــر حــــــال ناپسنـــد من  گدايي درگه ات را آن دو چشـــم پر غضب کافيست  توقعـــــــم نباشــد از کسي تحسيــــــن و تمجيـــــدي  نــــگردم تهمت و توهين ز فـــرد بي نسب کافيست  مــــــزن طعنـــــه که اسنادي نــــدارم من ز دانشگاه  دو سه بيت غزل با انـــــدکي شــــرم و ادب کافيست  مــــرا چنــــــدان نباشد اشتيـــــاق چوکي و قـــــدرت  هميـن يک تکه شطرنجي به قدر اخ و دب کافيست  مرا استـــــــاد و شيخ و مقتداي هرگز مخوان هرگز  به محمود ار کني ديوانــــــگي هــــا را لقب کافيست ------------------------------------------------  شنبه 24 جوزا 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 13 جون 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




به جانـــــم جان ديگر ده مــرا رنج و تعب کافيست

خمارم بشـکند يک جلوه ات، از صد طرب کافيست

خيـــــال آباد فکـــــرم برده اي تا عالــــــم ديـــــگر

دو چشمم گر کني روشن به حسن بوالعجب کافيست

به نيـــــــم نان نگردد بهتـــــر حــــــال ناپسنـــد من

گدايي درگه ات را آن دو چشـــم پر غضب کافيست

توقعـــــــم نباشــد از کسي تحسيــــــن و تمجيـــــدي

نــــگردم تهمت و توهين ز فـــرد بي نسب کافيست

مــــــزن طعنـــــه که اسنادي نــــدارم من ز دانشگاه

دو سه بيت غزل با انـــــدکي شــــرم و ادب کافيست

مــــرا چنــــــدان نباشد اشتيـــــاق چوکي و قـــــدرت

هميـن يک تکه شطرنجي به قدر اخ و دب کافيست

مرا استـــــــاد و شيخ و مقتداي هرگز مخوان هرگز

به محمود ار کني ديوانــــــگي هــــا را لقب کافيست
------------------------------------------------

شنبه 24 جوزا 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 13 جون 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


اشعار من درين ملک ارزش نداشت ديدم زان رو ز چاپ و تدوين افتاد اندکي دور بر صاحبان معني بر سروران دانش گويم نشانه هاي چون خيلي است مقدور در گوگل و توييتر تا يوتيوب و فيسبوک کافيست تا نويسيد محمود امپراطور - احمد محمود امپراطور AHMAD MAHMOOD IMPERATOR


اشعار من درين ملک ارزش نداشت ديدم


زان رو ز چاپ و تدوين افتاد اندکي دور



بر صاحبان معني بر سروران دانش



گويم نشانه هاي چون خيلي است مقدور



در گوگل و توييتر تا يوتيوب و فيسبوک



کافيست تا نويسيد محمود امپراطور

احمد محمود امپراطور


 


 


امروز صبح از ‌خانه بيرون رفتم
با آنکه برف باري هاي سنگين چندين روزه تمام نقاط شهر را سفيد پوش کرده بود و هنوز ام داشت به روي زخم هاي خشکسالي مرهم مي نهاد،
به سوي شهر با عابرين يکجا شدم.
هرچند سردي فرمانروايي ميکرد،
ولي خون در رگ هاي اميد گرم گرم در گردش بود.
من براي گرفتن تصاوير برفي و هوا خوري بيرون نشدم بودم بل خواستم
از حال و احوال همشهريانم بيشتر باخبر شوم
با آنکه کمکي از دستم پوره نبود
اما احساس که در قلبم نسبت به انسان و انسان بودن دارم برايم مکرم است.
چون دين من حتا تبسمي را صدقه ميداند و ادب و فرهنگم
ميگويد:
بقول ناظم هروي
دست از کرم به عذر تنک مايگي مشوي
برگي در آب کشتي صد مور ميشود



در مسير راه با جمع جوانان ميوه فروش سر خوردم آتش زرتشتي افروخته بودند و به روي ناملايمتي هاي روزگار لبخند ميزدند،
مرا به گرم شدن دعوت کردن لحظه ي کنارشان نشستم


 


امروز صبح از ‌خانه بيرون رفتم با آنکه برف باري هاي سنگين چندين روزه تمام نقاط شهر را سفيد پوش کرده بود و هنوز ام داشت به روي زخم هاي خشکسالي مرهم مي نهاد، به سوي شهر با عابرين يکجا شدم. هرچند سردي فرمانروايي ميکرد، ولي خون در رگ هاي اميد گرم گرم در گردش بود. من براي گرفتن تصاوير برفي و هوا خوري بيرون نشدم بودم بل خواستم از حال و احوال همشهريانم بيشتر باخبر شوم با آنکه کمکي از دستم پوره نبود اما احساس که در قلبم نسبت به انسان و انسان بودن دارم برايم مکرم است. چون دين من حتا تبسمي را صدقه ميداند و ادب و فرهنگم ميگويد: بقول ناظم هروي دست از کرم به عذر تنک مايگي مشوي برگي در آب کشتي صد مور ميشود  در مسير راه با جمع جوانان ميوه فروش سر خوردم آتش زرتشتي افروخته بودند و به روي ناملايمتي هاي روزگار لبخند ميزدند، مرا به گرم شدن دعوت کردن لحظه ي کنارشان نشستم و صحبت کرديم بعد پيشتر و پيشتر رفتم با مادر نازنين سر خوردم که در کنار جاده ايستاده بود. تن اين فرشته الهي اندک اندک از شدت سرما ميلرزيد سلام کردم و دستش را گرفتم از جاده هر دو گذشتيم اندکي خورد و ريز بر دوش اش بود و قدري شش و جگر نيز در خريطه ي با خود داشت، پياده رو را تا نزديک محل بود باش وي پيمودم و از زندگيش چندان ناراحت نبود و پيوسته مرا دعا ميکرد. دستش را محکم گرفته بودم چون پاهاي ضعيفش گاه گاهي روي برف و يخ مي لغزيد او خيلي شيرين حرف ميزد و شکر گذار بود. صبوري و استقامتش را ستودم. گلويم بغض کرده بود و بارش برف حايل اشک هايم ميشد. خداوند متعال بالاي اين سرزمين و مردمانش رحم کند. و آينده روشن و عاري از جنگ را نصيب مان گرداند. زندگي اينگونه در شهر من جريان دارد با مهر و ارادت #احمدمحمودامپراطور دوشنبه 16 جدي 1398 خورشيدي #کابل از شير جان بابت اخذ تصاوير ممنونم.


و صحبت کرديم بعد پيشتر و پيشتر رفتم با مادر نازنين سر خوردم که در کنار جاده ايستاده بود.
تن اين فرشته الهي اندک اندک از شدت سرما ميلرزيد
سلام کردم و دستش را گرفتم از جاده هر دو گذشتيم
اندکي خورد و ريز بر دوش اش بود و قدري شش و جگر نيز در خريطه ي با خود داشت، پياده رو را تا نزديک محل بود باش وي پيمودم و از زندگيش چندان ناراحت نبود و پيوسته مرا دعا ميکرد. دستش را محکم گرفته بودم چون پاهاي ضعيفش گاه گاهي روي برف و يخ مي لغزيد


امروز صبح از ‌خانه بيرون رفتم با آنکه برف باري هاي سنگين چندين روزه تمام نقاط شهر را سفيد پوش کرده بود و هنوز ام داشت به روي زخم هاي خشکسالي مرهم مي نهاد، به سوي شهر با عابرين يکجا شدم. هرچند سردي فرمانروايي ميکرد، ولي خون در رگ هاي اميد گرم گرم در گردش بود. من براي گرفتن تصاوير برفي و هوا خوري بيرون نشدم بودم بل خواستم از حال و احوال همشهريانم بيشتر باخبر شوم با آنکه کمکي از دستم پوره نبود اما احساس که در قلبم نسبت به انسان و انسان بودن دارم برايم مکرم است. چون دين من حتا تبسمي را صدقه ميداند و ادب و فرهنگم ميگويد: بقول ناظم هروي دست از کرم به عذر تنک مايگي مشوي برگي در آب کشتي صد مور ميشود  در مسير راه با جمع جوانان ميوه فروش سر خوردم آتش زرتشتي افروخته بودند و به روي ناملايمتي هاي روزگار لبخند ميزدند، مرا به گرم شدن دعوت کردن لحظه ي کنارشان نشستم و صحبت کرديم بعد پيشتر و پيشتر رفتم با مادر نازنين سر خوردم که در کنار جاده ايستاده بود. تن اين فرشته الهي اندک اندک از شدت سرما ميلرزيد سلام کردم و دستش را گرفتم از جاده هر دو گذشتيم اندکي خورد و ريز بر دوش اش بود و قدري شش و جگر نيز در خريطه ي با خود داشت، پياده رو را تا نزديک محل بود باش وي پيمودم و از زندگيش چندان ناراحت نبود و پيوسته مرا دعا ميکرد. دستش را محکم گرفته بودم چون پاهاي ضعيفش گاه گاهي روي برف و يخ مي لغزيد او خيلي شيرين حرف ميزد و شکر گذار بود. صبوري و استقامتش را ستودم. گلويم بغض کرده بود و بارش برف حايل اشک هايم ميشد. خداوند متعال بالاي اين سرزمين و مردمانش رحم کند. و آينده روشن و عاري از جنگ را نصيب مان گرداند. زندگي اينگونه در شهر من جريان دارد با مهر و ارادت #احمدمحمودامپراطور دوشنبه 16 جدي 1398 خورشيدي #کابل از شير جان بابت اخذ تصاوير ممنونم.


او خيلي شيرين حرف ميزد و شکر گذار بود.
صبوري و استقامتش را ستودم.
گلويم بغض کرده بود و بارش برف حايل اشک هايم ميشد.
خداوند متعال بالاي اين سرزمين و مردمانش رحم کند.
و آينده روشن و عاري از جنگ را نصيب مان گرداند.
زندگي اينگونه در شهر من جريان دارد
با مهر و ارادت
#احمدمحمودامپراطور
دوشنبه 16 جدي 1398 خورشيدي
#کابل
از شير جان بابت اخذ تصاوير ممنونم.



  از مدت هاست با شاعر جوان ولى در  شعر و شاعرى مي توان که وى را شاعر شورييده،  با تخيل بالا و والا خواند از طريق دنياى مجازى آشنا شده ام .  نامش احمد محمود و تخلص اش امپراطور ، من نه تنها شيفته تخيل شاعرانه اش  هستم بلکه اخلاق نيکو و سيرت تمام نماى انساني اش وادارم  ساخت تا بمثابه ى انسانى که به انسانهايي عاطفى و آنهايي  که به انسانيت مى انديشندچند جمله اى بنويسم ،  وآن چنين شد که : با همه مصروفيت هايم سرى بزنم  به خواندن اشعار اش که در آن مرواريد ها کمياب  را براى تسکين احساسم انتخاب کنم  شاعر عزيز در بحر شاعرانه اش همه قالب هايي  شعرى کلاسيک و نو را تجربه نموده است ،  همچنان به دنياى بزر? شاعرانه بيدل صاحب  سخت وابست?ى و ?رويده است  وى اشعار بيدل صاحب را خيلى زيبا انتخاب و  با ذوق عالى خود خطاطى ودر معرض شيفت?ان  بيدل بزر? قرار داده است  ازين برترى شاعر جناب احمد محمود امپراطور  ا?ر ب?ذريم ، در شعرش حقايق تلخى از حوادث دوران و  حالات وطن تجلى يافته است که يکى دو شعرش را  با شما دوستان شعر شريک ميسازم . براى معرفى شاعر حوصله و ديد باز شاعرانه در کار است  که اين توان را در خود نمى بينم اما منحيث علاقمند شعر که  براحساس و عاطفه ام تاثير ?ذار بوده به خود اين حق را داده ام  که منحيث علاقمند شعراز کار کرد اش تحسين و قدردانى نمايم  چند بيت از اشعار شاعر را جهت آشنايي با شاعر شريک مى نمايم.  با مهر  زرغونه عطا  تا ســــــروري در دست بد و لنده غر افتاد  از در و ديــــوار به شهـر و گذر افتاد ملت ز پـيء دارو و جـــــا و غــــم روزي دولت به غـــم جيب خود و گنج و زر افتاد از هرسو صداي بم و هاوان و تفنگ است بابــــا و نـــوه هــر دو ميــــان شــــرر افتاد وجدان شده موميايي وغيرت زده در خواب همــــت که ز بــــــازو و ز مّـــد نظر افتاد ناکامي صد در صدي فخـــرست و مباهات رســــــوايي بيـــن المــــللي معتبــــــر افتاد يک لقمه گک نان خنک هم به گدايي ست دريـــــوزه و دارا نگــــري در بـــــدر افتاد دانشـــــورِ دوران شده بيچــــــاره و ولگرد در مسنـــد فــــــرزيني جهـــــول پکر افتاد در مادر و دختر که دگر عاطفه اي نيست ديــــــدم که پسر نيـــــــز به جان پدر افتاد يک دم نتـــــوان يک دم راحت زدن اينجا حلقوم عمــــر در دمي تيــــغ و تبـــر افتاد از هرچه بگويم به خدا شـــــرم بيان است از بس کـــه بد انديشي ميــــــان بشر افتاد محمود دگر صلح و ترقي همه لاف است در کشــوري که حاکمش از پشت خر افتاد --------------------------------------- بامداد دوشنبه 30 جدي 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 20 جنوري 2020 ترسايي سرودم






از مدت هاست با شاعر جوان ولى در

شعر و شاعرى مي توان که وى را شاعر شورييده،

با تخيل بالا و والا خواند از طريق دنياى مجازى آشنا شده ام .

نامش احمد محمود و تخلص اش امپراطور ، من نه تنها شيفته تخيل شاعرانه اش

هستم بلکه اخلاق نيکو و سيرت تمام نماى انساني اش وادارم

ساخت تا بمثابه ى انسانى که به انسانهايي عاطفى و آنهايي

که به انسانيت مى انديشندچند جمله اى بنويسم ،

وآن چنين شد که : با همه مصروفيت هايم سرى بزنم

به خواندن اشعار اش که در آن مرواريد ها کمياب

را براى تسکين احساسم انتخاب کنم

شاعر عزيز در بحر شاعرانه اش همه قالب هايي

شعرى کلاسيک و نو را تجربه نموده است ،

همچنان به دنياى بزرگ شاعرانه بيدل صاحب

سخت وابستگى و گرويده است

وى اشعار بيدل صاحب را خيلى زيبا انتخاب و

با ذوق عالى خود خطاطى ودر معرض شيفتگان

بيدل بزرگ قرار داده است

ازين برترى شاعر جناب احمد محمود امپراطور

اگر بگذريم ، در شعرش حقايق تلخى از حوادث دوران و

حالات وطن تجلى يافته است که يکى دو شعرش را

با شما دوستان شعر شريک ميسازم.

براى معرفى شاعر حوصله و ديد باز شاعرانه در کار است

که اين توان را در خود نمى بينم اما منحيث علاقمند شعر که

براحساس و عاطفه ام تاثير گذار بوده به خود اين حق را داده ام

که منحيث علاقمند شعراز کار کرد اش تحسين و قدردانى نمايم

چند بيت از اشعار شاعر را جهت آشنايي با شاعر شريک مى نمايم.

با مهر

زرغونه عطا

تا ســــــروري در دست بد و لنده غر افتاد
از در و ديــــوار به شهـر و گذر افتاد
ملت ز پـيء دارو و جـــــا و غــــم روزي
دولت به غـــم جيب خود و گنج و زر افتاد
از هرسو صداي بم و هاوان و تفنگ است
بابــــا و نـــوه هــر دو ميــــان شــــرر افتاد
وجدان شده موميايي وغيرت زده در خواب
همــــت که ز بــــــازو و ز مّـــد نظر افتاد
ناکامي صد در صدي فخـــرست و مباهات
رســــــوايي بيـــن المــــللي معتبــــــر افتاد
يک لقمه گک نان خنک هم به گدايي ست
دريـــــوزه و دارا نگــــري در بـــــدر افتاد
دانشـــــورِ دوران شده بيچــــــاره و ولگرد
در مسنـــد فــــــرزيني جهـــــول پکر افتاد
در مادر و دختر که دگر عاطفه اي نيست
ديــــــدم که پسر نيـــــــز به جان پدر افتاد
يک دم نتـــــوان يک دم راحت زدن اينجا
حلقوم عمــــر در دمي تيــــغ و تبـــر افتاد
از هرچه بگويم به خدا شـــــرم بيان است
از بس کـــه بد انديشي ميــــــان بشر افتاد
محمود دگر صلح و ترقي همه لاف است
در کشــوري که حاکمش از پشت خر افتاد
---------------------------------------
بامداد دوشنبه 30 جدي 1398 خورشيدي
که برابر ميشود به 20 جنوري 2020 ترسايي
سرودم

احمد محمود امپراطور





  شديم هر چيز ولي حيف که آدم نشديم  از صد و پنج کيلو هيچ يکي کم نشديم  نقد جان داديم و آرامشي بر ما نرسيد  از غم و درد جهان لحظه‌ي بي غم نشديم  وسع مان تا که رسيد ظلم نموديم اما  به سر زخمي کسي دارو و مرهم نشديم  جوش خورديم در آتشکده‌ي تجربيات  ولي در قوري انديشه خود دم نشديم  داد و فرياد به هر جاي نموديم بلند  در عمل اندکي بر خويش فراهم نشديم  سالها دست و گريبان تحول بوديم  زين سبب در روش زندگي مدغم نشديم  نامساعد ترين افراد جهانيم محمود  چون به قانون و ادب ذره‌ي ما ضم نشديم  ------------------------------------ بامداد سه شنبه 20 ثور 1401خورشيدي  که برابر ميشود به 10 مي 2022 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور

شديم هر چيز ولي حيف که آدم نشديم


از صد و پنج کيلو هيچ يکي کم نشديم


نقد جان داديم و آرامشي بر ما نرسيد


از غم و درد جهان لحظه‌ي بي غم نشديم


وسع مان تا که رسيد ظلم نموديم اما


به سر زخمي کسي دارو و مرهم نشديم


جوش خورديم در آتشکده‌ي تجربيات


ولي در قوري انديشه خود دم نشديم


داد و فرياد به هر جاي نموديم بلند


در عمل اندکي بر خويش فراهم نشديم


سالها دست و گريبان تحول بوديم


زين سبب در روش زندگي مدغم نشديم


نامساعد ترين افراد جهانيم محمود


چون به قانون و ادب ذره‌ي ما ضم نشديم


------------------------------------

بامداد سه شنبه 20 ثور 1401خورشيدي


که برابر ميشود به 10 مي 2022 ترسايي


سرودم

احمد محمود امپراطور


   بخنـــد و ناز کن و جلوه کن حصارم کن  ميان سينــــه ي خود تنگ در فشارم کن  بگير و بوسه بزن از لب و زبان و رخم  به شعله هاي لبت ســــوز و داغدارم کن  به پيچ نستــــرن خود به جسم مجنونم  ز جــــام لاله عــــرق ريــز و آبدارم کن  ز عطر غنچـــه نارنگي تــازه کن حالـم  به طعــم گـرم نمک سود خود خمارم کن  به حلقـه حلقـه ي زلفت مــرا بزن پيوند  به عضو عضو تنت پيـــچ و بيقرارم کن  به نظم ناله ي احساس خود بخوان آهنگ  به رقص پيـــــکر و ترفنـــد استوارم کن  تو هر چه باده بريـــزي بريز مي نوشــم  تمـام جســـم خودت را به عشق بارم کن  دماغ شــوخ و هوسبـاز من ببر از هوش  تو با کـــرامت خود بـــاز هوشيـــارم کن  من از هـزار يکي خواهش خودم گفتـــم  تو از هــــــزار هميــن را به اختيارم کن  تمــام خواست من در سخن نمــي گنجد  بيا و بيشتـــــر از هـــــر چه آشکارم کن  به عمق محور اندامت عشق ميـــــورزم  تو تازه تازه نفس گيــــــــر و ابتکارم کن  به موج هرنگه ات غرق ميشود محمود  بيـــــا چو ساحل مقصـــود در کنارم کن -------------------------------------  سه شنبه 10 ثور 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 30 اپريل 2019 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور


بخنـــد و ناز کن و جلوه کن حصارم کن

ميان سينــــه ي خود تنگ در فشارم کن

بگير و بوسه بزن از لب و زبان و رخم

به شعله هاي لبت ســــوز و داغدارم کن

به پيچ نستــــرن خود به جسم مجنونم

ز جــــام لاله عــــرق ريــز و آبدارم کن

ز عطر غنچـــه نارنگي تــازه کن حالـم

به طعــم گـرم نمک سود خود خمارم کن

به حلقـه حلقـه ي زلفت مــرا بزن پيوند

به عضو عضو تنت پيـــچ و بيقرارم کن

به نظم ناله ي احساس خود بخوان آهنگ

به رقص پيـــــکر و ترفنـــد استوارم کن

تو هر چه باده بريـــزي بريز مي نوشــم

تمـام جســـم خودت را به عشق بارم کن

دماغ شــوخ و هوسبـاز من ببر از هوش

تو با کـــرامت خود بـــاز هوشيـــارم کن

من از هـزار يکي خواهش خودم گفتـــم

تو از هــــــزار هميــن را به اختيارم کن

تمــام خواست من در سخن نمــي گنجد

بيا و بيشتـــــر از هـــــر چه آشکارم کن

به عمق محور اندامت عشق ميـــــورزم

تو تازه تازه نفس گيــــــــر و ابتکارم کن

به موج هرنگه ات غرق ميشود محمود

بيـــــا چو ساحل مقصـــود در کنارم کن
-------------------------------------

سه شنبه 10 ثور 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 30 اپريل 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  از ثــــروتِ گــــداي توانگر بگو بخند  از خانه داري بي چِغ و بي در بگو بخند  در اوجِ کهکشانِ خودت بي خيال شو  در آسمانِ ميکده ساغر بگو بخند  دل را بروي سنگِ صبر يکدمي گذار  از داغِ بيوفايي دلبر بگو بخند  آگاه شو از حقيقت دنيا و آخرت  بر گمراهان مسلم و کافر بگو بخند  در رزمگاه بجنگ و هدف را نشانه گير  چون زخم هاي تازه به خنجر بگو بخند  جامي بزن ز رحمت العالمين و بعد  بر سختهاي روزي ستمگر بگو بخند  دست پدر بگير و پي خدمتش بيست  از روزگار دور به مادر بگو بخند  تا پيش از آن که مرگ بيايد به ديدنت  محمود يک دو قصه اي ديگر بگو بخند ---------------------------------- پنجشنبه 20 سنبله 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 10سپتمبر 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




از ثــــروتِ گــــداي توانگر بگو بخند

از خانه داري بي چِغ و بي در بگو بخند

در اوجِ کهکشانِ خودت بي خيال شو

در آسمانِ ميکده ساغر بگو بخند

دل را بروي سنگِ صبر يکدمي گذار

از داغِ بيوفايي دلبر بگو بخند

آگاه شو از حقيقت دنيا و آخرت

بر گمراهان مسلم و کافر بگو بخند

در رزمگاه بجنگ و هدف را نشانه گير

چون زخم هاي تازه به خنجر بگو بخند

جامي بزن ز رحمت العالمين و بعد

بر سختهاي روزي ستمگر بگو بخند

دست پدر بگير و پي خدمتش بيست

از روزگار دور به مادر بگو بخند

تا پيش از آن که مرگ بيايد به ديدنت

محمود يک دو قصه اي ديگر بگو بخند

----------------------------------
پنجشنبه 20 سنبله 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 10سپتمبر 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  خريــــدار است؟ کشور مي فروشند  در و ديـــــــوار و منـبر مي فروشند  جمع اند در گرد خواني خون و آتش  سر و ســــردار و لشکر مي فروشند  پــدر را کشتـــــه بودن سالهـــا پيش  کنـــون بيچــــاره مــادر مي فروشند  بــــرادر هــــا به ملک غيـــر رفتند  همين بيچــــاره خـواهر مي فروشند  دو ســـه تــــا زن که دارند اندروني  دو ســـه تــا را به زيور مي فروشند  پســـر هـا منحرف در کوچه و شهر  سيـــه بخت گشته دختر مي فروشند  مسلمـــــــان از مسلمــــاني کشيــدن  کتــــاب الله بـــه کافــــر مي فروشند  چنـــان در شهـــوت کاذب غريق اند  که پيـــــراهن به نيــکر مي فروشند  گــل و بـــــاغ و گلستان خاک کردن  به زاغ پيــــر چــوکـــر مي فروشند  سفيـــد و سبـــــز را دادن به يغمــــا  سيــــاهي بر ستمـــــگر مي فروشند  امــــان از دستِ سياست هاي خـارج  که خـــر را جاي رهبـر مي فروشند  يقيــــن دارم ســـر اين بـد ســرشتان  که خود را جاي ديــگر مي فروشند  به داد مـــــا بــــرس اي خالـــق کُل  نمک را جـــــاي شـکر مي فروشند  به محمود افتـــــرا بسيـــار بست اند  جمــــع خائيــــن قلنـــدر مي فروشند ---------------------------------  چهارشنبه 22 اسد 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 12 آگست 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور AHMAD MAHMOOD IMPERATOR شعر و تصوير احمد محمود امپراطور




خريــــدار است؟ کشور مي فروشند

در و ديـــــــوار و منـبر مي فروشند

جمع اند در گرد خواني خون و آتش

سر و ســــردار و لشکر مي فروشند

پــدر را کشتـــــه بودن سالهـــا پيش

کنـــون بيچــــاره مــادر مي فروشند

بــــرادر هــــا به ملک غيـــر رفتند

همين بيچــــاره خـواهر مي فروشند

دو ســـه تــــا زن که دارند اندروني

دو ســـه تــا را به زيور مي فروشند

پســـر هـا منحرف در کوچه و شهر

سيـــه بخت گشته دختر مي فروشند

مسلمـــــــان از مسلمــــاني کشيــدن

کتــــاب الله بـــه کافــــر مي فروشند

چنـــان در شهـــوت کاذب غريق اند

که پيـــــراهن به نيــکر مي فروشند

گــل و بـــــاغ و گلستان خاک کردن

به زاغ پيــــر چــوکـــر مي فروشند

سفيـــد و سبـــــز را دادن به يغمــــا

سيــــاهي بر ستمـــــگر مي فروشند

امــــان از دستِ سياست هاي خـارج

که خـــر را جاي رهبـر مي فروشند

يقيــــن دارم ســـر اين بـد ســرشتان

که خود را جاي ديــگر مي فروشند

به داد مـــــا بــــرس اي خالـــق کُل

نمک را جـــــاي شـکر مي فروشند

به محمود افتـــــرا بسيـــار بست اند

جمــــع خائيــــن قلنـــدر مي فروشند
---------------------------------

چهارشنبه 22 اسد 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 12 آگست 2020 ترسايي

سرودم

#احمد_محمود_امپراطور


 بــــودن من به کنـــــار تو جـــگر ميخواهد  يک عمــــــر زندگي در بين شرر ميخواهد  عشق همـــــراهي هوس ساز نگردد هرگز  شــــاخِ خشــکيده ي اشجـــــار تبر ميخواهد  من گهنــکارم و تو پاک تــرين جنس خداي  سود ديــــــــدار بسي رفـــع ضرر ميخواهد  تا رســـــم من به حريــمِ گل و گار رخت  به مــــــژه روز شبان عــــزمِ سفر ميخواهد  طوطي شوقِ تـــرا آيينــــــه تنها بس نيست  جلوه ي بــــاغ و گلستـــان و شکر ميخواهد  دلبري مختص خال و خط و رعنايي نيست  دلربـــــــــايي دو جهان کسبِ هنر ميخواهد  خاک گــــردم من اگر پاي تو در خاک نهي  قـــــدمِ نــــــازِ تو فــــرشِ ز گهــر ميخواهد  به نــــوازش گــريي گوشِ تو خود ميـــدانم  غـــــزلِ چنــــــدي ز محمود اثــر ميخواهد ----------------------------------------  بامداد پنجشنبه 14 قوس 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 05 دسمبر 2019 ترسايي  احمد محمود امپراطور


بــــودن من به کنـــــار تو جـــگر ميخواهد

يک عمــــــر زندگي در بين شرر ميخواهد

عشق همـــــراهي هوس ساز نگردد هرگز

شــــاخِ خشــکيده ي اشجـــــار تبر ميخواهد

من گهنــکارم و تو پاک تــرين جنس خداي

سود ديــــــــدار بسي رفـــع ضرر ميخواهد

تا رســـــم من به حريــمِ گل و گار رخت

به مــــــژه روز شبان عــــزمِ سفر ميخواهد

طوطي شوقِ تـــرا آيينــــــه تنها بس نيست

جلوه ي بــــاغ و گلستـــان و شکر ميخواهد

دلبري مختص خال و خط و رعنايي نيست

دلربـــــــــايي دو جهان کسبِ هنر ميخواهد

خاک گــــردم من اگر پاي تو در خاک نهي

قـــــدمِ نــــــازِ تو فــــرشِ ز گهــر ميخواهد

به نــــوازش گــريي گوشِ تو خود ميـــدانم

غـــــزلِ چنــــــدي ز محمود اثــر ميخواهد
----------------------------------------

بامداد پنجشنبه 14 قوس 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 05 دسمبر 2019 ترسايي

احمد محمود امپراطور


  به شهــــــرِ عاشقــــــان گلدسته باشي  مثــــالي شاخــــــــه اي نورسته باشي  سرت سبز و، تنت گل، زندگي خوش  ز درد و رنــــج عالـــــــم جسته باشي  حيـــــــا دارد خريــــــــدارِ فــــــراوان  بــــه قانــــــون ادب پيــــــوسته باشي  شـــــکاري آدمي نــــــــادان نـــگردي  به خوبــــــان زمـــــــان بنشسته باشي  نگردي بي مبـــــــالات و سبک ســـر  به عشـــق و معــــــرفت دلبسته باشي  ز خيـــــرِ خلق جــــز شــــر بر نخيزد  اميــــــــــدت از خـــــدا نگسسته باشي  بود دنيـــــــا مکـــــانِ سختِ اغــــــراء  نبـــــــــرده کس نبــــــــايد خسته باشي  روي از دل هميــــــن کز ديـــده رفتي  در عالــــــم هــر قــــــدر شايسته باشي  شناسنـــــد بي خبــــــر مــــردم زمـاني  کـــــه رختِ زندگـــــــــاني بسته باشي  فـــــــداي نقــــــل دنــــــدان تو گـــردم  کــــه مي خنـــدي اميــــــل پسته باشي  شش و هشت ضــرب گامت در دل من  ز هـــــر کــــه ديـــده ام برجسته باشي  کجــــا رنجيـــــده گـــردد از تو محمود  دلـش را هـــــر قــــــدر بشکسته باشي -----------------------------------  سه شنبه - 3 سرطان 1399خورشيدي  که برابر ميشود به 23 جون 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور




به شهــــــرِ عاشقــــــان گلدسته باشي

مثــــالي شاخــــــــه اي نورسته باشي

سرت سبز و، تنت گل، زندگي خوش

ز درد و رنــــج عالـــــــم جسته باشي

حيـــــــا دارد خريــــــــدارِ فــــــراوان

بــــه قانــــــون ادب پيــــــوسته باشي

شـــــکاري آدمي نــــــــادان نـــگردي

به خوبــــــان زمـــــــان بنشسته باشي

نگردي بي مبـــــــالات و سبک ســـر

به عشـــق و معــــــرفت دلبسته باشي

ز خيـــــرِ خلق جــــز شــــر بر نخيزد

اميــــــــــدت از خـــــدا نگسسته باشي

بود دنيـــــــا مکـــــانِ سختِ اغــــــراء

نبـــــــــرده کس نبــــــــايد خسته باشي

روي از دل هميــــــن کز ديـــده رفتي

در عالــــــم هــر قــــــدر شايسته باشي

شناسنـــــد بي خبــــــر مــــردم زمـاني

کـــــه رختِ زندگـــــــــاني بسته باشي

فـــــــداي نقــــــل دنــــــدان تو گـــردم

کــــه مي خنـــدي اميــــــل پسته باشي

شش و هشت ضــرب گامت در دل من

ز هـــــر کــــه ديـــده ام برجسته باشي

کجــــا رنجيـــــده گـــردد از تو محمود

دلـش را هـــــر قــــــدر بشکسته باشي
-----------------------------------

سه شنبه - 3 سرطان 1399خورشيدي

که برابر ميشود به 23 جون 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  نامه که امروز در پيام خانه دفتر اينترنتي من از طرف ژورناليست ورزيده و شهير کشور؛  صوفي وارسته؛ حافظ کامل شش دفتر مثنوي مولوي؛  بيدل شناس و نثر نگار توانمند هر چه در باره خصايل و سجاياي  اين فقير فرزانه و خدا جو بيان کنم واژه ي از کيمياي سعادت  اين بزرگ مرد را نگفته ام و او نيست جز احمد فاروق ورکزي.  که چنين نگاشته است.  درود.!  عزيز دل من  عيار من  امپراطور شعر و ادب و معرفت و عرفان من  امپراطور فرزانه اصيلِ گوهرِ پاک انساني بدخشم  کي رفتي ز دل که تمنا کنم ترا  وقتي در دلتنگ هاي غربت به تصوير جمالت خيره ميشوم و نگاه هاي الماسي تو مرا بياد خاطره ها ميبرد  تو ميداني از کدامين جذام خانه هاي ذلت و هجرت بيچاره گونه عبور ميکنم  گرچه جمالت کلبه فقر غربت مرا آيينه بندان ميکند  اما از کلام حضرت ابوالمعاني وام ميگرم و ميگويم.  کجاست آيينه تا بگيرد غبار حيرت درين تماشا  در پيچ و تاب خم زلف تو درس عياري صد اياز مي بينم کجاست عنصري که بگويد.  کي عيب سر زلف بت از کاستن است  چه جاي به غم نشستن و خاستن است  از خلق حميده ات چه گويم که  بقول حضرت بيدلم  در کف اخلاق تست رشته تسخير خلق  اما اگر.!  جمال تو بتابد درين سراي غربتم  باز وام سخن از مرشد توانا و پير و مرادم به گدايي ميگرم  که ميگفت:  چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان  که رخ چو آفتابش بکشد چراغها را  مولوي  هنوز هم خلوت انديشه هاي خام سوزم حيرت خانه ديدار درباره تست  اي فرزانه اصيل کنگورچي من، تو بزرگي و آيينه غبار آلوده غربت زده  بسي شکسته و بسي بي جوهر آيينه نميتوان بود  جاي که محمود من باشد،  چونکه جنون ميجوشد از طرز کلامش  و اين ديوانه چه داند رمز معني کلامش را  سپاسگزاري مي‌کنم ازين زره نوازي تو فرزانه مکتبخانه حضرت بيدلم  همان امام تفکر را که اين گردي غبار راهت را اين جغد پر شکسته  را که روزگاري ريزه خور هفت خوان کرم تو بودم مي نوازي اي نگين انگشتر  حضرت قبله ثانيم کنگورچي بزرگمردي که تکرارش محال است و کنون  درين دل شب نفس در رگ رگ جانم نفس مي‌زند و ميگويد پاس آشنايي ها  چون محمود من در بزم ميکشان ساقي معرفت باشد  اياز را بياوريد  حسنک ميمندي بياوريد  از بدخشان ما يا لعل بياوريد  در جمع روح قدسيان روح ملکوتي کنگورچي ما بياوريد  وگر توان آن نداريد  در پيشگاه محمود من  چار عنصر بياوريد  طور معرفت  زبور عجم بياوريد  دردي کشان را همه بطلبيد  شراب از خم خيام  شعر از درياي توفنده ي عشق  حکايه محمود و اياز از مثنوي مولانا بياوريد  مطمئن باشيد  اگر محمود من لب به سرود شعر و غزل کشود  سر صد خم از مي وصال بايد شکست  تازگي هاي دل را از خم مي سخن او بايد چشيد  از آب زلال شعر او بايد افطار روزه عشاق کرد  از پيچش زلف ايازِ دست او اسرار معرفت بايد چيند  ودر نگاه الماسي او طور معرفت را جست  و ز لبخند لبان سخن گويش، سبد سبد گلهاي شعر بايد چيد  وز رقص کلامش سماع عارفان بايد آموخت  برويد اي حريفان به قريه کنگورچي از  خيل کبوتران حرم بيدلان محمود کنگورچي ما را بياوريد.  اي بحر پر تلاطم معاني قلمت مستدام باد  اين قطره چه داند که چون بر تو رسد بحر داند و کار خويش  از چکيده هاي خود نمي گويي اي کان تواضع و استغنا  که چگونه رنگ معاني ميچکد  عزيز من بوي خوشت درين دل شب از يمن عشق ما ميآيد.  چيزي ديگر ندارم در کجکول معرفت و غريبم  در ديار کلام و با يک بيت حضرت بيدل رح اختتام مي بخشم  و آنرا نذرانه جانت ميکنم  اي اياز بدخشم و مهره تابان کنگورچيم گرچه حق حاتم بخشي ندارم  و تصرف بر کلام امام تفکر بيدل بزرگم نمي کنم  که کمال بي ادبي ام خواهد بود و با اين  و اما با اين بيت:  اي انجمن ناز تو خوش باش و طرب کن  من بيدلم و غير دعا هيچ ندارم  اورکزي  با مهر  اورکزي  08 مهر ماه 1398 خورشيدي  دانمارک





نامه که امروز در پيام خانه دفتر اينترنتي من از طرف ژورناليست ورزيده و شهير کشور؛

صوفي وارسته؛ حافظ کامل شش دفتر مثنوي مولوي؛

بيدل شناس و نثر نگار توانمند هر چه در باره خصايل و سجاياي

اين فقير فرزانه و خدا جو بيان کنم واژه ي از کيمياي سعادت

اين بزرگ مرد را نگفته ام و او نيست جز احمد فاروق ورکزي.

که چنين نگاشته است.


درود.!

عزيز دل من

عيار من

امپراطور شعر و ادب و معرفت و عرفان من

امپراطور فرزانه اصيلِ گوهرِ پاک انساني بدخشم

کي رفتي ز دل که تمنا کنم ترا

وقتي در دلتنگ هاي غربت به تصوير جمالت خيره ميشوم و نگاه هاي الماسي تو مرا بياد خاطره ها ميبرد

تو ميداني از کدامين جذام خانه هاي ذلت و هجرت بيچاره گونه عبور ميکنم

گرچه جمالت کلبه فقر غربت مرا آيينه بندان ميکند

اما از کلام حضرت ابوالمعاني وام ميگرم و ميگويم.

کجاست آيينه تا بگيرد غبار حيرت درين تماشا

در پيچ و تاب خم زلف تو درس عياري صد اياز مي بينم کجاست عنصري که بگويد.

کي عيب سر زلف بت از کاستن است

چه جاي به غم نشستن و خاستن است


از خلق حميده ات چه گويم که

بقول حضرت بيدلم

در کف اخلاق تست رشته تسخير خلق

اما اگر.!

جمال تو بتابد درين سراي غربتم

باز وام سخن از مرشد توانا و پير و مرادم به گدايي ميگرم

که ميگفت:

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چراغها را


مولوي


هنوز هم خلوت انديشه هاي خام سوزم حيرت خانه ديدار درباره تست

اي فرزانه اصيل کنگورچي من، تو بزرگي و آيينه غبار آلوده غربت زده

بسي شکسته و بسي بي جوهر آيينه نميتوان بود

جاي که محمود من باشد،

چونکه جنون ميجوشد از طرز کلامش

و اين ديوانه چه داند رمز معني کلامش را

سپاسگزاري مي‌کنم ازين زره نوازي تو فرزانه مکتبخانه حضرت بيدلم

همان امام تفکر را که اين گردي غبار راهت را اين جغد پر شکسته

را که روزگاري ريزه خور هفت خوان کرم تو بودم مي نوازي اي نگين انگشتر

حضرت قبله ثانيم کنگورچي بزرگمردي که تکرارش محال است و کنون

درين دل شب نفس در رگ رگ جانم نفس مي‌زند و ميگويد پاس آشنايي ها


چون محمود من در بزم ميکشان ساقي معرفت باشد

اياز را بياوريد

حسنک ميمندي بياوريد

از بدخشان ما يا لعل بياوريد

در جمع روح قدسيان روح ملکوتي کنگورچي ما بياوريد

وگر توان آن نداريد

در پيشگاه محمود من

چار عنصر بياوريد

طور معرفت

زبور عجم بياوريد

دردي کشان را همه بطلبيد

شراب از خم خيام

شعر از درياي توفنده ي عشق

حکايه محمود و اياز از مثنوي مولانا بياوريد

مطمئن باشيد

اگر محمود من لب به سرود شعر و غزل کشود

سر صد خم از مي وصال بايد شکست

تازگي هاي دل را از خم مي سخن او بايد چشيد

از آب زلال شعر او بايد افطار روزه عشاق کرد

از پيچش زلف ايازِ دست او اسرار معرفت بايد چيند

ودر نگاه الماسي او طور معرفت را جست

و ز لبخند لبان سخن گويش، سبد سبد گلهاي شعر بايد چيد

وز رقص کلامش سماع عارفان بايد آموخت

برويد اي حريفان به قريه کنگورچي از

خيل کبوتران حرم بيدلان محمود کنگورچي ما را بياوريد.


اي بحر پر تلاطم معاني قلمت مستدام باد

اين قطره چه داند که چون بر تو رسد بحر داند و کار خويش

از چکيده هاي خود نمي گويي اي کان تواضع و استغنا

که چگونه رنگ معاني ميچکد

عزيز من بوي خوشت درين دل شب از يمن عشق ما ميآيد.

چيزي ديگر ندارم در کجکول معرفت و غريبم

در ديار کلام و با يک بيت حضرت بيدل رح اختتام مي بخشم

و آنرا نذرانه جانت ميکنم

اي اياز بدخشم و مهره تابان کنگورچيم گرچه حق حاتم بخشي ندارم

و تصرف بر کلام امام تفکر بيدل بزرگم نمي کنم

که کمال بي ادبي ام خواهد بود و با اين

و اما با اين بيت:

اي انجمن ناز تو خوش باش و طرب کن

من بيدلم و غير دعا هيچ ندارم

بيدل

با مهر

اورکزي

08 مهر ماه 1398 خورشيدي

دانمارک



  در کار ملک شخص توانگر ضرورت است  فتح و شکوه را سر و لشکر ضرورت است  آزادگي شعـــار و نشستـــــن به خانه نيست  عـــــزمِ متيــنِ رُک و قلندر ضرورت است  در خواب و در خيال به صلحي نمي رسيم  يک همـــت وزيني سراسر ضرورت است  دستــــار و جامـــــه اهل هنودم به تن کنند  اســــــلام را تقـدس و باور ضرورت است  دنيــــا به جايگاهي فنـــــا پرســــه ميـــزند  امـــرات را به جنس مذکر ضرورت است  با هـــــر ابولهب نشود کـــار ملک ســـــاز  صـديق در مقـــــام پيمبــر ضرورت است  بر رهـــن خود سر و پر کين و ناسپاس  سوزان ترين جزاي مکرر ضرورت است  دل بشـــــکند طبيب مـــــــداوا نمي کنـــــد  اين زخــــم را نوازش دلبر ضرورت است  غامض گرفتـــه روز و شب اين وطن فـرا  بر ظلمت فزون خور انور ضرورت است  از اعتسـاف ســـوي عـــدالت اگـــر رويـــم  بر مرد و زن حقـوق برابر ضرورت است  بـگذر ز پـــول اجنبي زنجيــــــر بندگيست  بـادار را هميشــــه به نوکر ضرورت است  نضجِ کلام و شعــــر تو محمود ساده نيست  ادراک را به مـــرد سخنور ضرورت است ----------------------------------------  سه شنبه 24 جدي 1398 خورشيدي  که برابر ميشود به 14 جنوري 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور


با هـــــر ابولهب نشود کـــار ملک ســـــاز صـديق در مقـــــام پيمبــر ضرورت است  احمد محمود امپراطور


در کار ملک شخص توانگر ضرورت است

فتح و شکوه را سر و لشکر ضرورت است

آزادگي شعـــار و نشستـــــن به خانه نيست

عـــــزمِ متيــنِ رُک و قلندر ضرورت است

در خواب و در خيال به صلحي نمي رسيم

يک همـــت وزيني سراسر ضرورت است

دستــــار و جامـــــه اهل هنودم به تن کنند

اســــــلام را تقـدس و باور ضرورت است

دنيــــا به جايگاهي فنـــــا پرســــه ميـــزند

امـــرات را به جنس مذکر ضرورت است

با هـــــر ابولهب نشود کـــار ملک ســـــاز

صـديق در مقـــــام پيمبــر ضرورت است

بر رهـــن خود سر و پر کين و ناسپاس

سوزان ترين جزاي مکرر ضرورت است

دل بشـــــکند طبيب مـــــــداوا نمي کنـــــد

اين زخــــم را نوازش دلبر ضرورت است

غامض گرفتـــه روز و شب اين وطن فـرا

بر ظلمت فزون خور انور ضرورت است

از اعتسـاف ســـوي عـــدالت اگـــر رويـــم

بر مرد و زن حقـوق برابر ضرورت است

بـگذر ز پـــول اجنبي زنجيــــــر بندگيست

بـادار را هميشــــه به نوکر ضرورت است

نضجِ کلام و شعــــر تو محمود ساده نيست

ادراک را به مـــرد سخنور ضرورت است
----------------------------------------

سه شنبه 24 جدي 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 14 جنوري 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور



  خسته ام من ز شام تنهايي  خسته ام در سکوت بستر خويش  من به درد خود آشنا هستم  تو ز درد دلم چه ميداني  نکني از براي فهميدن  به زبان که مي زند آتش  هوش و احساس داري و چشمي  نامه را پس چگونه ميخواني؟  بي اجل مردگان فراوان است  روي برهوتِ خشک و ناهموار  تو بيا وان يکاد و ياسين خوان  سوره اي حمد و قل هو الله را  که در اين شهر خفته بيداران  نه بهار و نه بوي باراني  قدمي سوي تربتم بگذار  با درود و دعا و بسم الله --------------------- سه شنبه 07 ثور 1400 خورشيدي که برابر ميشود به 27 آپريل 2021 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور
  خسته ام من ز شام تنهايي  خسته ام در سکوت بستر خويش  من به درد خود آشنا هستم  تو ز درد دلم چه ميداني  نکني از براي فهميدن  به زبان که مي زند آتش  هوش و احساس داري و چشمي  نامه را پس چگونه ميخواني؟  بي اجل مردگان فراوان است  روي برهوتِ خشک و ناهموار  تو بيا وان يکاد و ياسين خوان  سوره اي حمد و قل هو الله را  که در اين شهر خفته بيداران  نه بهار و نه بوي باراني  قدمي سوي تربتم بگذار  با درود و دعا و بسم الله --------------------- سه شنبه 07 ثور 1400 خورشيدي که برابر ميشود به 27 آپريل 2021 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور  - تابلو هاي تک بيت هاي احمد محمود امپراطور

خسته ام من ز شام تنهايي



خسته ام در سکوت بستر خويش



من به درد خود آشنا هستم



تو ز درد دلم چه ميداني



نکني از براي فهميدن



به زبان که مي زند آتش



هوش و احساس داري و چشمي



نامه را پس چگونه ميخواني؟



بي اجل مردگان فراوان است



روي برهوتِ خشک و ناهموار



تو بيا وان يکاد و ياسين خوان



سوره اي حمد و قل هو الله را



که در اين شهر خفته بيداران



نه بهار و نه بوي باراني



قدمي سوي تربتم بگذار



با درود و دعا و بسم الله


---------------------


سه شنبه 07 ثور 1400 خورشيدي


که برابر ميشود به 27 آپريل 2021 ترسايي


سرودم
احمد محمود امپراطور


 


بيگانه آمدي و به جان آشنا شدي بر زخم هاي روح و روانم دوا شدي از پرده هاي غيب به من رو نما شدي امروز اي فرشت? رحمت، بلا شدي خوشگل شدي، قشنگ شدي، دلربا شدي ------------------------------------- حسن تو ميزند به دلم شعلهء گداز حيرت گرفته است جگر به عشق گاز باشد محال حور و پري گردد هم تراز پا تا به سر کرشمه و سر تا به پاي ناز زيبا شدي، لوند شدي، خوش ادا شدي ------------------------------------- مي از لبت بريزد و از کام ات انگبين از پيکر ات برون زده است عطر ياسمين رخساره ات به پاکي خورشيدي آتشين خود ساعتي در آيينه اطوار خود ببين من عاجزم از اين که بگويم چه ها شدي ------------------------------------ هر چند مست و سرخوشي هشيار چون خودي پيوسته در تعاملي ديدار چون خودي در سير و گشت عالم گار چون خودي به به چه خوب شد که گرفتار چون خودي گشتي و خوبتر که تو هم مثل ما شدي ----------------------------------- محمود عاشق تو شد و نيستي خبر شام اش به غصه صبحگه با ديدگان تر آخر بگو چرا تو چنين ميکني حذر ما را چه شد که دست به سر کرده‌اي مگر از ما چه سر زد اين که تو پا در هوا شدي ----------------------------------- يکشنبه 02 اسد 1401خورشيدي که برابر ميشود به 7/24/2022 ترسايي سرودم #احمد_محمود_امپراطور




 


بيگانه آمدي و به جان آشنا شدي




بر زخم هاي روح و روانم دوا شدي



از پرده هاي غيب به من رو نما شدي



امروز اي فرشتهء رحمت، بلا شدي



خوشگل شدي، قشنگ شدي، دلربا شدي


-------------------------------------



حسن تو ميزند به دلم شعلهء گداز



حيرت گرفته است جگر به عشق گاز



باشد محال حور و پري گردد هم تراز



پا تا به سر کرشمه و سر تا به پاي ناز



زيبا شدي، لوند شدي، خوش ادا شدي


-------------------------------------



مي از لبت بريزد و از کام ات انگبين



از پيکر ات برون زده است عطر ياسمين



رخساره ات به پاکي خورشيدي آتشين



خود ساعتي در آيينه اطوار خود ببين



من عاجزم از اين که بگويم چه ها شدي


------------------------------------



هر چند مست و سرخوشي هشيار چون خودي



پيوسته در تعاملي ديدار چون خودي



در سير و گشت عالم گار چون خودي



به به چه خوب شد که گرفتار چون خودي



گشتي و خوبتر که تو هم مثل ما شدي


-----------------------------------



محمود عاشق تو شد و نيستي خبر



شام اش به غصه صبحگه با ديدگان تر



آخر بگو چرا تو چنين ميکني حذر



ما را چه شد که دست به سر کرده‌اي مگر



از ما چه سر زد اين که تو پا در هوا شدي


-----------------------------------



يکشنبه 02 اسد 1401خورشيدي


که برابر ميشود به 7/24/2022 ترسايي


سرودم



 




  در وطن آتشِ جنگ است مراقب باشيد  هر سو آوازي تفنگ است مراقب باشيد  مرکزِ شهر چو پس کوچه اي دهِ ويران است  نفسِ زندگي تنگ است مراقب باشيد  هر طرف رژه رود خيلِ جنايتکاران  صلح محموله اي ننگ است مراقب باشيد  هيچ معيار به انسانيت و انسان نيست  دلِ اين طايفه سنگ است مراقب باشيد  اسب ها بارکشي کره خري قشلاق اند  گربه اي پير پلنگ است مراقب باشيد  جرعه اي آب به خون جگر حاصل گردد  نان در کامِ نهنگ است مراقب باشيد  در بدر کرده جوانانِ وطن را تشويش  جمعِ آلوده اي بنگ است مراقب باشيد  کس به پرواي غم و رنجِ کسي هرگز نيست  عالمي پير گرنگ است مراقب باشيد  دهر پر حادثه و مردم دنيا خودکام  دشمنان رنگ به رنگ است مراقب باشيد  با همه شيون و سوزي جگر و فکر حزين  خانه اي عشق قشنگ است مراقب باشيد  هر کجا بيت پر از ناله و آه مي بينيد  شعرِ محمودِ ملنگ است مراقب باشيد -----------------------------  دوشنبه 05 عقرب 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 26 اکتبر 2020 ترسايي  سرودم  #احمد_محمود_امپراطور







در وطن آتشِ جنگ است مراقب باشيد


هر سو آوازي تفنگ است مراقب باشيد


مرکزِ شهر چو پس کوچه اي دهِ ويران است


نفسِ زندگي تنگ است مراقب باشيد


هر طرف رژه رود خيلِ جنايتکاران


صلح محموله اي ننگ است مراقب باشيد


هيچ معيار به انسانيت و انسان نيست


دلِ اين طايفه سنگ است مراقب باشيد


اسب ها بارکشي کره خري قشلاق اند


گربه اي پير پلنگ است مراقب باشيد


جرعه اي آب به خون جگر حاصل گردد


نان در کامِ نهنگ است مراقب باشيد


در بدر کرده جوانانِ وطن را تشويش


جمعِ آلوده اي بنگ است مراقب باشيد


کس به پرواي غم و رنجِ کسي هرگز نيست


عالمي پير گرنگ است مراقب باشيد


دهر پر حادثه و مردم دنيا خودکام


دشمنان رنگ به رنگ است مراقب باشيد


با همه شيون و سوزي جگر و فکر حزين


خانه اي عشق قشنگ است مراقب باشيد


هر کجا بيت پر از ناله و آه مي بينيد


شعرِ محمودِ ملنگ است مراقب باشيد

-----------------------------


دوشنبه 05 عقرب 1399 خورشيدي


که برابر ميشود به 26 اکتبر 2020 ترسايي


سرودم








کني تا کي ســــــــــر من خودنمايي ز من تاکي بخواهـــــــي جان فدايي به غير از تو در اين شهر پرآشوب بوُدَ مشــــــــکل نمـــــــايم آشنــــايي محبت زنـــــدگي است و وفـــا عمر محبت خـــــون شــــــود از بيـوفايي به زور و زر نمي گــــــردد مهيــــا به کـــــاري عاشقـــي نايـــــد گدايي نمي پرســي ز حال اين فقيـــــــرت که افتــــــاده به خـــون دل کجــايي؟ شبِ در بـــــاغ انــگورت بخوابــان بــده بوســـــــه ز همـــروتت خفايي به روبــم خاک کوي و درگه ات را مجـــــاور همچـــو من داري خدايي شکستـــي کرسي و تاق دلــــــــم را در اين ويرانــــــه شد شغلم بنــــايي به درد عشــــق تـــــــو در آتش من خدايــــا ميميـــــــرم از بــــي دوايي گرفتــارم گرفتـــــارم گرفتــــــــــار نميــــــدانم چه ســـــــازم مبتـــلايي دگـــر محمـود را از خود مـــرنجان شده بيگانـــــه ذهن اش از جـــدايي --------------------------------- جمعه اول سنبله 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 23 آگست 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




کني تا کي ســــــــــر من خودنمايي

ز من تاکي بخواهـــــــي جان فدايي

به غير از تو در اين شهر پرآشوب

بوُدَ مشــــــــکل نمـــــــايم آشنــــايي

محبت زنـــــدگي است و وفـــا عمر


محبت خـــــون شــــــود از بيـوفايي

به زور و زر نمي گــــــردد مهيــــا

به کـــــاري عاشقـــي نايـــــد گدايي

نمي پرســي ز حال اين فقيـــــــرت

که افتــــــاده به خـــون دل کجــايي؟

شبِ در بـــــاغ انــگورت بخوابــان

بــده بوســـــــه ز همـــروتت خفايي

به روبــم خاک کوي و درگه ات را

مجـــــاور همچـــو من داري خدايي

شکستـــي کرسي و تاق دلــــــــم را

در اين ويرانــــــه شد شغلم بنــــايي

به درد عشــــق تـــــــو در آتش من

خدايــــا ميميـــــــرم از بــــي دوايي

گرفتــارم گرفتـــــارم گرفتــــــــــار

نميــــــدانم چه ســـــــازم مبتـــلايي

دگـــر محمـود را از خود مـــرنجان

شده بيگانـــــه ذهن اش از جـــدايي

---------------------------------

جمعه اول سنبله 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 23 آگست 2019 ترسايي

سرودم


احمد محمود امپراطور


  حيرت از حسنِ مه لقا مانديم  از تن و جان خود جدا مانديم  به جفاي تو ميخورم سوگند  کز جفاي تو در جفا مانديم  بس گنهکار و شرمسار هستيم  از خداي و خدا، خدا مانديم  رو سياه دل سياه و بخت سياه  بين زنجير اين قبا مانديم  عمري شد کس نميکند تشخيص  در غم دردي بي دوا مانديم  نه رفيق و نه يار و ني دلبر  همه رفتند ز شهر و ما مانديم  تا کجا ها به گپ کنيم تسخير  ما کجا پاي خود کجا مانديم  رفت بيگانه پشت کار خودش  حال در گيري آشنا مانديم  چه کمي داريم از چه ميترسيم؟  که چنين حال بينوا داريم  محمود اينجا حيات ممکن نيست  فقط از قدرتِ دعا مانديم -------------------------------  سه شنبه 18 سنبله 1399 خورشيدي  که برابر ميشود به 08 آگست 2020 ترسايي  سرودم  احمد محمود امپراطور

حيرت از حسنِ مه لقا مانديم

از تن و جان خود جدا مانديم

به جفاي تو ميخورم سوگند

کز جفاي تو در جفا مانديم

بس گنهکار و شرمسار هستيم

از خداي و خدا، خدا مانديم

رو سياه دل سياه و بخت سياه

بين زنجير اين قبا مانديم

عمري شد کس نميکند تشخيص

در غم دردي بي دوا مانديم

نه رفيق و نه يار و ني دلبر

همه رفتند ز شهر و ما مانديم

تا کجا ها به گپ کنيم تسخير

ما کجا پاي خود کجا مانديم

رفت بيگانه پشت کار خودش

حال در گيري آشنا مانديم

چه کمي داريم از چه ميترسيم؟

که چنين حال بينوا داريم

محمود اينجا حيات ممکن نيست

فقط از قدرتِ دعا مانديم
-------------------------------


سه شنبه 18 سنبله 1399 خورشيدي

که برابر ميشود به 08 آگست 2020 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور







تصاوير از جريان برنامه نقد و رونمايي

فرياد در فرايند

( منظومه زن )

از شاعر مستعد و دوست ارجمند‌م هلال فرشيدورد گرامي.

تصوير بردار: مسعود جان سعد

تصاوير از جريان  برنامه نقد و رونمايي   فرياد در فرايند (  منظومه زن )  از شاعر مستعد و  دوست ارجمند‌م هلال فرشيدورد گرامي. تصوير بردار: مسعود جان سعد انجمن قلم افغانستان

انجمن قلم افغانستان احمد محمود امپراطور و جناب محترم پرتو نادري

استاد پرتو نادري و احمد محمود امپراطور

محترم شيوا شرق / استاد پرتو نادري / احمد محمود امپراطور

تصاوير از جريان  برنامه نقد و رونمايي   فرياد در فرايند (  منظومه زن )  از شاعر مستعد و  دوست ارجمند‌م هلال فرشيدورد گرامي. تصوير بردار: مسعود جان سعد انجمن قلم افغانستان

جناب محترم معين صاحب شيوا شرق

محترم استاد ژکفر حسيني

و

احمد محمود امپراطور






آي.! بــر خيـــــزيد ان وطن رســــــوا کنيم ملک را از شــــــورِ رستـــاخير در غوغا کنيم روي هــــــر ديوار و در اســــــمِ ز آزادي زنيم نـــامِ استقــــــلال را بـا خــــونِ دل معنــا کنيم واعظِ کوتـــــاه نظــــر را جامــه از تن بر کنيم بــــــاده نوشِ شهــــــر را در سجــدگاه ملا کنيم گوسفند بودن دگـــــر ظلم است بر اهــــل وطن گرگهــــا را پوست از تن کنـــده و ســــودا کنيم کـــوه و دشت و دامن و پس کوچه هاي شهر را خالـــي از اوبــــاش و از افــــــراد بي پروا کنيم شـــــوره زارِ خشک را سازيم فـــــردوس برين ســـر زمين عشـــق را از نـــرگس شهـــلا کنيم تابـــکي دستِ تـــکدي و غــــــمِ يک لقمــه نان از جهـــــــانِ علـــم و دانش خويش را دارا کنيم کــــار مي ســــازد وطن را، نه شعــار و کاهلي ارزشِ ميهـــن به جد و جهـــــد خود بــــالا کنيم صلـــح را تــــــکرارِ در تــکرار بــر لب آوريم نيمــــه شب در گوش نـــوزادان خود نجوا کنيم زيــــر ريشِ فتنــــــه گر جاي براي امن نيست آتشِ بيــــــداد در عمــــامـــــــه ي آقـــــــا کنيم تا شود حب الوطن در قلب مـــــردم جاگـــزين چنــــد مجنــــون دگــــــر قربــــــاني ليلا کنيم از بيــــــــان تـــــازه محمود بر داريم گنـــــج معنــــي انديشــــه را از اين غــــزل پيدا کنيم ------------------------------------------ سه شنبه 26 قوس 1398 خورشيدي که برابر ميشود به 17 دسامبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور




آي.! بــر خيـــــزيد ان وطن رســــــوا کنيم

ملک را از شــــــورِ رستـــاخير در غوغا کنيم

روي هــــــر ديوار و در اســــــمِ ز آزادي زنيم

نـــامِ استقــــــلال را بـا خــــونِ دل معنــا کنيم

واعظِ کوتـــــاه نظــــر را جامــه از تن بر کنيم

بــــــاده نوشِ شهــــــر را در سجــدگاه ملا کنيم

گوسفند بودن دگـــــر ظلم است بر اهــــل وطن

گرگهــــا را پوست از تن کنـــده و ســــودا کنيم

کـــوه و دشت و دامن و پس کوچه هاي شهر را

خالـــي از اوبــــاش و از افــــــراد بي پروا کنيم

شـــــوره زارِ خشک را سازيم فـــــردوس برين

ســـر زمين عشـــق را از نـــرگس شهـــلا کنيم

تابـــکي دستِ تـــکدي و غــــــمِ يک لقمــه نان

از جهـــــــانِ علـــم و دانش خويش را دارا کنيم

کــــار مي ســــازد وطن را، نه شعــار و کاهلي

ارزشِ ميهـــن به جد و جهـــــد خود بــــالا کنيم

صلـــح را تــــــکرارِ در تــکرار بــر لب آوريم

نيمــــه شب در گوش نـــوزادان خود نجوا کنيم

زيــــر ريشِ فتنــــــه گر جاي براي امن نيست

آتشِ بيــــــداد در عمــــامـــــــه ي آقـــــــا کنيم

تا شود حب الوطن در قلب مـــــردم جاگـــزين

چنــــد مجنــــون دگــــــر قربــــــاني ليلا کنيم

از بيــــــــان تـــــازه محمود بر داريم گنـــــج

معنــــي انديشــــه را از اين غــــزل پيدا کنيم
------------------------------------------

سه شنبه 26 قوس 1398 خورشيدي

که برابر ميشود به 17 دسامبر 2019 ترسايي

سرودم

احمد محمود امپراطور


  خلق را از جنــــــگِ ناهنجـــــــار مي بايد کشيد خويــش را از حـــــالتِ دشـــــــوار مي بايد کشيد از دلِ آيينــــــــــــه هـــــا زنــــگار مي بايد کشيد معنــــــي حرف از خطِ پـــــــرکار مي بايد کشيد پـــــل که نه، بـر دشمنـــــان ديوار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- صلــــح را در کشـــــــورِ خود باز دعوت ميکنيم نـــــــامِ زيبـــــــــاي محبــــــت را تلاوت ميکنيم زندگي در چشــــــــمِ مردم پـــــر حلاوت ميکنيم کــــــــور چشمِ حاســـــــدان و اهلِ نخوت ميکنيم رهبـــــــــــرانِ  را بــــــــر دار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- ســـــــر زمينِ مــا چه کم دارد ز مُلکِ ديــــگران پــــــــر بوُد از زيــــــــور و از قـدرتِ نسل جوان اســـمِ پــــر شـــــــاًن وطن جمهـــوري افغان ستان حيف صــــــــد حيف اش که افتاده بدستِ ناکسان موش هــــــاي حــــرص از انبــــار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- مشتِ دشمن زاده خود را شيــــخ و مـــلا گفته اند يک جمـــــــع نــــــادان ديگر خويش دانا گفته اند يک عمـــــر خون ريختند خود را مبـــرا گفته اند از سر بي غــــوري زاغــان خويش عنقا گفته اند خـــــــــــار را از ديــــــده بيـــــمار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- چند مفعولي که نامِ شــــــان به گفتن نيست نيست حرف هاي زشت شــــان باب شنفتن نيست نيست از رذالت طينت شــــــان در گسستن نيست نيست ذهن شـان خالي ز جاسوسي و کشتن نيست نيست ايــــن شغــــــالان را درون نــــــــار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- شادمانــــــــي و خوشي در شهــــــر ما تعطيل شد جنگ ويرانـــــــگر سراســـــــر بهر ما تحميل شد سر زميــــــن ما به ده قــــــرن عقـــــب تبديل شد صد گــروهي فتنـــــه گر در اين وطن تشکيل شد لکـــه هاي ننـــــــگ از رخســــــار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- دشتِ شـــــــور و خشـک را گلـزار گفتن کي شود دشمنـــــــــــانِ ايــن وطن را يـــــار گفتن کي شود وصــــــــله ي نا جنس را دستـــــار گفتن کي شود مفتــــعل را محــــــرمِ اســــــــــرار گفتن کي شود اين کجـــــــان از جـــــاده ي هموار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- بار باشد شانـــــــــه ي ملت جمــــــع مفتخوار ها بي شعـــــــوران پلشت و شـــوُم بي مســــــمار ها مستشـــــــــارانِ عــــــزازيل صــاحب المختار ها ميــــدهند هــــــر دم به مـــردم گونه ي اخطار ها ديــــن فروشــــــــــانِ، وطــــن آزار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- بي حد و بي انتهــــــــا خواريـــــم و زار و در بدر جــــــاي خوابِ مــــا شده خاکستـــــــر و بين شرر تا کــه شد ســــــــرکارِ اين ملت جهــــــول بي پدر تابــــــکي اين ساربــــــان باشد روان در پشت خر تابــــــکي اين رنــــج و ايــــن آزار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- کشـــــــــور مــا دست در دستـــــي بسي ناپاک شد غرب و مرکـــز از هجـــــوم جنگ زير خاک شد هم شمــــال و هم جنــــوب و شــرق ما غمناک شد قلبِ در خون خفتـــــه ي کابل به صد ها چاک شد درد ميهــــــــــــن از دلِ تخـــــــــار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- گفتــــــه ي محمود را با چشـــــــــمِ دل تحقيق کن بعـــد از آن با هــــــوشِ دراکِ خودت تصديق کن هــم خود و هـــــم ميهــــنِ خود صاحب توفيق کن در ســــرِ دروازه ي شهـــــــــر مشق نستعليق کن خاينيـــن از کشـــــــــورم اجبــــــار مي بايد کشيد ---------------------------------------------- سه شنبه 09 ميزان 1398 خورشيدي که برابر ميشود به اول اکتبر 2019 ترسايي سرودم احمد محمود امپراطور






خلق را از جنــــــگِ ناهنجـــــــار مي بايد کشيد



خويــش را از حـــــالتِ دشـــــــوار مي بايد کشيد



از دلِ آيينــــــــــــه هـــــا زنــــگار مي بايد کشيد



معنــــــي حرف از خطِ پـــــــرکار مي بايد کشيد



پـــــل که نه، بـر دشمنـــــان ديوار مي بايد کشيد



----------------------------------------------



صلــــح را در کشـــــــورِ خود باز دعوت ميکنيم



نـــــــامِ زيبـــــــــاي محبــــــت را تلاوت ميکنيم



زندگي در چشــــــــمِ مردم پـــــر حلاوت ميکنيم



کــــــــور چشمِ حاســـــــدان و اهلِ نخوت ميکنيم



رهبـــــــــــرانِ را بــــــــر دار مي بايد کشيد



----------------------------------------------



ســـــــر زمينِ مــا چه کم دارد ز مُلکِ ديــــگران



پــــــــر بوُد از زيــــــــور و از قـدرتِ نسل جوان



اســـمِ پــــر شـــــــاًن وطن جمهـــوري افغان ستان



حيف صــــــــد حيف اش که افتاده بدستِ ناکسان



موش هــــــاي حــــرص از انبــــار مي بايد کشيد



----------------------------------------------



مشتِ دشمن زاده خود را شيــــخ و مـــلا گفته اند



يک جمـــــــع نــــــادان ديگر خويش دانا گفته اند



يک عمـــــر خون ريختند خود را مبـــرا گفته اند



از سر بي غــــوري زاغــان خويش عنقا گفته اند



خـــــــــــار را از ديــــــده بيـــــمار مي بايد کشيد



----------------------------------------------